IKBENANDERS

OK. Kun je zelfzuchtige ‘liefde’ (nog) wel liefde noemen? Christus ‘moest’ ook niet naar de aarde komen om ons van de zonden te verlossen. Hij koos hier wel voor, uit eigen vrije (onzelfzuchtige) wil.

Als je op de liefde waar ik het over heb een woord ‘moeten’ plakken, welke denk je dan zelf dat het beste zou passen? p.s. Zelf heb ik geen behoefte aan een verdere duiding dan het woord ‘liefde’. Vandaag mijn retorische vraag.

Ik heb niet gezegd dat de conversietherapie achterhaald is. Toch vind ik de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan wel passend in/bij deze problematiek. Om deze reden heb ik er ook naar durven verwijzen. Aan het einde van dit verhaal zegt Christus: ‘Wie van deze drie denkt u dat de naaste geweest is van hem die in handen van de rovers gevallen was (de priester, de Leviet of Samaritaan)?’ In dit verhaal heeft het geen zin om te kijken naar of te denken over de aard van de Samaritaan (lgbq-personen); Christus kijkt hier naar het handelen. Over de Samaritaan (die in Jezus' tijd d

Ik de uwe ook niet. Je zou beter een andere gebruikersnaam kiezen. Dan verandert je houding misschien ook een beetje. p.s. Ik wijs jou niet als persoon af, wel je manier van denken.

Lees de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan eens en vervang dan de Samaritaan door een lgbq-persoon.

Hier is geen sprake van acceptatie. Liefde sluit niemand uit op basis van geaardheid. Conversietherapie is om deze reden niet van toepassing op de (hypo)these.

En de liefde overtreft alles.

Dit is naar mijn bescheiden mening niet relevant waar het gaat om acceptatie van de medemens vs. het handelen van de medemens.

Dat is wat anders dan uitsluiting op basis van geaardheid. Geaardheid is geen zonde. Immoraliteit daarentegen …

Als Christus Jezus zich liefdevol betoont naar de overspelige vrouw, met tollenaars en Samaritanen omging zou Hij dan ook niet met personen uit de doelgroep omgaan over wie jullie het hier hebben? Nogmaals, ik geloof in een inclusieve God, dus een god van de joden, maar ook van de heidenen. En onder die zogenaamde heidenen valt voor mij iedereen. En dat betekent dus ook letterlijk: iedereen. En vanuit het standpunt van medemenselijkheid heb ik ook helemaal niets met exclusie. Dus die bijbelcitaten die het over exclusie hebben mogen van mijn part de prullebak in. Overigens het nieuwe testa

Als Christus Jezus zich liefdevol betoont naar de overspelige vrouw, met tollenaars en Samaritanen omging zou Hij dan ook niet met personen uit de doelgroep omgaan over wie jullie het hier hebben? Nogmaals, ik geloof in een inclusieve God, dus een god van de joden, maar ook van de heidenen. En onder die zogenaamde heidenen valt voor mij iedereen. En dat betekent dus ook letterlijk: iedereen. En vanuit het standpunt van medemenselijkheid heb ik ook helemaal niets met exclusie. Dus die bijbelcitaten die het over exclusie hebben mogen van mijn part de prullebak in.

Mijn God is een inclusieve God. Voorbeelden voor deze conclusie/inclusies vind je in het NT, in de verhalen die getuigen van het soort mensen met wie Christus Jezus omging en hoé hij daar mee omging. Maar daarnaast kan ik jou ook niet volgens vanuit het oogpunt van medemenselijkheid en mijn eigen zuivere denken. Als ik jou zo lees kan ik net zo goed een extremistische moslim worden in Iran.

JHWH is een van de Elohiem. Niet God de Vader, niet de Zoon, niet de H.G. Wel werkte de Zoon in dat tijdvak door JHWH. ?? In het oerbegin was het Woord (Logos) en het woord was bij God … Het Woord is niet hetzelfde als Jezus. Tijdens de doop in de Jordaan verbond de Logos zich met het Jezus-lichaam. In de drie jaren die daar op volgende verbond hij zich sterker en sterker met dit lichaam. Wat je in het citaat zegt komt op mij nogal ongerijmd over.

In de Bijbel komt de volgende zin voor: ‘Gij zijt Petrus, en op deze rots wil ik mijn ecclesia bouwen’. Maar de exacte plaats weet ik niet precies, ik meen in Mattheüs. O.a. op dit citaat voortbouwend komt Eberhard Kurras in zijn boekje Ontmoetingen met Christus tot het volgende: “Van Rooms-Katholieke zijde wordt gezegd, dat de ‘rots’ waarover Christus hier spreekt, en waarop hij zijn kerk wil grondvesten, Petrus zelf, in eigen persoon, zou zijn; van protestantse zijde wordt er de nadruk op gelegd, dat deze rots de belijdenis is, die bij deze gebeurtenis wordt uitgesproken. … Zoals altijd

Homoseksualiteit etc.: Binnen de Christengemeenschap wordt de seksuele geaardheid beschouwd als een persoonlijke zaak. De kerk heeft daarom geen speciale mening over homoseksualiteit of genderidentiteit. Zowel de kring van leden als die van de geestelijken kent een diversiteit aan seksuele en gender oriëntatie. Ieder paar is welkom om hun levensverbintenis op een bij de eigen situatie passende wijze te vieren. Abortus/Euthanasie: In onze gemeenschap leeft sterk het bewustzijn van de wereld van de ongeborenen en de gestorvenen. De kerk neemt echter geen standpunt in over abo

Ik merk dat het bij mij meer is als volgt: ik denk aan Hem zoals ik zou denken aan iemand die mij dierbaar is en die is overleden. Dan voel ik Hem bij mij.

Wanneer denk iemand de Heilige Geest wel eens waar te hebben genomen? Ik bedoel, in zijn/haar eigen leven, niet in dat van iemand anders of een bepaald genootschap. En als je de Heilige Geest hebt waargenomen, hoe was dat dan voor jou? Kon je ergens aan merken dat het echt om de Heilige Geest betrof en waarom niet iets anders?

Overigens, volgens een podcast-aflevering van de EO zou ‘de Triniteit’ als zodanig niet in de Bijbel voorkomen. Bekend mee?

Dit is in het Aramees: Jischoa

In het Johannes-evangelie – zo meen ik mij te herinneren – dat er regelmatig sprake was van vermijdingsgedrag. Op andere momenten ging hij de confrontatie niet uit de weg. Alles hing af van waar Hij zich bevond zowel qua locatie, wie zich op deze locatie bevonden en of het voorval zich vroeg of laat in zijn publieke optreden afspeelde. Naarmate het 'opgepakt worden' dichterbij kwam ging hij de confrontatie steeds minder uit weg.

JHWH is een Eloha, één van de Elohiem waardoor de Logos werkte. De Logos ‘zit’ – in de rangorde van de hiërarchieën der geestelijke wezens – boven die van de Serafim, Cherubim en Elohiem. De Bijbel vangt aan met ‘En de Elohiem schiepen …’ hetgeen altijd wordt vertaald met ‘En God schiep …’

Ja was dat in de tijd van en voor Marie Guyart (https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/marie-de-lincarnation) ook. Overigens moest ik tijden het hardlopen zojuist nog even denken aan Emanuel Rutten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Emanuel_Rutten), een echte rationalist. Hij heeft voor het geloof, het christendom gekozen op grond van rationele argumenten die hij heeft gevonden en uitdraagt over het bestaan van God. Het moet volgens hem wel allemaal waar zijn op grond van zijn argumenten stelt hij. Om deze reden noemt hij zichzelf christen. Dat kan dus blijkbaar ook. Das waar, m

Wat wordt er toch verschillend over gedacht over dit soort zaken. Ik snap het wel, het staat ook niet in de evangeliën meen ik. Je komt het vooral bij Paulus tegen. Je zegt dus: ‘… Christus [is] niet gestorven is ter verlossing van onze zonden.’ Maar waarom is de god-mens volgens jou wel gestorven? Want een God komt niet voor niets naar deze wereld, daar moet een reden voor zijn. En dat hij dan nog een gruwelijke dood sterf, dat moet dan toch ook een reden hebben, of meerdere. Hierbij denk ik dan: ‘Het is niet aan ons om op de stoel van God de Vader te gaan zitten.’

Dit komt tegengesteld over, maar zo bedoel je het vast niet. Graag dit een klein beetje toelichten als het mogelijk is. Dit is mij ook niet helmaal duidelijk. Overigens: iets wat ik denk staat dat voor jou juist wel of niet gelijk aan iets dat werkelijk is? Bestaat er in mijn denken überhaupt zoiets als werkelijkheid of sta door mijn denken juist verder van de werkelijkheid af? Moet ik dan het werkelijke in het gevoelsleven zoeken? Wat is werkelijkheid in überhaupt? En wanneer is christen-zijn werkelijk christen-zijn en wanneer niet? Als je hem volgt? Hoe ziet dat er dan uit (zijn hier