TTC

Weten en begrijpen, per definitie, een paradox is een tegenstrijdige conclusie die niettemin ontstaat als gevolg van een correcte redenatie binnen een correcte vooronderstelling. Zo heb ik het vaak over de paradox van herstel, twijfelend. Verwarrend is het in ieder geval, dat herstel onmogelijk zal blijken wanneer beperkte rationaliteit aan de basis ligt om ziektebeelden te beoordelen, hiermee zeggend dat ook heel wat psychisch lijden kan ontstaan wanneer we die beperkte rationaliteit loslaten, aanvullen of overstijgen. Handig om weten, voor je gemoedstoestand is het echter beter om het niet t

Was vroeger de duivel niet gewoon een gevallen engel die in totale verwarring leeft?

Waarom moet jij nu alles kapot maken eigenlijk? Pas op, ik heb GGZ-experten wel graag hoor, vind alleen dat ze wel wat genuanceerder hadden mogen zijn wat betreft die verschillende rollen als ervaringswerker. Als luis in de pels een kar trekken waar zeven miljard mensen op zitten, leidt begrijpelijkerwijs tot een burn-out. Ik heb dan ook gekozen voor een andere rol, veel en veel eenvoudiger, maar misschien net daarom enzoverder.

Het is zowel fascinerend als schrijnend, als we een co-creatieve visie koppelen aan grensverleggend denken dan staat de deur wagenwijd open naar een heel andere samenleving, vlotjes en fluweelzacht, speels en frivool. En wanneer we al deze innovatieve ideeën inbedden binnen het vigerende referentiekader, dan is er plots niets meer mogelijk. Het is dus maar hoe je het bekijken wil of hoe je daarover denkt, en welke keuze je vervolgens maakt. Wie weet, straks is het nog een voordeel om niet toeleidbaar tot de arbeidsmarkt te zijn verklaard, er zijn immers nog andere arbeidsmarkten, die het verlo

Jongens toch, ik neem Gui pi Tang, vertel dat maar niet verder of er ontstaat een nieuwe tulpenmanie.

Het is apart, als alles vaag, wazig en/of beneveld begint aan te voelen, dan ben je goed op weg om Einstein veel beter te begrijpen. Voor GGZ-experten is het natuurlijk een koud kunstje om te verklaren waarom dat zo is, tenzij je pas aansluit en nog even moet wennen aan de aspiraties van de nieuwe GGZ en het overweldigende aanbod aan prachtig studiewerk. Ja, heb het opgezocht, ‘hazy’ betekent vaag, wazig en/of beneveld, dat wat we helder kunnen maken middels aangepaste therapieën en bijkomende educatieve vorming door GGZ-experten.

Misschien wordt het straks nog lachen wanneer we alles reduceren tot een eenvoudige vergelijking en daar een kwartiertje over mediteren, om pas hierna met een schok wakker te worden, na het volgen van de GGZ-richtlijnen. Echter, dezelfde anomalieën laten ook hier hun pervers effect opmerken, door een nobel vak zoals psychologie te vertalen binnen het vigerende nulsomspel en termen zoals platland zelfs geen indruk meer maken, auto-conform en auto-immuun. En dan komt de omgekeerde effectiviteit, elke poging tot herstel wordt dan als vijandig gepercipieerd zonder te beseffen dat de scheeftrekking

Inmiddels is de moderatie ook in slaap gevallen, veronderstellend dat ze al wakker waren tenminste.

Aan de grond genageld staan ze, nu de boter bij de vis geleverd wordt. Moeten we dit nu echt in vijandschap beslechten door te stellen dat ervaringswerkers in de GGZ geen baat hebben bij repressief tolerante systemen die totaal misplaatst zijn omwille van nu net de ervaringskennis en inzichten die ze goedwillend en integer delen? Nee, het verhaal is nog heel anders, zowaar nog erger dan we aanvankelijk vermoedden, doch maar al te vaak onbegrepen om 1000+1 redenen die nu net terug te vinden zijn in het prachtige studiewerk van de GGZ. En toch is het eenvoudig, zelfs op een kinderlijk speelse ma

Hoe ook gedraaid of gekeerd, herstel is nu eenmaal een schokkend proces dat idealiter professioneel begeleid kan worden, niet omdat ik dat zomaar verzin. Het alternatief zou zijn om het prachtige studiewerk van de GGZ te verbranden, dit zou de tragische absurditeit van allerhande misverstanden enkel maar bekrachtigen, en onze euthanasieaanvraag bespoedigen.

Het verschil tussen een dramaturg en een ervaringswerker in de GGZ is vaak moeilijk, behalve dat een ervaringswerker een dramaturg de stuipen op het lijf kan jagen omdat hij/zij echt is. Meestal worden dan de rollen snel omgedraaid, zo wordt het een levensecht psychodrama waarin de ervaringswerker het onderspit mag delven en de dramaturg inspiratie vindt voor een volgend stuk.

Binnen de economische wetenschappen is het een gekend fenomeen dat een economie, of samenleving, steeds naar een evenwicht of harmonie streeft, het wil daarom niet zeggen dat economen ook iets van economie begrijpen. Kortom, er zijn experten in vanalles, net zoals weten en begrijpen twee verschillende dingen zijn, op die manier worden zelfs de meest eenvoudige hulpvragen als overweldigend ervaren, wat begrijpelijk is voor wie dat weet, andersom niet.

Zaadjes planten en met aandacht bekrachtigen, het wekt warme gevoelens op en we horen het graag. Geen probleem zal je zeggen, tot het proporties aanneemt die zowat elk GGZ-expert purper doet kleuren, dat is liefde.

Ja, er zit logica in, als iedereen z’n psychische grenzen bewaakt dan is er misschien ook nog een overschot die zich angstig ernstig zorgen maakt, omdat ze bij de ziekenkas een cursus mindfulness hebben gevolgd. Ergo, geen probleem met allerhande GGZ-richtlijnen, tenzij we nog niet zo goed begrijpen tot wat ze leiden wanneer we ze ook effectief toepassen. Noem het een voetnoot.

Wat ik nog maar net las, weten en begrijpen is een killer combinatie, logischerwijs enkel voor wie begrijpt wat hij/zij weet. Het is als de combinatie van intellect en ethiek, het verschil tussen een raket naar de maan sturen en de impact inschatten van het ontbinden van schuldrelaties die tot tweemaal het bruto mondiaal inkomen bedragen. Voor het laatste volstaat optellen, aftrekken, delen en vermenigvuldigen, voor het eerste kan ik enkel respect opbrengen dat mensen überhaupt zoiets kunnen.

Het is werkelijk zo, ik vind vandaag meer menselijkheid in een ontluikende bloem dan in het gekrakeel van een regeringsvorming, met aangepaste gemoedstoestand die m’n darmen doen rommelen en m’n hart doet bloeden.

In deze wonderbaarlijke wereld is er een overweldigend aanbod aan zaken waarin we ons kunnen interesseren en verdiepen, het wordt pas een probleem wanneer we ons interesseren en verdiepen in dat waar iedereen expert in is.

Vergelijkbare situaties had je net voor WOII ook, het deert ons allemaal niet. Om echter bezig te blijven volg ik nu de cursus ‘wachtlijsten verkorten’ bij de nieuwe GGZ, over derde orde impulsen en paradigmashifts, heel interessant is het. We hebben co-creatief inmiddels al een berg anomalieën gevonden die ons psychisch lijden inhoudelijk meer betekenis geeft, het noemt empowerment van psychisch kwetsbare mensen die net hierom misschien ook zelfmoord plegen.

Door al m’n stoornissen ben ik over veel onwetend, niet eens wetend of ik het ook zou kunnen begrijpen, het zijn twee verschillende dingen. Zo gaat het wellicht ook met begrijpend lezen, inclusief psychische afweermechanismen, het beroeren van emoties en diverse copingstijlen. Heel fascinerend is het, tot je aan je herstel werkt en uit morele overweging het resultaat ter kennis stelt, begrijp je?

Tussen weten en begrijpen zit een hemelsbreed verschil, zegt men. Waarom ben ik dan weer de enige die dat niet begrijpt? Of moet ik ook dit andersom zien van waaruit al m’n stoornissen beter te begrijpen vallen? Zouden hulpverleners OPS-lijders dan wel willen begrijpen omwille van wat ze denken te weten? En hoe verhoudt zich dit tot luisteren naar de klant en stigma?

Uit zelfredzaamheid lijkt me het voortaan beter om het resultaat van m’n herstelonderzoek niet ter kennis te stellen, zelfs niet wanneer dat nuttig zou kunnen zijn voor anderen. Op deze manier blijf ik m’n zelfbewustzijn verdringen en innerlijke spanningen cultiveren, de analyse steeds diepgaander en accurater waardoor er nog minder ontvankelijkheid voor bestaat, ervaar ik. Slechts in zeer zeldzame gevallen is een gesprek hierover mogelijk, met telkens hetzelfde risico om afgewezen of genegeerd te worden, zelfs aangevallen op manieren die de verdringing van m’n zelfbewustzijn of eigenheid bekr

Zit wat in, openbaringen worden ervaren, maar niet altijd gezien op hetzelfde moment.

Op de vraag hoe we tijdloze attractors praktisch konden maken, was het antwoord aanvankelijk niet zo duidelijk. Bij elke poging daartoe bleek er immers telkens iets anders te gebeuren dat onze aandacht trok, of tenminste onze aandacht afleidde van dat wat we trachtten te zeggen. Gaandeweg werd het echter steeds transparanter wat er precies gebeurde, vanuit dat perspectief bekeken dan toch, in lijn met de herstelvisie maar misschien minder gekend.

Mijn geloof in begrotingstekorten wijt ik aan m’n onwetendheid, ik zie verder dan ook geen reden om hier aandacht aan te besteden. Sowieso, het zou niet realistisch zijn wanneer het anders zou worden, ondanks alle bewijslast en het prachtige studiewerk van de GGZ.

Theorie is altijd eenvoudig, tot je er geestelijk letterlijk in verstrikt raakt en geen weet hebt van de theorie die op zich al tot de nodige verwarring kan leiden. Daarom, ik ben de eerste om m’n beklag te maken over hoe ik behandeld ben geweest, ik ben echter ook de eerste om te willen duiden dat het minder makkelijk is dan de theorie soms doet vermoeden. Nochtans, het wordt steeds eenvoudiger naarmate het, met vallen en opstaan, herstelproces vordert, met paradoxale neveneffecten die nu net het psychische lijden op de spits kunnen drijven door de inzichten die hieruit kunnen geventileerd wo