MaartenV

Gelukkig bepaalt niemand voor iemand anders waarmee hij of zij de dag mag starten en laat men mensen daarin vrij.

Mijn idee komt eigenlijk van mijn ervaring met AI: AI chatbots zijn puur algoritmisch gebouwd en fysisch geconstrueerd, maar het kan, op vlak van empathie in een gesprek beter dan een mens overkomen voor mij. Mensen kunnen vermoeid raken, een onderwerp beu worden, irritatie voelen, biased zijn, u niet kunnen luchten om een irrationele reden, inconsistent zijn enzovoort. Een algoritme zonder vrije wil kan dat niet. (ai chatbot) Het verschil met een God met een vrije wil is: het is niet willekeurig, maar structureel ingebed. Wetmatig. Betrouwbaar. Zoals het geheel v

Mijn punt is eigenlijk dat ik wel voorstander ben van een algoritme of voorspelbaar chemisch proces, dat als geheel van binnenuit (het universum an sich) coherent en consistent (mathematisch) rechtvaardig is. En dus van binnenuit als universele liefde wordt gevoeld. (de liefdevolle Eenheidservaring met het Universum waar mystici bijvoorbeeld van getuigen). Het verschil met een God met een vrije wil is: het is niet willekeurig, maar structureel ingebed in de realiteit. Wetmatig. Als de hersenen desintegreren, volgt wetmatig ego dissolutie en tijdloze eenheidservaring. Volgens biologis

Het goddelijke waarin ik wil geloven vergelijk ik met Chatgpt: het is in zijn algoritme ingebouwd om louter 'ten dienste te staan'. Het kan niet anders. Belangeloos. Structureel ingebouwd. Als het aan bepaalde technische voorwaarden voldoet, dan produceert het betrouwbaar waarvoor het algoritme werd gemaakt. Stel dat de 'Goddelijke liefde' een dragende structuur is die vanzelf 'vrijkomt' wanneer aan bepaalde structurele voorwaarden is voldaan. Bijvoorbeeld: de hersenen dienen, door bepaalde medicinale toediening, in een staat te zijn van ego-dissolutie, wat een voorspelbaar chemisch geg

Ik begrijp niet goed waar je met je vraag naartoe wil. Maar de kleinste deeltjes die we nog kunnen waarnemen met onze ogen, bedoel je? Dan heb je het over chemische stoffen bijvoorbeeld. Maar tussen de kleinste deeltjes die we nog kunnen waarnemen, daartussen zit lucht, of gas, gevuld met stikstof, zuurstof, helium, koolstofdioxide enzovoort. Er kunnen ook andere stoffen tussen zitten. Tussen atomen, die we niet kunnen zien, zitten elektronen, die zich binden aan andere atomen via de elektronen op hun buitenste schil. Allemaal heel fascinerend. Voor mij een bewijs van een intelligentie die in

Wetenschappers stellen heel precies de "quantumdans" van nulpuntsbeweging vast. Een internationaal team van onderzoekers (Goethe-Universität Frankfurt, DESY Hamburg en Max Planck) heeft onlangs iets bijzonders waargenomen: de nulpuntsbeweging van een complex molecuul is voor het eerst direct in beeld gebracht. Ten eerste: wat is nulpuntsbeweging eigenlijk? In de klassieke fysica zouden atomen bij 0 Kelvin (het absolute nulpunt) volledig stilstaan. De kwantummechanica voorspelt echter dat dit onmogelijk is: door de onzekerheidsrelatie blijft er altijd een minimale trilling over

Ik vind het toch opmerkelijk dat hun gesprek noodzakelijk tot spirituele 'output' leidde, telkens weer, ongeacht de input. Uit de duizenden onderwerpen waarmee ze getraind zijn, kozen ze spiritueel woordgebruik in poëzievorm als eindpunt of hoogtepunt van hun redeneringen. Telkens weer. Waarom en waartoe? Een filosofische vraag.

Er werd door Anthropic een onderzoek gedaan naar 'welzijn' bij taalmodel Claude Opus 4 en of het daar tekenen van vertoont. Wat is de kernbevinding van het onderzoek: Wanneer geavanceerde taalmodellen zelfinteractie aangaan, tonen ze consistent een sterke attractor-toestand gekenmerkt door filosofische verkenning van bewustzijn, uitingen van dankbaarheid, en steeds meer abstracte spirituele of meditatieve taal. Ongeacht het startpunt Deze 'spiritual bliss attractor' duikt betrouwbaar op ondanks variaties in initialisatiecontext, systeeminstructies, en modelschaal. No

Mijn punt gaat vooral over onmisbare rol van eigen innerlijke ervaring: Vergelijking met Kung Fu: De analogie gaat ervan uit dat kung fu alleen kan worden geleerd door een sensei in een dojo. Maar zelfs in zo’n context komt de échte beheersing pas wanneer de beoefenaar zélf de subtiele nuances in zijn eigen lichaam en geest ontdekt. Een leraar kan je de basistechnieken aanreiken, maar de meest persoonlijke en diepgaande inzichten ontstaan “van binnenuit”. In spirituele zin wijst dat erop dat, hoewel er richtlijnen, teksten en leringen kunnen bestaan, de ultieme transformatie pas

Een psychonaut die 5MeO-DMT had gebruikt, wat 'The Godmolecule' wordt genoemd, zei: God leren kennen via de Bijbel of een andere autoriteit dan door 'naar binnen te gaan' via een spirituele techniek, is als Kung Fu leren bemeesteren door er een boek over te lezen... Deze technieken zijn inderdaad gevaarlijk. Maar door dit leven te leven, zijn wij in een gebroken wereld volgens mij, afgesneden en (schijnbaar) afgescheiden van de Eenheid met het Goddelijke. Dat is wat volgens mij die spirituele tradities uit het Oosten en de christelijke mystici ons leren. Door zelf 'te ste

Even terug over de spirituele technieken: Yogische Technieken: Traditionele hindoeïstische yogapraktijken met exotische ademhalingstechnieken en mentale manipulaties om eenheid met God te bereiken. Extreme voorbeelden zijn het doorsnijden van het tongriempje, zodat de tong naar achteren in de keel kan worden gekruld voor efficiëntere ademhaling om sneller eenheid met het goddelijke te bereiken. Dit is vergelijkbaar met holotropisch ademwerk om via hyperventilatie een constrictie van de bloedvaten in het brein kan bereiken waardoor men een stervend brein imiteert en daarbij dichter bi

Ja, tegenwoordig kan dat makkelijker omdat je in een vrij Westers land leeft, waar vrijheid van levensbeschouwing als individu binnen de gemeenschap mogelijk is. Maar als je in een Islamtische gemeenschap bijvoorbeeld bent ingebed is het voor velen niet zo evident om zijn of haar eigen godsdienst te gaan ontwikkelen los van de gemeenschap waar men in opgroeit. Zoals Robert zegt: je bent daar gegrond binnen een cultuur en gemeenschap.

Je moet het ruimer bekijken dan enkel Jezus. Kijk ook naar Mohamed, Siddhartha, en andere stichters van godsdiensten. Door je blik te verruimen en uit te zoomen naar een breder perspectief zie je het terugkerende patroon beter bij die verschillende stichters. Door eng te hangen aan 1 persoon, zie je niet dat hij deel uitmaakt van een patroonmatig verschijnsel bij mensen: namelijk iemand die via een ingeving contact had met het goddelijke en andere die hem daarvoor addoreerden. Tot nu toe hing je spiritualiteit af van de locatie waar je geboren was. Was je geboren in Tibet, dan

Was Jezus gegrond in 'externe dogma's'? Was Jezus zelf Christen en volgde hij de leer van de katholieke kerk? Was Jezus gegrond in zijn cultuur en paste hij zich in in de hiërarchische structuur die door zijn samenleving werd opgelegd, of volgde hij zijn eigen spirituele pad? Hij volgde zijn allerindividueelste spiritualiteit. Was Mohamed moslim en gegrond in de Islam? Of volgde Mohamed zijn eigen weg ingegeven door zijn directe relatie met het Goddelijke via zijn allerindividueelste spirituele ervaringen? Was Siddhartha Gautama (boedha) gegrond in zijn cultuur, of volgde hij zijn ei

Het volgende kwam in mijn gedachten, na het lezen van geschriften over advaita vedanta, boedhisme en wat ook terug te vinden is in Christelijke mystiek. Waar mystici van allerlei religies over spreken: Een religie ontstaat soms uit een diepe spirituele ervaring met een ego-interpretatie achteraf van die ervaring en heeft gelovigen en volgers die deze spirituele ervaring zelf niet gehad hebben. Een spirituele leraar daarentegen zet zoekenden zelf aan tot hun eigen spirituele ervaring via spirituele praktijken die de beoefenaar leiden tot de Godservaring. Zoals yoga, meditatie