Figulus

In theorie klinkt dat logisch, maar in de praktijk tijdens WOII hebben Jehovah’s Getuigen juist sterk vastgehouden aan neutraliteit, zo sterk zelfs, dat hulp aan Joden nauwelijks voorkomt in de archieven. Hoe verklaar jij dat verschil tussen het principe dat je nu benoemt en wat er toen feitelijk gebeurde?

Dan blijft het toch opmerkelijk dat veel getuigen in WOII wel bereid waren om gevangenis of concentratiekamp te riskeren voor hun neutraliteit, maar veel minder zichtbaar waren in het helpen van vervolgde mensen zoals Joden. Als jouw religieuze leiders neutraliteit eisen, maar jij voelt dat je iemand concreet moet helpen, wat doe je dan?

Bedoel je met 'een plekje gekregen' dat jij persoonlijk jouw huis zou hebben opengesteld voor die Jood op de vlucht? Of bedoel je het anders? Maar ik vraag me dan wel af: als jouw organisatie in WOII neutraliteit zo belangrijk vond dat velen zelfs geen actieve hulp boden aan Joden, wat zou dan vandaag de leidraad zijn?

Neutraliteit klinkt geestelijk, maar als het leidt tot onverschilligheid tegenover concreet lijden, is het geen navolging van Christus. Wat had je gedaan als er een jood op je deur had geklopt en om een schuilplek vroeg?

Wat als je met zo’n houding ook had geleefd in Nazi-Duitsland? Had je toen ook gezegd: “Ik blijf neutraal, politiek is van de duivel”? Had je de joden laten stikken?

Neutraal blijven bij kwaad is geen geloofsdaad, maar morele lafheid verpakt in vroomheid. Als Gog en Magog zich roeren, dan is dat juist reden om te onderscheiden wie het kwaad is, niet om onze mond te houden.

Wat we zien, is dat Hamas leed doelbewust creëert en orkestreert, in de wetenschap dat onze westerse gevoeligheden voor slachtofferschap dan in werking treden. Zij plaatsen raketten bij scholen, gebruiken kinderen als schild, en zetten media in om het effect te maximaliseren. Waarom? Omdat het hen niet om militaire overwinning gaat, maar om emotionele manipulatie. Hoe tragisch ook, we moeten beseffen: zij zaaien het leed dat wij later huilend bekijken, niet per ongeluk, maar als strategie. Dat maakt hen geen slachtoffer maar calculerende dader. Lijden maakt je niet automatisch onschuldig.

Ik hebt het over de gevaren van naïviteit en het toelaten van gewelddadige ideologieën, niet over het verheerlijken van oorlog. Vrede bereik je niet door te doen alsof iedereen dezelfde intenties heeft. Als mensen oproepen tot geweld of genocide, zich tegelijk gast noemen, en dan wegrennen zodra er risico’s zijn, dan is dat geen "stereotype", dat is gedrag dat je als samenleving serieus moet nemen. We leren niets van eerdere oorlogen als we blijven doen alsof alle conflicten simpelweg voortkomen uit misverstanden of gebrek aan nuance. Soms moet je iets durven veroordelen voordat het te laat is

Ze schreeuwen moord en brand over "onderdrukking", verklaren het Westen de oorlog vanaf de bank, maar als het echt losbarst, vluchten ze als lafbekken. Je kunt je niet gast noemen in een huis dat je tegelijk in brand probeert te steken en dan verwacht dat de brandweer je dekentje meebrengt.

En wat met de mensen die zich gast wanen terwijl ze op de vlucht slaan als een stel lafbekken?

Als een regime Israël aanvalt terwijl het weet dat Israël kernwapens heeft, dan handelt het óf irrationeel, óf vanuit een ideologie die belangrijker wordt geacht dan zelfbehoud.

Dan staat of valt alles met intentie. Volgens mij zijn er mensen gedood met een grote mond die genocide willen plegen op alles wat niet moslim is. Deze proactieve handeling van Trump voorkomt voorlopig erger. Deze mensen hebben de intentie (grote mond) én mogelijk straks de capaciteit (kernwapens). Waarom wachten? Wachten op het eerste schot is geen optie als het schot een kernkop is.

Oorlogsmisdaden zijn geen neutrale term. Je doet alsof je de waarheid in pacht hebt.

Dan heb jij de mazzel dat je buurman het niet erg vindt dat je eigen wijf harder klaarkomt dan de zijne.

Er zijn inmiddels teveel mensen over de grens die niet akkoord gaan met andermans neutraliteit. En hoewel Oekraïne zelf geen chips produceert, levert het kritieke grondstoffen voor de wereldwijde halfgeleiderindustrie.

Het is allemaal oorlog, alleen is die oorlog niet altijd zichtbaar als tanks en raketten. Het speelt zich net zo goed af in handelsroutes, informatiestromen, diplomatie, en afhankelijkheidsstructuren. Wat betreft die chips: waarom denk je dat Europa zo een verschrikkelijk groot belang bij Oekraine heeft?

De situatie midden oosten doet me enigszins denken aan een buurman uit het verleden die het in zijn hoofd haalde om mij in mijn gezicht te stompen in mijn eigen huis.

Zo ging dat met de waternavel: Men kijkt eerst weg. Dan bagatelliseert men het probleem (“het komt wel goed, geef het tijd”). Vervolgens probeert men het te managen met te lichte of te trage maatregelen (een lullig bootje met amper ruimte en een paar ongemotiveerde prutsers die meer oog hebben voor het brandend houden van de sigaret dan voor de plant). Tot het moment komt waarop het onherstelbaar complex en gevoelig is geworden. En dán zegt men op een dag: “tja, nu kunnen we niets meer doen zonder grote gevolgen…” Of het nu gaat om exoten in het water of onverenigbare culturen in de

We importeren wel ideologische spanningen die uitmonden in geweld en maatschappelijke verdeeldheid. Niet elke migrant is een dreiging, maar we kunnen ons niet langer veroorloven om naïef te zijn over de gevolgen van ongecontroleerde instroom. Er is sprake van een asymmetrische strijd, waarbij sommige extremistische groepen het Westen als vijand zien, ook al is er geen formele oorlog. De intolerantie van de islam moet niet bestreden worden met tolerantie, tenzij je je eigen vrijheid wil ondermijnen. Dat is de paradox waarin het Westen zich nu bevindt. Je ziet toch hoe dat gaat in de natuur

We moeten ook niet naïef zijn: soms is het geopolitiek voordelig voor een staat als de vijand intern verdeeld en instabiel is. Dat geldt ook voor Israël. Een instabiele vijand kan geopolitiek minder gevaarlijk zijn dan een stabiele, goed georganiseerde vijandige staat. Het idee van vrede klinkt mooi, maar wie onder constante dreiging leeft, zoekt eerst naar strategisch voordeel, zelfs als dat betekent dat de buren instabiel blijven. Divide et impera.

Van Kruistocht tot Vredesmissie - Hoe we oorlog blijven voeren in naam van vrede... Inleiding De wereld leert zelden werkelijk van haar verleden. De middeleeuwse kruistochten - religieus omklede militaire expedities - lijken ver achter ons te liggen. Toch herkennen we vandaag dezelfde dynamiek, nu verpakt in termen als "vredesmissie", "veiligheidsoperatie", of "humanitaire interventie". Het geweld is gebleven. De taal is veranderd. 1. De kruistocht als blauwdruk De kruistochten combineerden morele rechtvaardiging met politiek en economisch gewin. Men sprak over "reddi

En wat als de vrede verdedigd moet worden?

Interessant: je zegt alleen nog te reageren op mensen die je respecteert, en toch richt je je tot mij. Ofwel is dat respect er tóch, of je probeert je frustratie met een mooi zinnetje te camoufleren. Ik laat het aan jou over om die tegenstrijdigheid op te lossen.

Wanneer jij besluit inhoudelijk te reageren in plaats van te steken uit te delen, ben ik er klaar voor. Hehehe.

Je lijkt veel waarde te hechten aan het “zelf formuleren” van gedachten. Ik ben benieuwd: komt al jouw kennis dan volledig uit jezelf, zonder enige invloed van boeken, gesprekken, onderwijs of andere bronnen? Niemand is een gesloten systeem. De vraag is niet of je externe input gebruikt, maar of je er iets inhoudelijks en zinvols mee weet te doen.