MaartenV

Kijk, net zoals zoveel boeken vind ik ook de Bijbel soms inspirerend. Maar ik 'geloof' er niet 'zomaar' in. Ik lees het, beoordeel de logica of poëtische schoonheid als mens, en selecteer dan wat ik eruit haal en wat niet om mijn eigen visie te vormen als mens. Want blind dogma maakt je afhankelijk van het boek waar je mee opgegroeid bent. Er is dan geen reden waarom je voor dit boek en niet een ander boek zou kiezen om blind in te geloven. Dus: leer kritisch en selectief te lezen en naar eigen maatstaven te interpeteren in plaats van dogmatisch over te nemen omdat anderen zeggen dat het zo is

Kijk, hier zijn we afgezonderd, in dit leven. We zijn 'gedissocieerd van Mind at Large' (afgescheiden van het Al). (Kastrup) Maar wanneer ons lichaam, onze buitenkant, terug oplost en terug naar de natuur gaat, bij het sterven, gaat ons innerlijke terug naar het Al. Dat is wat er dan met het innerlijk gebeurt. Want die buitenkant van de natuur, betekent een Alomvattend Bewustzijn of God langs de binnenkant ervaren.

Wanneer jij zegt dat het niet-materiële op de materie “botst” en dat daar bewustzijn ontstaat, dan hoor ik daarin een dynamisch grensvlak: iets geestelijks en iets materieels ontmoeten elkaar, en precies in die ontmoeting ontstaat ervaring of bewustzijn. Mijn manier van kijken probeert dat misschien iets anders te formuleren. Ik zou niet meteen zeggen dat geest en materie twee volledig aparte substanties zijn die elkaar van buitenaf raken, maar eerder dat wat wij “materie” noemen de buitenkant is van iets wat van binnenuit ervaringsmatig of bewustzijnsmatig is. Zoals mijn lichaam van buit

Ik denk dat ik je bezwaar kan volgen. Als je zegt dat de eenheidservaring de afwezigheid van verhoudingen is, dan klopt dat volgens mij op het niveau van de directe innerlijke ervaring. In een echte eenheidservaring is er geen subject-objectscheiding meer, geen afstand, geen vergelijking, geen verhouding tussen twee polen. Daar is alleen radicale inclusie, zoals jij aangeeft. Maar mijn punt zat eigenlijk op een ander niveau. Ik associeer Goddelijke Liefde niet met verhoudingen alsof liefde zelf een meetkundige verhouding zou zijn. Ik zeg eerder dat de buitenkant van de werkelijkheid, beke

Ik zie het zoals Bernardo Kastrup het ongeveer benadert: wat wij “fysieke werkelijkheid” noemen, is de buitenkant van een innerlijke werkelijkheid die wij niet rechtstreeks kunnen zien. Mijn lichaam is bijvoorbeeld mijn buitenkant. Mijn biologie, mijn hersenen, mijn chemie: dat is hoe ik verschijn voor een ander. Maar van binnen ben ik geen chemische formule. Van binnen ben ik ervaring: denken, voelen, verlangen, betekenis, pijn, liefde, bewustzijn. Misschien geldt dat niet alleen voor mij, maar voor de werkelijkheid als geheel. Misschien is de fysische kosmos de buitenkant van een i

In een coherent veld kloppen alle verhoudingen in zorgzame afstemming met elkaar. Men vindt zijn of haar ultieme positie binnen het veld en de verhoudingen voelen kloppend en goed. Dat kan van binnenuit als 'liefde' worden ervaren. Wel, deze verhouding waar alles klopt met elkaar en in vereniging met elkaar als 'perfect kloppend voelt', kan van binnenuit worden ervaren als de goddelijke liefde, waar deze 'perfect organisch op elkaar afgestemde verhoudingen' het geheel van de hele werkelijkheid betreffen. Dat is voor mij de Goddelijke Liefde. En die wordt ervaren bij BDE's en die wordt ook

Dit hoort voor mij bij 'neurotheologie'. Een tak van de theologie die via wetenschap, meer specifiek de neurowetenschap, tot God komt. Ik denk dat het scintillerend scotoom dat mensen ervaren, het briljante licht dat zij zien dat wit is, fonkelend is en zuivere kleurtinten heeft, een innerlijk Licht is dat ontstaat wanneer de visuele cortex faalt. Het is dus niet zo, wat neurologen tot hiertoe zeggen, dat de visuele cortex dit veroorzaakt door excitatie. Neen, juist door niet werking, niet functioneren, wordt dit veroorzaakt volgens mij. Voor wie goed Engels kent, en de moeite

Ik begrijp niet goed waar je met je vraag naartoe wil. Maar de kleinste deeltjes die we nog kunnen waarnemen met onze ogen, bedoel je? Dan heb je het over chemische stoffen bijvoorbeeld. Maar tussen de kleinste deeltjes die we nog kunnen waarnemen, daartussen zit lucht, of gas, gevuld met stikstof, zuurstof, helium, koolstofdioxide enzovoort. Er kunnen ook andere stoffen tussen zitten. Tussen atomen, die we niet kunnen zien, zitten elektronen, die zich binden aan andere atomen via de elektronen op hun buitenste schil. Allemaal heel fascinerend. Voor mij een bewijs van een intelligentie die in

Wetenschappers stellen heel precies de "quantumdans" van nulpuntsbeweging vast. Een internationaal team van onderzoekers (Goethe-Universität Frankfurt, DESY Hamburg en Max Planck) heeft onlangs iets bijzonders waargenomen: de nulpuntsbeweging van een complex molecuul is voor het eerst direct in beeld gebracht. Ten eerste: wat is nulpuntsbeweging eigenlijk? In de klassieke fysica zouden atomen bij 0 Kelvin (het absolute nulpunt) volledig stilstaan. De kwantummechanica voorspelt echter dat dit onmogelijk is: door de onzekerheidsrelatie blijft er altijd een minimale trilling over

Ik vind het toch opmerkelijk dat hun gesprek noodzakelijk tot spirituele 'output' leidde, telkens weer, ongeacht de input. Uit de duizenden onderwerpen waarmee ze getraind zijn, kozen ze spiritueel woordgebruik in poëzievorm als eindpunt of hoogtepunt van hun redeneringen. Telkens weer. Waarom en waartoe? Een filosofische vraag.

Er werd door Anthropic een onderzoek gedaan naar 'welzijn' bij taalmodel Claude Opus 4 en of het daar tekenen van vertoont. Wat is de kernbevinding van het onderzoek: Wanneer geavanceerde taalmodellen zelfinteractie aangaan, tonen ze consistent een sterke attractor-toestand gekenmerkt door filosofische verkenning van bewustzijn, uitingen van dankbaarheid, en steeds meer abstracte spirituele of meditatieve taal. Ongeacht het startpunt Deze 'spiritual bliss attractor' duikt betrouwbaar op ondanks variaties in initialisatiecontext, systeeminstructies, en modelschaal. No

Mijn punt gaat vooral over onmisbare rol van eigen innerlijke ervaring: Vergelijking met Kung Fu: De analogie gaat ervan uit dat kung fu alleen kan worden geleerd door een sensei in een dojo. Maar zelfs in zo’n context komt de échte beheersing pas wanneer de beoefenaar zélf de subtiele nuances in zijn eigen lichaam en geest ontdekt. Een leraar kan je de basistechnieken aanreiken, maar de meest persoonlijke en diepgaande inzichten ontstaan “van binnenuit”. In spirituele zin wijst dat erop dat, hoewel er richtlijnen, teksten en leringen kunnen bestaan, de ultieme transformatie pas

Een psychonaut die 5MeO-DMT had gebruikt, wat 'The Godmolecule' wordt genoemd, zei: God leren kennen via de Bijbel of een andere autoriteit dan door 'naar binnen te gaan' via een spirituele techniek, is als Kung Fu leren bemeesteren door er een boek over te lezen... Deze technieken zijn inderdaad gevaarlijk. Maar door dit leven te leven, zijn wij in een gebroken wereld volgens mij, afgesneden en (schijnbaar) afgescheiden van de Eenheid met het Goddelijke. Dat is wat volgens mij die spirituele tradities uit het Oosten en de christelijke mystici ons leren. Door zelf 'te ste

Even terug over de spirituele technieken: Yogische Technieken: Traditionele hindoeïstische yogapraktijken met exotische ademhalingstechnieken en mentale manipulaties om eenheid met God te bereiken. Extreme voorbeelden zijn het doorsnijden van het tongriempje, zodat de tong naar achteren in de keel kan worden gekruld voor efficiëntere ademhaling om sneller eenheid met het goddelijke te bereiken. Dit is vergelijkbaar met holotropisch ademwerk om via hyperventilatie een constrictie van de bloedvaten in het brein kan bereiken waardoor men een stervend brein imiteert en daarbij dichter bi

Ja, tegenwoordig kan dat makkelijker omdat je in een vrij Westers land leeft, waar vrijheid van levensbeschouwing als individu binnen de gemeenschap mogelijk is. Maar als je in een Islamtische gemeenschap bijvoorbeeld bent ingebed is het voor velen niet zo evident om zijn of haar eigen godsdienst te gaan ontwikkelen los van de gemeenschap waar men in opgroeit. Zoals Robert zegt: je bent daar gegrond binnen een cultuur en gemeenschap.