IKBENANDERS

Bij het woord God stel ik mij niets menselijks meer voor. Het overstijgt dit alles voor mij. Alles wat we in o.a. het OT kunnen lezen projecteert menselijke zaken op God. Daar kun je terecht en oprecht vraagtekens bij zetten. Dat doe ik ook. Daarom vind ik Cusanus ook zo interessant, want hij lijkt in zijn Over de wetende onwetendheid niet in deze projectievalkuil te stappen. Hij schrijft over het goddelijke en de menswording n.a.v. een ervaring die hij met het bovenzinnelijke heeft gehad, maar laat daarbij het projecteren van menselijke eigenschappen op het goddelijke achterwege. En dat doet

Van mij zou het avondmaal nog wel anders mogen bij de protestanten. Ik vind het maar niets dat het alleen wordt gedaan ‘ter nagedachtenis’ van. Geef me dan maar de eucharistieviering van de katholieken, waarbij men het lichaam en bloed van christus tot zich mag nemen. Ik mis de communie bij de protesten maar prijs de iets waarneembare neiging tot esoterische vernieuwing.

Als je het daarbij laat; wat heeft jouw geloof dan voor geldigheid voor de omgeving? Niemand zou zich er iets van aantrekken noch er aan storen. Dan ben je lucht voor je medemens. Geloof gaat verder dat ‘iets voor waar houden’. Het moet een uitstralingen zijn; iets waar anderen jaloers op kunnen zijn: ‘Dat wil ik ook!’

Dan is het geen geloof meer. In de christelijke religie gaat het juist om geloof. Ze hebben niets met het woord geloof; het gaat hun om het bewijs. Wat is volgens jou het boze? Is het net zo pluraal als in de antroposofie of hou je het maar bij één partij zoals velen. De plurale insteek lijkt de meest voor de hand liggende als je kijkt naar al de verschillende soorten mensen op deze wereld.

Omdat Hopper niet heilig is, evenmin als jij en ik dat zijn. Dan zijn/waren zij ook niet heilig, of wel? Dat sluit goed aan bij waar we het nu over hebben.

Sommige gelovigen beschouwen zichzelf als heilig (afgezonderd, bijzonder, apart gesteld), zo komt Hopper op mij ook wel eens over. Diegenen die in de ogen van anderen heilig zijn die zitten misschien wel safe, maar omdat het kwaad hen niet kan aanvallen, gaat het op zoek naar andere slachtoffers. Dat is het verband. Dit beseffende stemde Jezus in het gesprek met zijn moeder bedroefd. Hij zag de oplossing op dat moment ook niet. Daarop vond de doop plaats in de Jordaan en deed Christus intrede in de aardse wereld. Dat was/werd/zou de oplossing worden. p.s. hoe gaat het met je vrijwilligers

Dit doet me denken aan een gesprek dat Jezus met zijn moeder had vóór de doop in de Jordaan. Uit Het vijfde evangelie van R.S.:

Ik ben mee als je bedoeld: onze denkbeelden over God zitten mogelijk het hebben van een ervaring van God in de weg. Aan de andere kant zijn er óók verhalen – en die zijn er veel – die wijzen op het feit dat God/Christus/de heilige Geest zich niets van onze denkbeelden aantrekt. Hij maakt zich kenbaar waar en wanneer het Hem uitkomt. Vaak na een worsteling of een langdurig aanschoppen tegen het goddelijke zoals in het voorbeeld van de Pakistaanse vrouw die steeds een katholieke kerk in New York binnenging om te zeggen: ‘Jij bent niet de mensenzoon’, waarop zij uiteindelijk in een lege kerk hoo

Jij denkt hier als atheïst dus ook zo over zo over … Hmm, nee dat was eigenlijk niet het geval. Ik heb overigens wel vaker dergelijke zaken meegemaakt na een overlijden. Dat geldt ook voor andere mensen die ik persoonlijk ken. Mijn vrouw ziet soms ook overleden mensen, ze kan ze dan heel heel goed beschrijven. We hebben eens in een huis in België gewoond van een pastoor. Het gebouw voelde akelig. Mijn vrouw zei dat ze er verminkte mensen in aantrof en dat we er niet lang zouden blijven wonen. Een maand later vertrokken we; ik was de aanleiding. Ik had genoeg van de nare gevoelens die i

Uit: Wat aan het mysterie van Golgotha vooraf ging van R.S.:

Uit een noot bij 193e deel in boek 3 van Over de wetende ontwetendheid (= docta ignoratnia) van Cusanus:

Niet zo heel lang geleden bezocht ik een kerk waar, op een van haar binnenmuren een houten plakkaat was bevestigd met daarop de tien geboden. De preek – die door een oude rare snuiter werd gegeven – (duur: meer dan 45 min.) en de liturgie (alléén psalmen) sloten aan bij de geboden. Toen ik terug thuis was en de website van deze kerk bezocht zag ik de volgende woorden staan: gereformeerde gemeente. Deze gemeenschap valt onder het exoterische christendom, een maanreligie, waar wetten en regels de boventoon voeren. Hier acht men de mens niet in staat om zelf te weten wat goed en fout is, het moet

Kardinaal Simonis verwees op 7 november 2006 tijdens een KRO-symposium naar de disciplina arcani. De disciplina arcani was de geheimhoudingstucht die christenen in de oudheid met betrekking tot de viering van de sacramenten in acht moesten nemen. Het symposium 'God in je huiskamer', georganiseerd door het Mediapastoraat van RKK/KRO stond in het teken van de zin van televisiemissen. Simonis twijfelde of het eigenlijk wel gepast is om zoiets intiems en mysterieus als de consecratie en de communie bloot te stellen aan cameraregistratie en uitzending. In de kerken van de eerste eeuwen moest

Ik vraag me af of het atheïsme wel een geloof is. Is het niet eerder een ontkenning van wat anderen wel voor waar houden, namelijk het bestaan van (een) God(en)? Het atheïsme ontkent het bestaan van (een) god(en), maar gaat dit geloof dan ook altijd zó ver dat het alles ontkent wat tot het gebied van het geestelijke wordt gerekend? Ik kan me voorstellen dat men het bestaan van (een) God ontkent, maar dat deze ontkenning ook altijd uitmond in het ontkennen van het bestaan van geesten, die (kunnen) rondwaren in de nabijheid van het fysieke, dat snap ik dan weer niet. De Bijbel wijst daar op

Duidelijk!

Er zou sprake zijn geweest van incorpulatie ten tijde van de doop in de Jordaan. Op dat moment zou het Woord (Ik ben die ik ben) vlees geworden zijn. In Egypte stond er in bepaalde tempels te lezen: ‘Ik ben wat er was, wat er is, en wat er zijn zal; mijn sluier kan geen sterveling oplichten.’

Regende het dan vandaag zo veel in Axel? Hier zo niet veel.

Ik vond het wel interessant en verhelderend hoe Hans Stolp in deze lezing over de verering en de dogma’s omtrent Maria de moeder van Jezus verteld. Als protestant had ik niet veel met Maria, maar ik ben er door deze lezing toch anders tegenaan gaan kijken.

Pim geloofde niet in een leven na de dood. Hij is door zijn onderzoek tot de slotsom gekomen dat het tegendeel waar is/waar moet zijn. Er zijn ook veel verhalen van een BDE waarin Christus het centrale element is. In deze verhalen geloofde de betrokkene voor de BDE niet in Christus, daarna wel. Fraai hoor … Omdat het ‘zilveren koord’ in de Bijbel voorkomt zou het bestaan, maar dingen die er dan weer niet woordelijk in voorkomen zoals reïncarnatie, het etherlichaam, het astraallichaam, dat zou dan niet mogen/kunnen bestaan omdat het niet met name wordt genoemd. Dit vindt

Ik kan ook zeggen: ik ben mij bewust van mijn emoties en ik ben mij bewust van het horen van de gitaar. Het lijkt mij dat een onderscheid maken tussen gewaar zijn en bewustzijn onnodig is.

Ik denk niet dat Pim van Lommel daar hetzelfde over denkt.

Het feit dat we iets gewaar zijn betekent altijd dat we ons ook per definitie ergens van bewust zijn, anders zijn we onbewust (zoals in de slaap).

Een verstilde geest zou in theorie nergens meer bewust van kunnen zijn, want stilte is de afwezigheid van prikkels. Bewust-zijn betekent dat we ons altijd ergens van bewust van zijn: ons ik, pijn, de (geestelijke of natuurlijke) wereld, God, enz. Zodra het bewustzijn leeg is (slaap), dan zijn we ons nergens meer van bewust.

Ik zal je de mijne geven: loslaten is iets/iemand zijn eigen weg laten gaan. Als ik urineer, dan laat ik de urine uit mijn blaas los. Ik laat het haar eigen weg gaan aan. Hoe kan het loslaten van mijzelf – dus het mijzelf mijn eigen weg laten gaan – ooit uitmonden in kennis van hebben van bewustzijn? Heb jij het tegendeel ervaren of zo, omdat je dit zo stellig durft te zeggen?