IKBENANDERS

Jij zegt dat, niet ik. Mijn waarheid is dit niet. Das een mooie insteek om met de vraag over euthanasie aan de slag te gaan die ik op tafel heb gelegd.

1) Ik vind het mooi om een ander zichzelf te (kunnen) laten zijn 2) Ik vind het mooi een om voorbeeld te zijn; de rest volgt vanzelf.

Dat is nu een mooi voorbeeld van: dat is mijn waarheid. Als ik jou in jouw waarheid kan laten blijven dan zijn we OK. Doe ik dat niet dan gaan we bekvechten. Daar kies ik niet voor. Ik kies er liever voor om jou bij jouw waarheid te laten blijven totdat je haar ontgroeid … een andere waarheid omhelst. Overigens heb ik er geen behoefte aan om het fenomeen BDE fysisch of psychologisch te verklaren. Ik neem tot mij wat mij in de verhalen aanspreekt en doe hetzelfde mbv. tot de evangeliën. Wat maakt dat iemand niet meer kiest voor ‘hard overkomen’ of ‘verzamelen’ of ‘manipuleren’ of ‘dwang

De zaken zijn nooit zwart-wit: of de Schift functioneert als externe norm óf we hebben volgende aan ethisch-individualisme. Wat je wilt is denken in én-én.

Daarom botst het inderdaad heel erg vaak bij de mensen onderling. Van Christus weten we dat hij verder stond/staat dan anderen als we zijn levensverhaal bestuderen/lezen in de Evangeliën. Maar ik moet in deze ook even denken aan een bepaalde uitzending op de Vlaamse TV. Drie zogenoemde ‘mentalisten’ beïnvloeden een koppel in opdracht van de door hen opgevangen kinderen naar een bepaalde locatie. Het koppel weet van niets maar is sterk onder de indruk van de trucs van de ‘mentalisten’ die hen al doende naar de betreffende locatie leiden. Dáár zijn de vele … véle kinderen aanwezig die zij d

a) Iedereen heeft zijn eigen waarheid b) We groeien; sommige staan verder dan anderen

Van een psychopaat of een manipulator mag je een behoorlijke dosis praktische intelligentie verwachten. Hij zal het in elk geval meer hebben denk ik. Maar zijn ethische intelligentie is laag of zo goed als geheel afwezig. Wat hij nodig heeft is een moraal die van buitenaf wordt aangedragen. In dat geval geldt: wat buiten de mens staat is gezaghebbend. In situaties die we al hebben meegemaakt geldt voor de meesten van ons denk ik: het geweten is gezaghebbend en/of de moraal om ons heen. In nieuwe situaties geldt volgens mij: het ethische individualisme zou gezaghebbend moeten zijn. V

Of is het degene met het grootste (innerlijk) weten/inzicht/geweten? Ik moet even denken aan een voorbeeld dat Rudolf Steiner ter sprake brengt in een van zijn lezingen. Ik weet in welk het boek het staat en in welke lezing, maar dat is nu even niet belangrijk. Hij noemt het voorbeeld van een leraar die in woede ontschiet bij het moeilijk doen van zijn leerling(en). Vervolgens zegt hij dat dit exact zelfde voorval bij een andere leraar niet zou zijn gebeurd. Reden? De een had al een inzicht ontwikkeld in hoe hij met de moeilijke leerling(en) moest omgaan, wat wel en niet werkt. De ander niet.

Miss. is het belangrijk om een verschil te maken tussen noodzaak en begeren. Stel, ik wil als kind graag dat zakje snoep hebben in de winkel, maar ik heb geen geld. Ik ben alleen en scholier. Stelen in dat geval zou niet goed te praten zijn. Het kind had en kan geld aan zijn ouders kunnen vragen of zich in moeten houden. Maar als je nu dakloos zou zijn, geen geld zou hebben en er is die dag niemand die het je wilt geven … Je weet als dakloze ook wel dat het niet mag, maar voor de dakloze geldt in dat geval: nood breekt wet. Voor de dakloze kan ik sympathie opbrengen, voor de scholier koester i

Ik antwoord op deze vraag niet zwart-wit. De mensen die de Bijbel lezen nádat ze werd opgesteld krijgen de de openbaarmaking natuurlijk subjectief, dus als gevolg van een ontmoeting met de Christus of bv. door het lezen van de Schrift. Maar God heeft zichzelf natuurlijk ook geopenbaard vóórdat de dingen op Schrift werden gesteld. Hierdoor kennen we en weten we van de Christus-Jezus, God en de Heilige Geest en wat nu staat opgeschreven. Dat werkt zoals ik al liet doorschemeren door in persoonlijke openbaringen, want we weten dat nog altijd veel mensen tot geloof komen door het lezen van de Schr

Voor het werk van het kruis (de christusimpuls) in de mensen is de kerk als aanwezigheid door de eeuwen heen zeer waarschijnlijk niet nodig geweest. Er zijn ook nu nog – en misschien nog wel méér – mensen die zich op een christelijke manier gedragen zónder ooit lid te zijn geweest van een kerk of ooit een Bijbel te hebben gelezen. Maar … om de Christus te leren kennen hebben de meesten van ons denk ik de Bijbel wél nodig. Ik zeg ‘de meesten’, want er is ook een minderheid die Hem leert kennen via een bijna doodervaring, bepaalde dromen en/of visioenen en/of horen zeggen. En dát zonder de Bijbe

@Figulus. Je hebt het goed begrepen waar ik op doel met het woord vrijheid. Zonder vrijheid zouden wij nooit zélf onafhankelijk kunnen worden van welke vorm van autoriteit dan ook. Wij zouden nooit uit eigen vrije wil voor Christus kunnen kiezen, voor een leven dat Zijn waarden deelt. Dat kan en zou nooit aan de massa opgedrongen behoren te worden. Vandaar dat ik ook moeite heb met boeken als De navolging van Christus, geschreven door Thomas a Kempis. De inhoud hoort thuis in de tijd waarin het werd geschreven, maar vandaag de dag roept het/de toepassing ervan vraagtekens op bij mij.

@Figulus en @Believe in yourself. Gelukkig heb ik dergelijke autoritaire dingen niet met die intensiteit ervaren in de Gereformeerde kerk waar onze familie naar toe ging noch in de hervormde kerk die ik ook wel eens bezocht. Ik praat hier over 30 jaar geleden. Ook in de PKN-kerken die ik recentelijk heb bezocht was de autoriteit waar jullie over spreken niet merkbaar. Wel merk ik dat ik daar geen aansluiting vind, al heb ik met niemand gesproken. Ook niet met de voormalig minister Hugo de Jonge (tegenwoordig schijnt hij commissaris van de Koning in Zeeland te zijn), die ook in de kerk aan

Ik vraag me af waarom mensen voor een bepaald kerkgenootschap hebben gekozen? Opvoeding, bewuste keuze, toeval? En waarom, dan wel hoe en in welke mate jullie hierin actief zijn. Zelf neig ik naar de Evangelische kerk, omdat dáár de persoonlijke relatie met Christus centraal zou staan (en dan bedoel ik natuurlijk iets meer centraal dan in de andere christelijke gemeenschappen/kerken), maar ik weet niet zeker of dat klopt, want ik meen dit alleen maar ergens op het internet gelezen te hebben of te hebben gehoord op YouTube. Ik heb ook nog nooit een evangelische kerkdienst bijgewoond. Missc

Iemand ervaringen met Tom de Wal?

In aansluiting op wat Hopper zegt over het Christuswezen, namelijk dat wij deze niet ontmoeten omdat deze geen persoon zou zijn, vind ik het wel passend om een quote aan te halen uit het videofragment. Hiernaar verwijs ik in mijn openingspost. Overigens kan ik het artikel waar je naar verwijst over Rudolf Steiner en F. Rittelmeyer niet al te serieus nemen, al is het alleen maar omdat er staat: ‘Aan de voeten van dit Christusbeeld is Rudolf Steiner gestorven.’ Zou men wat meer moeite hebben gedaan om uit te zoeken hoe Rudolf Steiner is gestorven, dan had men hier iets anders geschreven.

VAN DOEN ALSOF … NAAR ECHT Stel je hebt een wens: je wilt in tongen leren spreken of een dagelijks een intiem gesprek met Christus kunnen voeren. Waarom zou je dit niet eens proberen met doen alsof? Dat verlaagt de drempel, helpt om de eerste stappen te kunnen zetten én het geeft je ook de mogelijkheid om te mogen falen; ook niet onbelangrijk. Over het dagelijkse intieme gesprek met Christus is al veel gezegd en geschreven. Toch is kennis nemen van de onderstaande inhoud óók een meerwaarde. Ze is afkomstig van Judith von Halle – auteur van diverse antroposofische boeken, architect en

‘KOM TERUG, KOM TERUG …’ Wat je wilt, is eerst deze video bekijken: https://www.youtube.com/watch?v=vPJNmUOU49YH en dan het stukje hieronder tot je nemen: ‘Er is verder een Duitse toerist in de kapel. De priester draagt een gewaad van goudbrokaat over zijn verder zwarte kleding. Het staat hem erg mooi. Ik ga voor de Apocalypse icoon zitten. Om half vier is de dienst alweer klaar en kust de priester diverse iconen ten afscheid. De Duitser vertrekt en de twee jongens oefenen nog enkele passages. Ik vraag me af of ik ook zal opstappen, maar hoor innerlijk dat ik nog even moet blijven zi

Bij de antroposofie heb ik mogen vernemen, dat als je in het kosmisch geheugen zou kunnen kijken … dat je dan … als je naar de gevolgen van iemands daden kijkt … dat je dan kunt zien dat hij die die gevolgen ergens door heeft moeten dragen. Dus als gevolg van een oorzaak. Kijk je vervolgens naar de oorzaak in datzelfde geheugen, dan zie je bij iemand die Christus NIET als zijn verlosser heeft aangenomen de oorzaak van zijn daden. Maar bij iemand die Christus WEL als zijn verlosser heeft aangenomen zie je een kruisteken en GEEN oorzaak meer. In dit geval heeft Christus de 'zonde'-oorzaak op zic

Hartelijk dank voor je bijdrage CredRog. Toch heb ik nog een vraag. Je zegt: ‘… dat door het neerdalen van de Geest zichtbaar wordt wie Jezus in wezen is.‘ Echter, het geestprincipe is door het concilie van Constantinopel is afgeschaft in het jaar 869. Vanaf dan geldt: er bestaat zoiets als een ziel met geestelijke eigenschappen, maar niet zoiets als geest. Hoe laat zich het gegeven van het concilie rijmen met wat jij schrijft over het neerdalen van de Geest?

Ik herlees momenteel het Johannes-evangelie (Zeyde, Marie H. van der - Het is altijd geweest, het Woord). Voor de schrijver van het Evangelie naar Johannes is wat vóór de doop van Jezus heeft plaatsgevonden blijkbaar niet belangrijk; hij rept er met geen woord over. Vanaf hoofdstuk 1 schrijft hij Jezus helderderziend-achtige gaven toe (zie hiervoor het verhaal van ‘de Samaritaanse vrouw’ en de uitspraak ‘Voordat Philippus je roepen kwam, had ik je gezien onder je vijgeboom’ in het eerste hoofdstuk). Hij maakt ook herhaaldelijk duidelijk dat Jezus héél goed doordrongen/op de hoogte is

Ik heb lang geworsteld met het boek Openbaring. Een goede uitleg hiervan kwam ik tegen bij de architecte, schrijfster en spreekster Judith von Halle. De woorden staan opgetekend in haar boekje Voordrachten 1 - De Apocalyps van Johannes. Besef wel dat deze voordrachten antroposofisch van aard zijn. Het lezen ervan vraagt dus om een zeer open mind, een zeer ontvankelijke houding. Maar vraagt het boek Openbaring dat ook niet van ons? Overigens is de Antroposofie door en door christelijk. Iets wat niemand ook maar in de verste verten zal erkennen die er maar oppervlakkig in thuis is. Dagenlan

Ik weet niet in welke mate deze post/jouw verhaal nog actueel is, maar als ik je verhaal lees, dan moet ik niet zozeer denken aan wat Christus in jou geval zou doen, als wel naar Zijn houding. Ik moet denken aan het verhaal van de verloren zoon. Mensen die drinken (zoals mijn vader destijds; hij is inmiddels al vele jaren overleden) kun je niet en zou je niet moeten willen veranderen. De verandering zal uit de persoon zelf moeten komen. Wij veranderen alleen maar als we het punt 'en nu is het genoeg!' bereikt hebben. Dat punt is voor iedereen anders en komt voor iedereen op zijn eigen tij