IKBENANDERS

Ter aanvulling op mijn initiële bericht (het 1e bericht dat ik plaatste om dit onderwerp te openen) kwam ik bij Gerard Visser (auteur van o.a. Gelatenheid gemoed en hart bij Meister Eckhart) de volgende betekenis van ‘gelassenheid’ oftewel ‘gelatenheid’ tegen: in jezelf rusten; het is dus niet wat wij gewoonlijk onder ‘gelatenheid’ menen te verstaan, nl. berusten. Nu zou ik graag het bruggetje willen maken met ‘nederigheid’ zoals Bocken & Bouwman dit ziet. Dus: wat wat is het verschil tussen ‘in jezelf rusten’ en ‘in je eigen humus (vruchtbare grond) staan’? Het eerste is m

Ter aanvulling op het bovenstaande kwam ik nog iets tegen bij K. Popper, Logik der Forschung, Wenen 1943, 1976, 223vv:

Het gaat me niet om twist, laat staan het zaaien van tweedracht. Ik wil er alleen voor zorgen dat je op een aangename en constructieve manier berichten blijft plaatsen.

Tjong jonge jonge … Ik deel hier langs twee kanten (Bocken & Bouwman) een heel mooi inzicht in wat nederigheid is en ik deel ook een blogpost die ik aan de hand van hun verhalen heb kunnen schrijven. Twee x een kijk op nederigheid die ik daarvóór niet kende. Beide hebben mij een nieuwe kijk op dit woord gegeven. En daarvoor ben ik beide héél erg dankbaar. Nu kan ik eindelijk met een nieuwe blik naar Christus’ handelen in het Nieuwe Testament kijken, b.v. naar zijn gedrag m.b.t. de tempelreiniging. Wáár heb ik laten doorschemeren dat ik ‘mijn’ kijk op nederigheid uit het woordenb

En weer geef je een trap na. Straks wilt niemand nog met je van gedachten wisselen (iets dat niet lang meer op zich laat wachten als je het mij vraagt). Ik zou dat jammer vinden, want je zegt soms ook wel constructieve dingen, ook al gebeurt dat (nog) niet vaak.

Als je je zo kortzichtig en eigenzinnig blijft opstellen is dit de laatste keer dat ik op een berichtje van je kan reageren. Soms probeerde ik je zelfs een complimentje te geven als je de dingen goed zag en meteen schakel je weer over in je betweterig en onkundig uiten.

Ad. 1 Je hebt gelijk als je zegt ‘kennen is niet vergelijken’. Vergelijken is eerder een (of dé?) manier om tot kennen te komen. Ad. 2. ‘Het is het kennen zelf wat ondeelbaar is’ -> ‘Kennen is een proces’ denk ik dan; het duurt tijd om iets te leren (kennen). Ad. 3. Het is niet omdat we iets (in eerste instantie menen te) kennen Hopper, dat we dan ook maar meteen de waarheid weten. Wat vandaag waar is hoeft morgen niet (meer) waar te zijn. Kijkt hiervoor bv. eens naar de feiten waar de wetenschap ons mee confronteert of de conclusies die bij tijd en wijle uit archeologische opgrav

Wat betreft ’waarheid’ en ‘kennen’ laat ik hier graag Frans Maas even aan het woord. Uit Vreemd en intiem (Meinema 1993):

OVER HUMUS EN SOEVEREINITEIT 𝘗𝘰𝘱𝘪𝘦 𝘑𝘰𝘱𝘪𝘦 𝘫𝘰 𝘗𝘰𝘱𝘪𝘦 𝘑𝘰𝘱𝘪𝘦 𝘺𝘦𝘢𝘩 (2𝘹) (Harry Vermeegen en Henk Spaan) Het is al weer even geleden dat een bekende Nederlandse Zen-meester mij vroeg of ik hem ook iets kon vertellen over ‘nederigheid’. Ik bleef hem het antwoord schuldig, ook nadat hij met een synoniem op de proppen kwam: ootmoedigheid. Uitleg kreeg ik wel, maar ik kon er niets mee. Ik heb altijd gedacht dat nederigheid iets te maken had met ‘ondergeschiktheid’ of ‘jezelf niet op de voorgrond plaatsen’, maar omdat deze duidingen nooit echt ‘klikten’ met hoe ik aanvoelde dat de be

Idd.

Je ziet dus hoe snel hier sprake van kan zijn in de ogen van anderen.

Uit de inleiding van Over de wetende onwetendheid:

Yep. En daar zijn ze ook weer snel op teruggekomen. Dit omdat hij goed kon uitleggen waarom hier bij hem geen sprake van was.

Zoals vaak – en zo ook hier – sluit het één het ander niet uit.

Ik wil nu niet de advocaat van N. Cusanus spelen, maar aan de andere kant wil ik hier toch niet onvermeld laten dat er van de beste man 300 preken zijn overgeleverd. En preken gaan toch over de bijbel/het evangelie. Cusanus was advocaat en kardinaal. Hij had ook theologie en filosofie gestudeerd. How true. P.s. Wat betreft het woord ‘nederigheid’, zie mijn laatste aanvulling m.b.t. het onderwerp ‘Wat is nu waar?’ Ik moet toegeven, mijn beeld over nederigheid kopte niet (buigen, jezelf klein maken). Ik heb dit (voor mijzelf) recht kunnen zetten met de opmerkingen van Inigo

Deze mag je verduidelijken. Ik zal een aanzet geven … Ik weet uit ervaring dat waarheid in onze wereld eerder een subjectief gegeven is. Dit in tegenstelling tot zaken die algemeen aanvaard worden, bv. wiskundige zaken. Google AI: Nicolaas van Cusa: In De pace fidei stelt hij dat de absolute waarheid voor de menselijke geest onbereikbaar is. We kunnen de waarheid alleen benaderen, maar nooit volledig vatten (het principe van de Docta Ignorantia of 'geleerde onwetendheid'). Akkoord, met de kanttekening dat de uitkomst van de redenatie of het onderzoek nog altijd niet waar hoeft te zijn;

Ja, en misschien kan ik daarom Cusanus ook wel zo waarderen, want hij zoek in zijn geschriften in ieder geval wel de verbinding met het eeuwige getuige het feit hoe uitgebreid hij hier in Over de wetende onwetenheid op zijn manier over spreekt.

= prima. Over waarheid kun je een heel topic lange tijd gaande houden. Over waarheid heb ik al het een en ander gezegd in het onderwerp ‘Wat is nu waar?’. Gezien het feit dat hier niet veel reacties op komen, dat zegt misschien iets over de moeilijkheid van dit thema. Waar zegt hij dit dan volgens jou? p.s. Cusanus was van huis uit jurist in canoniek recht.

Deze opmerking alleen al getuigt van een groot onbegrip t.a.v. hetgeen ik heb geschreven. ‘Teleurgesteld’ ik ook niet genoemd; ik ben dat ook niet. Weer een woord dat mij in de mond word gelegd. Dat doe ik niet. Maar als je je niet wil inlezen in wat ik heb aangedragen, dan kun je je maar beter van commentaar onthouden of je zegt dat je het niet begrijpt of niet weet; ook eerlijk en iets dat ik ook zou doen. Lever je wel commentaar, doe dat dan op zijn minst op een constructieve, onderbouwde wijze die getuigt van het feit dat je je in de inhoud van het werk/de werken hebt ingeleze

In de podcast-aflevering ‘Kitty Bouwman: Schepping uit liefde – Hildegard von Bingen’ (2026) van Joop van der Elst (EO) hoorde ik Kitty ook nog iets moois zeggen over nederigheid. Iets dat volledig aansluit op wat Inigo al zei over nederigheid in zijn lezing over Thomas a Kempis:

Ergernis is niet het goede woord. Ik zou het eerder ‘triest’ willen noemen. Dat laatste getuigt van nog een beetje medeleven, het eerste niet. Ps. ik haak niet af omwille van de abstracties, maar omwille van de kortzichtigheid en de onwil om zich oprecht in de ander of diens werk(en) te willen verdiepen. Je moet me geen woorden in mond leggen (denken te kunnen weten wat ik denk).

Tja, een mens gelooft natuurlijk wat hij wilt, maar dit is voor mij voedsel dat in de vuilnisbak thuishoort. En ik zal de reden ook geven: het is te kortzichtig. Iemand die zich niet in een ander verdiept, om hem te willen begrijpen … iemand die zich niet in een ander verdiept, omdat hij zijn werk(en) het niet waard acht om te lezen, om er vervolgens een deskundig (onderbouw) ‘oordeel’ over te kunnen vellen is wat mij betreft niet gerechtigd om er überhaupt ook maar iets over te (mogen) zeggen.

Zo te lezen heb je hem niet begrepen. Wie wel op dit forum, ik zelf incluis, al doe ik wel moeite om hem te begrijpen. De gemakkelijkste weg is de dingen belachelijk maken; daar weet ik alles van, maar ik probeer dat niet meer te doen. Ik ben er achter gekomen dat dat mijn gedrag niet siert.

Zeer toepasselijk; iemand moet het doen.

Zeer goed gezien! Een vredestichter gaat inderdaad (één punt voor jou dus) - geen strijd aan. Hij bemiddeld. En dat deed Cusanus dan ook. Overigens hoeft de bemiddelaar niet per definitie te verliezen, maar dat had je zelf ook wel kunnen bedenken.