TTC

Apart is de bedenking dat je voor sommige dingen beter traag van begrip kan zijn.

Als ik me de bedenking maak hoeveel niches er zijn waar ik geen kaas van gegeten heb, zal ik, in een poging om überhaupt een fractie te kunnen begrijpen van wat mensen onder elkaar delen, nog veel kaas mogen eten. Dit idee, zeker gezien de aanhoudende niet zelden conflicterende informatiestromen die me niet alleen overprikkelen maar ook overweldigen kunnen, ontmoedigt me, hypergevoelig.

Wat prof. dr. Marcel van der Assen benoemt, raakt eigenlijk aan een transparadoxale benadering. Dit is niet proberen om één van beide polen 'te winnen', maar de dynamiek tussen die polen onderzoeken. Dat is wezenlijk anders dan louter compromissen sluiten. Paradoxen hebben immers sterk de neiging om het denken te vernauwen tot 'of-of' categorieën, de sleutel is dan ‘en-en’ denken, of zelfs, gaandeweg dergelijke hersteltrajecten, het volledig herformuleren van de vraag zelf.

Met termen zoals mahāprajñāpāramitāśāstra kan zelfs ik me inbeelden dat verbindende communicatie aanzienlijk bemoeilijkt wordt, maar we kunnen niet ontkennen dat ze bestaan.

Net zoals een miniatuurmodel van een storm niet écht huizen wegvaagt, maar wél kan tonen hoe luchtstromen zich gedragen, functioneren perifere simulaties vaak als reflectiekamers of testvelden. Hun kracht ligt niet in onmiddellijke effecten, maar in het zichtbaar maken van mogelijke dynamieken zonder dat het systeem zelf volledig geraakt wordt.

Soms denkend dat tussen klant en therapeut communicatie pas mogelijk wordt wanneer we ook bereid zijn om aan een reeks aanbevolen opdrachten te voldoen, doch geen garantie op succes. Wat ervaring leert, het is allemaal makkelijk gezegd.

Sommige van die opdrachten zijn dermate eenvoudig dat je maar moeilijk kan bevatten hoe ze überhaupt innerlijk hoop kunnen opwekken. Althans, ik begrijp er eerlijk gezegd niets van, maar toch werkt het.

Het Taishō Tripiṭaka-project is een wetenschappelijke mijlpaal in de boeddhistische tekstgeschiedenis, vergelijkbaar met de rol die de Nestle-Aland-editie speelt voor het Nieuwe Testament in de westerse Bijbelwetenschap.

Het fenomeen soliton werd voor het eerst beschreven in 1834 door de Schot John Scott Russell, die op een kanaal een eenzame watergolf zag die kilometerslang dezelfde vorm en snelheid behield. Pas in de 20e eeuw werd dit formeel uitgewerkt in wiskundige termen en kreeg het de naam soliton.

Diophantus' Arithmetica is het vroegst bestaande werk dat rekenkundige problemen oplost met behulp van algebra. Diophantus heeft echter niet de algebra-methode uitgevonden, algebra werd mondeling beoefend en verspreid door beoefenaars, waarbij hij diverse technieken oppikte om rekenkundige problemen op te lossen.

Vernam gisteren dat zwermintelligentie ook kan vertaald worden naar zwemintelligentie, vooral van toepassing voor palingen.

In de filosofie is een aporie een filosofische puzzel of een schijnbaar onoplosbare impasse in een onderzoek, vaak ontstaan als gevolg van even plausibele maar inconsistente premissen, oftewel een paradox. Een aporie hoeft niet negatief te zijn, het kan immers ook een katalysator zijn.

Tittha Sutta bevat een beroemde parabel die zich wijd over de hele wereld heeft verspreid, ook naar andere culturen en opvattingen. Bizar genoeg, het handelt over een olifant waarvan we als nietige ikjes nooit het volledige beeld kunnen bevatten.

Ja, ons universum, tot waar reikt dat?

Wat Aristoteles precies bedoelde met potentieel intellect en actief intellect en hoe hij de interactie tussen beide begreep, blijft tot op de dag van vandaag een open vraag. Studenten van de geschiedenis van de filosofie blijven debatteren over Aristoteles' bedoeling, met name over de vraag of hij het actieve intellect beschouwde als een aspect van de menselijke ziel of als een entiteit die onafhankelijk van de mens bestaat.

Voorbeelden van zwermintelligentie in natuurlijke systemen zijn mierenkolonies, bijenkolonies, vogelzwermen, havikenjacht, dierenhoeden, bacteriegroei, visscholen en microbiële intelligentie.

Geen flauw idee heb ik daarover, ik ben immers ook Fred W. Glover niet.

Aanvankelijk kan het betekenisloos lijken, maar door te blijven oefenen begint er misschien iets te dagen.

Ik las eerder toevallig vluchtig iets over PSO-varianten om grootschalige globale optimalisatieproblemen met meer dan 1000 dimensies op te lossen. Neem aan dat we dan al lang niet meer spreken over eilandmodellen waarin enkele parameters afgezonderd worden, en al zeker niets waar we als nietige ikjes überhaupt iets van begrijpen, noch dragen of redelijk verteren kunnen. Not my cup of tea, verre van.

In de achttiende en negentiende eeuw was de comparatieve benadering van mythen populair. Veel wetenschappers veronderstelden dat bepaalde kenmerken die in alle mythen waren terug te vinden, erop wezen dat zij voortkwamen uit één enkele mythe of één bepaald thema. Tegenwoordig neigen wetenschappers meer naar een benadering die de nadruk legt op het unieke karakter van een mythe, te algemene beweringen over mythologie worden vermeden.

Huidige toepassingen van TS omvatten de gebieden van resource planning, telecommunicatie, VLSI-ontwerp, financiële analyse, planning, ruimtelijke planning, energiedistributie, moleculaire engineering, logistiek, patroonclassificatie, flexibele productie, afvalbeheer, minerale exploratie, biomedische analyse, milieubehoud en tientallen andere. In de computerwetenschap en wiskundige optimalisatie is een metaheuristiek een procedure of heuristiek op een hoger niveau die is ontworpen om een heuristiek te vinden, genereren, afstemmen of selecteren die een voldoende goede oplossing kan bieden

Een jonge slak komt uit het ei met een minuscuul, doorzichtig huisje op haar rug. Dat huisje groeit mee gedurende haar leven. Het huisje wordt groter doordat de slak aan de opening nieuwe kalklagen toevoegt, zo groeit de spiraal telkens een beetje verder.

De plexus solaris is een zenuwknoop, een complex netwerk van zenuwen in de buik, vlakbij waar de truncus coeliacus, bovenste mesenteriale slagader en nierslagaders vertakken vanaf de abdominale aorta. Hij bevindt zich achter de maag en de bursa omental, en voor de crura van het middenrif, ter hoogte van de eerste lendenwervel.

We hoeven niet per se in goden te geloven om de verwarring tussen culturen beter te leren begrijpen, ter getuigenis de Interpretatio Graeca en Interpretatio Romana. En dat zijn er maar twee, als tussendoortje, om niet te zeggen kwellend, haast onbegonnen werk om er enige helderheid in te scheppen. Keep it simple and stupid?

Een fractaal mag door sommigen misschien dan wel benoemd worden als een poort naar oneindigheid, m'n huur kan ik er niet mee betalen.