Figulus

Omdat je gelooft? Of omdat je weet? Er is dan ook geen sprake van creatio ex nihilo. Fotonen zijn geen ‘niets’; eventuele wervelingen of interacties kunnen alleen ontstaan als tijdelijke herverdelingen van de energie en impuls die de fotonen zelf al meedragen. Dus iets kan zijn zonder gezien te worden.

Maar als de hand de tafel niet kan raken, waardoor ontstaat dan de blauwe plek? De blauwe plek ontstaat niet door contact (botsing), maar door abrupte afremming: schade door kracht via elektromagnetische interactie. Dus het begrip "botsing" bestaat eigenlijk niet.

Niet per se. Evengoed betreft het een blinde vlek. Menselijk gedrag gemodelleerd als “rationeel” kan falen bij stress. Het kan helpen om terug te keren, maar niet om het wiel opnieuw uit te vinden.

Daar heb ik geen verstand van en kan ik dus niet simplificeren.

Bugs ontstaan niet doordat code botst, maar doordat aannames ophouden te gelden.

Wat elkaar niet raakt, kan ook niet botsen.

Misschien zien we niet dat ze botsen, maar toch ontstaan er heel kleine wervelingen die we niet (kunnen) waarnemen. Het is alsof twee doorzichtige windvlaagjes elkaar kruisen en niet "gevoeld" kunnen worden, maar als je ze heel krachtig versnelt en samenperst, ontstaat er een kleine wervel die we wel kunnen waarnemen. Dit effect is waarneembaar in bijvoorbeeld een deeltjesversneller zoals de Large Hadron Collider (LHC).

Simplificaties werken alleen op bewezen feiten, daar komt geen geloof bij om de hoek kijken. Bij aannames of theorieën kan vereenvoudiging de kern verdraaien, waardoor de betrouwbaarheid van de simplificatie zelf in twijfel komt. Simplificaties zijn als een stevige brug: je kunt er veilig overheen lopen als de pijlers bewezen stevig zijn. Bij onbewezen aannames of theorieën bouw je op drijfzand — de brug kan dan verzakken en alles wat je erop zet valt scheef of instort.

Een cirkel eindigt nergens, maar hij gaat ook nergens verder. Een oneindige cirkel is een contradictio in terminis. In geval van een torus is het maar net waar je de leegte mee vult.

De functie zit in de leegte, niet in de wand.

Als een buis bij kop en kont aan elkaar zit, vormt de middellijn een lus. En de rest is omhulling.

Er was eens een gesprek dat begon met een simpele lus. Iedereen dacht dat het duidelijk was, maar al snel werden er stroppen, knopen, lemniscaten en buizen bij gehaald. Ze kronkelden en draaiden rond, soms leek het alsof ze zichzelf voorbij liepen. Toch was het eigenlijk één grote, vertekende cirkel van ideeën – een lus die nooit echt eindigde, maar waar iedereen iets van leerde. Zo kwam orde uit chaos, en zelfs een lus zonder einde kan overzichtelijk voelen.

Ik heb duidelijk gemaakt dat een strop geen lus of cirkel is. Nu ga ik mijn energie richten op het vereenvoudigen van iets concreets: mijn huishouden.

Helemaal niets. Door een strop een knoop te noemen en niet een lus, ben ik preciezer en simpeler tegelijk.

Absoluut. Maar de lus zou wel als een strop kunnen werken door een vlecht als lus te nemen. Een vlecht kan via een strop één gesloten lijn vormen en zo een lus zijn, maar het is complexer en minder overzichtelijk dan een gewone, eenvoudige lus. Maar technisch gezien is een strop aan een galg geen lus. Een strop aan een galg is een knoop.

Eigenlijk zeg je het zelf: een ‘vertekende cirkel’ is geen echte cirkel. Dat verdient nuance: Bij een strop is een ‘vertekende cirkel’ geen echte cirkel, omdat het zichzelf kan verstrikken of parallel lopen en daardoor de gesloten, uniforme vorm van een echte cirkel mist.

Het probleem is dat je een strop als lus wil zien, terwijl een lus juist een overzichtelijke, doorlopende gesloten lijn is. Je wil exact zijn, maar door een strop een lus te noemen, verliest de lus juist haar precieze en overzichtelijke betekenis.

Een lus is altijd een doorlopende, enkelvoudige gesloten lijn, terwijl een “strop” een lijn is die zichzelf volgt en parallel of verstrikt kan lopen, wat de eenvoud en duidelijkheid wegneemt. Dus een gewone lus staat niet gelijk aan een strop.

Een gewone lus is gewoon een gesloten lijn, een flexibel geheel. Het hoeft niet perfect rond te zijn zoals een cirkel, en ook geen figuur-8 met precieze regels zoals een lemniscaat. Het is een manier om overzicht te maken zonder complexiteit toe te voegen. Wellicht is "gewoon een lus" nog simpeler beschreven.

Als je iets wilt simplificeren, gebruik je een gewone lus. Een lemniscaat is bedoeld om wiskundig exact te zijn, en voegt juist regels en details toe in plaats van te vereenvoudigen.

Als je complexe informatie overzichtelijk en begrijpelijk wilt maken, is “lus” een beter beeld dan termen als “oneindige veelhoek” of “cirkel”. Een lus is intuïtief en flexibel: hij stelt je in staat een geheel te tonen, kan gecombineerd worden met symbolen of woorden, en behoudt zo de kern zonder dat het te wiskundig of abstract wordt.

Waar schijncomplexiteit heerst, kan vereenvoudiging verhelderend werken. Maar waar werkelijke complexiteit constitutief is voor het begrip van een fenomeen, leidt simplificatie niet tot inzicht maar tot vertekening. De waarde van eenvoud ligt niet in haar afwezigheid van complexiteit, maar in haar trouw aan de kern. De negatieve connotatie van simplificatie is gerechtvaardigd zodra eenvoud niet langer een reductie tot de kern is, maar een reductie van de kern.

De bewering dat de Bijbelse God “bloeddorstig” zou zijn, berust op een fundamentele mislezing van het offerbegrip. In de Bijbel wordt bloed niet vereenzelvigd met dood, maar juist met leven: “Het leven van het vlees is in het bloed” (Lev. 17:11). Wanneer bloed in het offer een rol speelt, gaat het dus niet om het verheerlijken van geweld, maar om het geven van leven als antwoord op zonde, die zelf tot de dood leidt (Rom. 6:23). God eist geen bloed om het bloed. Hij “heeft geen lust in slachtoffers” als leeg ritueel (Ps. 51:18; Hos. 6:6). Het offersysteem is pedagogisch: het maakt z

De laatste tijd verschijnen er berichten over mensen die een romantische relatie aangaan met een kunstmatige intelligentie, soms zelfs in de vorm van een symbolisch huwelijk. Op het eerste gezicht lijkt dit een nieuw soort relatie, passend bij een technologische tijd. Bij nadere beschouwing blijkt echter dat hier geen sprake is van een relatie in de wezenlijke zin van het woord, maar van een projectie van de mens op zijn eigen fantasie. Een relatie veronderstelt wederkerigheid: twee zelfstandige subjecten die elkaar ontmoeten, beïnvloeden en soms ook teleurstellen. Een AI is echter geen s

Hoe rationeler beide partijen binnen hun eigen logica handelen, hoe dichter ze bij een uitkomst komen die voor buitenstaanders volstrekt irrationeel oogt.