TTC

Het onbevattelijke laat zich opmerken in het gemanifesteerde op een manier waar weinig aandacht voor bestaat, nochtans doortastend ingrijpend in dat waar iedereen het altijd over heeft maar amper iets van begrijpt. We kunnen daarom ook niet zeggen dat het onmogelijk is, doch niet gezien door net dat waar iedereen het alsmaar over heeft, magie en wonder in een notendop.

De pragmatische waarheid hoeft niet waar te zijn vis-à-vis het algemeen geaccepteerde referentiekader, ze heeft in het bijzonder oog voor het menselijke lijden en welzijn. Maar zowat iedereen zal je maar al te graag voor gek verklaren wanneer we stellen dat we met helikoptergeld ook begrotingstekorten kunnen oplossen, in schril contrast met het vigerende wegwerken dat op de schouders van de bevolking wordt gelegd. Vergeef me, ik had enkel maar een beetje interesse in het leven, op deze manier hoor ik niet meer tot deze wereld, alsof we niet meer bestaan, letterlijk. En over wat gaat het nu uit

De dubbele insteek mag gezien de aspiraties van de nieuwe GGZ als maatschappelijk wenselijk geacht worden, dit zou betekenen dat klanten ook inspraak kunnen hebben binnen een wetenschappelijk referentiekader. Dit leidt tot het AB-perspectief, zodoende wordt het mogelijk om elke stoornis deskundig op twee verschillende manieren te belichten, enerzijds vanuit het vigerende ‘nulsomspel’ denkkader, anderzijds vanuit het 'co-creatieve’ denkkader. Het waarom mag echter evident genoemd worden, het zou anders immers totaal absurd worden om nog positief en hoopvol te denken, een stelling die echter nie

Als ik de duivel in mezelf wil leren kennen dan lees ik dat het de personificatie van verwarring is, ik slaap en ben dronken, alsof ik door m’n onwetendheid in trance leef en niet eens kan weten welke schade ik aanricht aan m’n omgeving. En erger, ik hou nog het liefst vast aan het referentiekader dat ik als enige echte zie, elke poging om dat te veranderen zie ik dan ook als des duivels, als een vijandelijke verstoring die m’n zekerheden in het gedrang brengt, zelfs zonder dat ik daar enig begrip voor kan opbrengen, ik luister niet eens naar wat anderen inhoudelijk te vertellen hebben. Verder

Doorwinterde OPS-lijders getuigen van harte en ter preventie van nog veel erger, tot ze niet meer getuigen, dan zijn ze dood, op z’n minst innerlijk gestorven door te bezwijken onder dat wat ze niet tot expressie hebben kunnen brengen, onwaardig, hoe hoopvol en speels ze ooit ook waren, niet langer van deze wereld, minderwaardig, dom, innerlijk verteerd door onvoorwaardelijke liefde, verdriet en hartenpijn.

Vreemd eigenlijk, had het eerder nog niet zo gezien, de tweeledigheid van een sleutel, en de binnen en de buitenkant die ons in verwarring kunnen brengen. Waar gaat het over? Simpel eigenlijk, als we onszelf beperken door aangeboden sleutels niet diepgaander te exploreren dan krijgen we nooit een glimp van wat er zich achter de deur bevindt, zelfs diegenen die ze in alle integriteit aanreiken marginaliserend. Voor hen echter, ziet de binnenkant er totaal anders uit dan de buitenkant, van waaruit tal van symptomen eenvoudig kunnen verklaard worden, maar onbegrepen zonder zichzelf ook een beter

We lezen het, het is onmogelijk te begrijpen zonder de ervaring zelf, dat wat je iedereen gunt maar ondanks de eenvoud onmogelijk blijkt. Wie dan nog de moed heeft om verder te zoeken komt misschien, vroeg of laat, tot nog heel andere ontdekkingen, alsof de puzzel plots klopt maar je ook opzadelt met kennis die heel je leven vergalt, als een innerlijk loodzwaar ervaren vergiftigd geschenk. En toch, het is niet eens een geheim, de magnitude een ander paar mouwen, in zekere zin, wat wil zeggen naargelang perceptie, zelfs ongeloofwaardig. En waar kan je dan nog terecht? Het is echter vanuit dat p

Wat is dat, zelfbewustzijn? Heeft dat inhoud? Negatieve theologie is proberen God te bewijzen door te beschrijven wat God niet is, oppervlakkig gezien lijkt het onschuldig en een beslist mooie oefening voor het zoekende intellect. Diepe introspectie kan echter tot heel andere conclusies leiden die ook in het verkeerde keelgat kunnen schieten, door de tweedeling die in de vraag gelegen is. Fascinerend, niet?

Socrates was nog de slimste, die zei dat hij van niks wist om er vanaf te zijn. Het is een andere manier om te zeggen dat inherent hoopvolle en integere mensen niet altijd in situaties verkeren waardoor ze hun volle potentie tot expressie kunnen brengen, het is dan wegkwijnen of verharden tot je niet meer dezelfde bent, alsof je nog een schim bent en je tot het diepe besef komt dat al je inspanningen totaal geen nut hebben. Zelfbewustzijn verdringen, wat betekent dat eigenlijk? Men zegt het, wie in deze wereld de geldstromen volgt, die komt het antwoord te weten. Samsara betekent

Krijg stilaan toch wel de indruk dat herstel nooit stopt, enkel het aanbod aan verklaringen waarom veel niet begrepen wordt dermate overweldigend dat verzadiging en nog meer verwarring het resultaat wordt, averechts aan dat wat je misschien hoopvol had verwacht bij aanvang. En zoveel verschillende wegen die finaal hetzelfde lijken te zeggen, vaak leidend tot Babylonische spraakverwarringen en meningsconflicten terwijl je eigenlijk over hetzelfde bezig bent, om dan totaal ontmoedigd achter te blijven als getuige van een weerzinwekkend schouwspel waar je, ondanks alle moeite om je herstel ernsti

Samsara stopt niet zomaar omdat iemand het Nirvana is binnengetreden, het is dan kunst om er niet opnieuw door opgeslokt te worden. De verwarring doorgaans compleet wanneer het ene niet begrepen wordt, noch het andere. En zo wordt alles steeds eenvoudiger, wat niet wil zeggen makkelijker zolang dat wederzijdse onbegrip niet geneutraliseerd kan worden, in de waarachtige verbinding waarin de geest zichzelf herkent als zichzelf, om er vervolgens expressie aan te geven in woord en daad met als doel meer harmonie, van harte. In liefde, hoop en vertrouwen op een goede afloop.

Als abstracties tot leven komen en je hierdoor ten diepste begint te beseffen wat je misschien al heel de tijd niet gezien, of onbewust genegeerd hebt, dan is het nog maar de vraag hoe je daarop zal reageren. Andersom is ook mogelijk, hoe kijkt iemand naar de wereld bij wie die abstracties eerder al tot leven zijn gekomen? Het is als de kip of het ei, onbegrijpelijk zonder de verlevendiging die noodzakelijk is om daar überhaupt enig oordeel over te kunnen vellen. Kortom, roepen in de woestijn is op zichzelf niet zo heel moeilijk om te begrijpen, noch het waarom een aantal zelfmoord pleegt.

Systeemtechnisch, als er een collectief probleem A en een oplossing PA01 is, dan laat dat ruimte voor meerdere opties zoals PA02, PA03, PA04 enzoverder. Dit vereist logischerwijs dialoog en consensus, tenzij je PA01, PA02, PA03, PA04 gewoon buiten het besluitvormingsproces laat en eigenlijk amper iemand weet dat deze opties überhaupt bestaan, zelfs als niet realistisch zal percipiëren. Over meer gaat het uiteindelijk niet, die elementen van beperkte en/of begrensde rationaliteit, waardoor finaal nu net de oplossing overweldigend kan zijn en plotsklaps, als reactie daarop, het collectieve probl

Hoe ga je dat dan doen met je aandelen op de beurs, op een velletje papier?

Ben je zeker dat je hier niet een en ander door elkaar haalt?

Altijd interessant gevonden, je kan een paard wel naar het water leiden, je kan het niet verplichten om te drinken. De ervaringsgerichte toetsing leidt echter tot inzichten die je prompt ook kunnen opzadelen met een aantal stoornissen waardoor de stelling ook omgekeerd kan gelezen worden, zoals niet luisteren naar de klant is niet alleen stigmatiserend maar ook beperkte rationaliteit cultiverend, zij het in alle onwetendheid omdat we niet kunnen weten wat we niet weten. En net daarom dat een aantal ervaringswerkers in alle integriteit en sereniteit hulpvragen blijft stellen aan de GGZ, omwille

Met de Bancor zou het dan alleen eenvoudiger worden? Vreemd, geld is toch neutraal? Of denk je dat dit een gevolg is van die beperkte rationaliteit waar mensen het altijd over hebben?

Er lijken twee opties te bestaan, de BEF of de Bancor. Verder worden nog verschillende kloven opgemerkt, welke zou jij kiezen?

Als ik het AB-perspectief combineer met het XY-perspectief dan wordt het helemaal een helse ervaring, het zal dan misschien lijken alsof je terecht bent gekomen in een apocalyptische wereld die zich enkel in jouw hoofd afspeelt en je omgeving heeft werkelijk geen idee wat er aan de hand is. Ja, achteraf is het makkelijk praten, je durft het alleen niet meer zeggen omdat je telkens opnieuw het risico loopt om door stormen, tsunami’s en aardbevingen gekaapt te worden. De synthese, delen, aftrekken, optellen en vermenigvuldigen, en een paar hulpvragen voor de GGZ, eenvoud.

Als OPS-lijder ervaar ik de regeringsvorming als pijnlijk, dit komt door het AB-perspectief dat doorheen m’n herstelproces steeds meer vorm gekregen heeft. Het is als mindfulness, het debat conformeert zich aan stereotiepe A-wolken zonder innovatieve B-wolken in de gedachtensfeer toe te laten, er ontbreekt iets. Deze situatie leent zich dan ook tot het uiten van frustraties maar ook humor, zoals het idee om politici eerst naar de ziekenkas te sturen en pas daarna het debat verder te zetten. Einstein zei het eerder al, logica brengt je van A naar B, verbeelding overal.

Is het werkelijk zo, zoals Ken Wilber beweert, dat bewustzijnsgroei in fasen geschiedt waarbij elke fase nieuwe inzichten oplevert maar ook nieuwe uitdagingen in een gradueel steeds complexer lijkende wereld? En dat, bijgevolg of inherent, eenvoud daarom de grondslag vormt waarop, waarrond of waarin deze complexiteit gebouwd wordt door de geest die zich hiermee identificeert om er vervolgens misschien ook hopeloos in verstrikt te raken? En dat net daarom allerhande anomalieën misschien niet gezien worden zonder dat diepe introspectie, of onderzoek in algemene zin, hieraan vooraf gaat? Of zoeke

Hoe dan ook, de positieve desintegratie theorie en schematherapie heeft mij althans goed geholpen om een en ander beter te kaderen, al had ik dat precies beter niet kunnen koppelen aan positief denken en omdenken. Probleem is nu een beetje (nogal veel) dat ik dat niet meer kan omkeren waardoor dat vreemde fenomeen cognitieve dissonantie een standaard wordt, ik zoek verder naar een aangepaste omgeving maar heb gemerkt dat alle onbewoonde eilanden al bezet zijn, of simpelweg te duur volgens dat andere paradigma.

Mij zul je echt niet horen zeggen dat het niet altijd hetzelfde is geweest, het is net daarom dat het zo eenvoudig is om te weten te komen wat we vergeten zijn, dat verzin ik niet. Maar dan gaat het nog maar over dat ene deel van wat een paradigmashift betekent, voor het andere deel laat ik me graag verrassen, keertje wat anders.

Zoals Manuel Castells, toch geen klein bier, terecht stelt, het door het systeem in gang gebrachte en steevast onderhouden kluwen van per minuut miljarden financiële transacties laat op generlei vermoeden dat we er ooit een derde orde impuls aan kunnen toevoegen, ondanks deze wenselijkheid misschien wel noodzakelijk is om überhaupt in de richting van een volwaardige co-creatieve samenleving te kunnen evolueren. Maar sowieso, louter technisch gezien is het wel perfect mogelijk om heel het systeem te laten imploderen alsof het nooit bestaan heeft, met catastrofale gevolgen voor heel onze wereld.

Je hebt het over niets anders, Einstein een mysticus? Het wordt erger met de minuut, mensen die hun verstand proberen te gebruiken, verklaar ze snel tot mysticus en je kan ze klasseren bij dat waar we niet eens over willen nadenken.