IKBENANDERS

Voor Danny is de biecht de voorwaarde. Da's interessant. Voor veel mensen loopt het niet zo. Bij mij liep het niet zo en bij Edit Stein bv. ook niet.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt. Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenoo

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we he

Bij compassie probeer je i.d.d. volgens Barasch (en ook mijn eigen ervaren - daarom voer ik Barasch ten tonele) een ander te begrijpen en je in te leven in de ander zijn gevoelens; niet meevoelen. Ik kan alleen mee-lijden/mee-voelen als mijn wil daartoe sterk genoeg is. Niet iedereen was in staat om de lijdende christus aan het kruis te zien hangen. Dat konden volgens mij alleen de hartelozen en degenen van wie de wil daartoe sterk genoeg was: Maria en Johannes (de leerling die de Heer liefhad). Zij waren in staat het lijden met Hem mee te voelen (mede te lijden in het moment van de kruisiging

Ik heb het verschil tussen beide al duidelijk proberen te maken door de terminologie van Ian Marc Barasch te vermelden i.c.m. een iets eerder geposte mededeling over het stervensmoment van Christus Jezus zoals ik dit ben tegengekomen bij J.v.Halle/Peter Tradowsky. Deze twee posts maken volgens mij het onderscheid tussen compassie/medeleven en medelijden voldoende helder. En doordat ik het onderscheid zo tracht te maken ook mijn eigen mening. Ik moet nog even aan het volgende denken. Maria en Johannes (de leerling die de Heer lief had) stonden bij het kruis. Zij leefden toen met de gekruis

Als je mijn eerdere berichten goed gelezen hebt, dan had je hier niet gezegd ‘Wat jij “actief mede-lijden”noemt’, maar dat de coach waar ik eerder naar verwees dit onderscheidt maakt. Ik heb volgens mij ook niet gezegd dat ik dit onderscheid zelf ook zou maken. Om wat eenduidigheid/eenstemmigheid in bepaalde termen te krijgen heb ik iets gepost over Marc Ian Braasch. Dit lijkt te worden genegeerd. Ook heb ik het nergens gehad over ‘het dragen of overnemen van lijden’. Dit is iets van jou, dat je herhaaldelijk ter sprake brengt en meent te lezen in hetgeen ik her en der heb geschreven

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie? Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen. In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ ha

In dit geval vroeg ik naar de evangeliën. Bron van autoriteit en interpretatie liggen soms ver uit elkaar. Ik heb redenen om aan te nemen dat de evangeliën van Markus, Lucas en Mattheüs zijn ontstaat uit het op een helderziende manier meebeleven van de gebeurtenissen op het keerpunt der tijden. Wat mij betreft gelden ze om die reden een waarheidsgetrouwe bron van mededelingen. Ook hier weer: wat is medegedeeld en de interpretatie liggen soms ver uit elkaar (vooral als we de dingen uit hun context trekken). Met de brieven heb ik moeite o.a door de 'vrouw-' en 'gender-' onvriendelijkheid zoals j

Ik geloof dat dit zeker zo was toen Christus onder de mensen was, maar dat betekent niet dat dit ook opgaat voor iedereen ná hemelvaart. Dit is geen citaat uit de evangeliën.

Heb ik het hier over? Ik heb het eerder hier over; althans ik wil wel zo overkomen. Dit haal ik niet uit de evangeliën, maar ik kan het over het hoofd hebben gezien. Graag meer info.

Om toch even wat meer duidelijkheid te scheppen in de begrippen empathie, begripsvermogen en compassie wil ik hier graag iets voorleggen/aanhalen uit een studie van Marc Ian Barasch. Deze is gepubliceerd in zijn boek Leven vanuit compassie. Dit om wat overeenstemming/eenduidigheid over bepaalde termen te krijgen. Marc definieert begripsvermogen als: Empathie is voor hem: Compassie is voor Marc een samengaan van empathie én begripsvermogen. Verder zegt hij nog dat je compassie kun hebben: Voor jezelf En voor anderen

Compassie houd voor mij in dat je je probeert in te leven in de ander. Verder gaat dit voor mij niet. En dat maakt dat mede-leven voor mij ook niet hetzelfde is als mede-lijden. Laten we ter verduidelijking er het passie-verhaal eens bij halen. Ik haal een stukje aan uit het boek En als hij niet was opgestaan … (Cichorei, 2e druk 2016), waarin een aantal lezingen zijn opgenomen van Peter Tradowsky en Judith von Halle: Je kunt bij deze gebeurtenis iets voelen (medeleven) – en ik hoop ook dat iedereen dit dit leest iets voelt –, maar je kunt ook proberen je erin in te leven (compassie).

Mede-lijden gaat voor mij dieper. Als er wordt gezegd ‘Je moet wel erg verdrietig zijn’ n.a.v. een bepaald voorval, dan is dat wat mij betreft een uiting van mede-leven. Hier merk ik niet dat iemand in staat is om zich met mij te verbinden. Het is me te afstandelijk. Als er wordt gezegd: ‘Ik voel pijn omdat jij pijn voelt’, dan voel ik die nabijheid wél. Natuurlijk kan het hier niet niet om dezelfde pijn gaan, dat kan niet, dat moet ook niet, wil ik ook niet. En omdat het niet om dezelfde pijn gaat hoeft het de ander ook niet per definitie lam te leggen om nog iets concreets te beteken als er

Eisen kan ik dat niet. Maar groots vind ik het wel als het gebeurt.

Dit soort voorbeelden als ruimte is … brengt goed naar voren dat een drieëenheid/triniteit iets is dat zo bij elkaar hoort dat het een niet van het ander is weg te denken. Wat dat betreft dank voor het aanbrengen voor dit soort vergelijkingen.

Dat hoeft voor mij ook niet en laat ik ook niet doorschemeren. Compassie staat voor mij gelijk aan mede-leven.

Er wordt gezegd/er is mij gezegd dat medelijden een no-go is. Het zou ons verlammen, we zouden niets meer kunnen betekenen voor de ander in het mede-lijden. Nee, medelijden dat is het niet; medeleven … dat is wat je wilt. Maar ik ben daar eigenlijk niet zo zeker van. Eigenlijk heb ik liever iemand die met mij mee-lijdt als ik pijn heb, als ik mij verdrietig voel, als ik voel dat mij onrecht is aangedaan, als ik mij schuldig voel … Pas dán heb ik het gevoel dat er iemand naast mij staat. Inj het medelijden ontmoet ik dat ‘christelijke’ gevoel, dat ik bij het medeleven mis. Eén definitie van med

Wat betreft de Triniteit kan ik mij eigenlijk alleen bij de Zoon iets concreets voorstellen door Zijn menswording, maar met de Vader en de Heilige Geest heb ik nog altijd moeite. Zonder in de Bijbel te hebben geneusd en andere schrijvers te hebben geraadpleegd ben ik wat gaan nadenken. Ik kwam tot het volgende Vader = ‘Je hebt mij niet gezien / Je moet doen zoals je moet zijn’ (D.w.z. DIT (DE 10 GEBODEN) IS DE WET WAARAAN JE MOET VOLDOEN) Zoon = ‘Je hebt mij gezien / Je hebt gezien hoe je zou moeten zijn’ (= DE VERVULLING VAN DE WET) Heilige Geest = ‘Ik werk na in een ieder

Soms denk ik: ‘Hij laat niets van zich horen, en toch wéét ik Hem bij mij.’ Op andere momenten denk ik – voor de zoveelste keer: ‘Waarom geeft Hij geen teken van leven n.a.v. een van mijn vragen of de dingen die mij bezighouden als ik ze uitspreek?’ En dan, als ik dit lees: ‘We hebben als mensheid het kinderlijke vertrouwen verloren in een hogere, natuurlijk werkzame leiding, dat we in vroegere tijden wel hadden. Maar dit heeft voor ons ook de weg geëffend naar de bevrijding van het juk van onzelfstandigheid …’ – en deze woorden koppel aan het vertrouwen dat ik wel 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 antwoord krij

De TV heeft het bij mij ook al geruime tijd afgedaan. Wat dat betreft kan ik je de hand schudden. Als ik op mijn persoonlijke ervaring af moet gaan: in mijn late jeugd heeft er zich een 'bekeringservaring' voorgedaan. Maar misschien kan het beter een ervaring als gevolg een gebed/eerste keer bidden noemen. Aangezien deze ervaring voor mij a) persoonlijk is en b) intiem wil ik mij hier niet over uitweiden. Deze ervaring heeft mij ertoe aangezet om verder te kijken dan mijn neus lang is: er is méér dan de fysieke wereld en ik wil meer weten over de Christus-Jezus en hoe ik bepaalde die 'moe

Afgaande op alle bekeringsverhalen op de EO zou je het eerste denken hé?

In de citaten die je aanhaalt lees jij blijkbaar een óf-óf-uitgangspunt. Maar ik lees daarin een én-én-opdracht óf ik voel mij n.a.v. het geschrevene aangespoord/geïnspireerd om het niet te laten bij 'en nu ben ik verlost en moet ik zelf niets meer doen'. De én-én-opdracht herken ik ook in mijzelf als ik ga voelen (dit deed ik n.a.v. je vraag over mijn mening vs. het aanbrengen van citaten) én in mijn denkbeelden zoals deze tot uiting komen in eerdere berichten .