TTC

Kunnen slechts blijven hopen op een fluweelzachte kentering, niet meer, niet minder.

En dat kadert allemaal binnen dezelfde universele stimulus die past op een bierviltje?

Een palinodie is een liedtekst of gedicht waarin een eerder gedane uitspraak wordt ingetrokken. Een kreeftdicht is een gedicht dat zowel van voor naar achteren als van achter naar voren kan worden gelezen. Bij dat achteruitlezen ontstaat, anders dan bij een palindroom, als het ware een nieuw gedicht.

Een ritornel is een van oorsprong Italiaanse dichtvorm die bestaat uit 16 regels, waarbij de eerste zes in omgekeerde volgorde terugkomen in de laatste zes, soms in iets gewijzigde vorm.

Wie of wat zijn A en B, Hopper en Paulus?

Lijkt een beetje op de GPS van Simon en Newell, zonder concreter te zijn over B kan het alle kanten op.

Het waren vooral de monniken van het klooster van Solesmes, die onderzoek hebben gedaan naar de verschillende neumnotaties en hun muzikale betekenis. Het gregoriaans was immers in de 19e eeuw weer door Rome ontdekt, maar het was inmiddels niet meer bekend hoe de oude bronnen geïnterpreteerd moesten worden.

Waarom sommge hulpvragen een preventief kenmerk herbergen, kom je, soms toch, meestal pas achteraf te weten.

Heel misschien bestaat er ook wel een correlaat tussen beeldende kunst en de pantoum, tegelijk zeggend dat elk pad uniek is met inbegrip, of gedragen, soms contradictorisch verwarrend, van een universeler grondslag. Wat eenvoud vermag.

Gisteren geproefd van de pantoum, vandaag in verwarring.

Wiskundige precisie is in sommige domeinen essentieel voor veiligheid, betrouwbaarheid en werking. In die gevallen is het geen 'perfectionisme', maar een functionele noodzaak.

Een buzz- of zoemwoord is een modewoord dat geen duidelijke betekenis heeft. Denk dat sommigen het Telos noemen, waarin universele waarden in meer of mindere mate gecultiveerd herkenbaar zijn.

Het is moeilijk om ze weg te denken, zelfs onmogelijk.

Ja, de synthese ligt vooraf aan wat ermee gemanifesteerd wordt, dat is speltheorie en psychodrama.

Probeer maar, de synthese blijft onveranderlijk, dat is het simpele stuk.

Dat is nu eenmaal wat horizontale en/of verticale groei zo moeizaam kan doen verlopen, en wanneer dezelfde patronen zichzelf blijven herhalen wordt het bijgevolg onmogelijk om het verleden los te laten. Naargelang de filosofische positie van waaruit gekeken kunnen we dan ook stellen dat het verleden naar ons toekomt, alleen het tijdsgewricht is veranderd. En de schade die we met pijl en boog kunnen aanrichten is betrekkelijk mild in vergelijking met de nieuwste technologieën. Het is an sich hoogwaardige creativiteit ingezet voor de laagste doeleinden, wat verwoestend is. Hoop rest, in weerzin

Het is in de statistiek dat we marginaliserende tendensen kunnen opmerken, sterk afhankelijk van gekozen criteria waarvan het resultaat altijd onderhevig is aan interpretatie. Tegelijk kunnen we niet interpreteren wat niet binnen het aandachtsveld valt, wat mogelijks leidt tot de conclusie dat binnen het samenspel van these-antithese de synthese buitenspel valt, universeel, onopgemerkt.

Ja, en we vinden alles terug in simplificaties, optioneel. Onder voorwaarden zeg je, het zijn er nogal wat. 'Ceteris paribus' past binnen abstracties die 'stilstaand' beschouwd kunnen worden, de wereld draait door.

In simplificaties vinden we de kracht van eenvoud, de hoop, de vernedering en het afscheid.

Onderzoek naar posttraumatische groei laat zien dat, ondanks het meemaken van negatieve gebeurtenissen mensen kunnen groeien. Zo geven mensen aan dat ze door een traumatische ervaring andere prioriteiten zijn gaan stellen.

Er zijn ook gevallen bekend van studiegebieden die oorspronkelijk werden beschouwd als pseudowetenschappelijk, maar die nu, doordat de wetenschappelijke kennis erover sterk is toegenomen, aanvaard worden als geldige hypothesen.

Dat staat in het begin, een universele stimulus is per definitie onpersoonlijk, de variaties quasi ontelbaar.

ACT heeft te maken met defusie, veel vaker gaat het ook om subtiele nuances die we des levens makkelijk kunnen missen.

Binnen het kader van ACT-trajecten onthullen zich steeds meer opties, en daarom misschien minder makkelijk dan sommige theorieën doen vermoeden. Verzorg je, zal beslist ook niet prettig zijn voor je, kunnen slechts blijven hopen, niet meer, niet minder.

Zo gaat het in deze wereld, kan je weinig aan doen.