TTC

Volgens het proces van klimmen en dalen zou het niet altijd even makkelijk zijn om die parels te laten doorstromen, bijzonder proces.

Schematherapie helpt ook aanzienlijk, zo worden de verschillende wereldbeelden transparanter. Interferentie speelt hierin een cruciale rol, vooral wanneer alles door elkaar gehaald wordt en geen progressie toelaat.

Omdat het al opgelost is, dat is het morele dilemma nu net.

Die parels zouden ook tijdloos zijn, zo zou Jezus als een katalysator gelden om ons daaraan te herinneren. Volgens ons kan dat echter pas wanneer er ook aandacht voor bestaat, in het andere geval kunnen we die parels beter in de schuif leggen.

Gaat allemaal vanzelf, de kenniskloof is echter opmerkelijk waardoor ook een bewustzijnskloof ontstaat. Vreemde waarneming is het, zo zien we problemen die al opgelost zijn maar dat wordt niet gezien wanneer we daarin nog verwikkeld zitten. Op deze manier krijgt parels voor de zwijnen toch wel een heel diepe betekenis, niet zomaar een cliché dus. Kortom, systematische theologie is niet zomaar wat, integendeel.

Denk je dat alles los staat van elkaar? Waarom zou het dan religie noemen?

Over dat verhaal van die parels voor de zwijnen is het laatste woord nog niet gezegd, zeker niet binnen systematisch theologische context. Die parels zouden ook aan een aantal criteria voldoen, weet alleen nog niet zo goed welke.

Gaandeweg m’n herstelonderzoek heb ik voor mezelf een moreel dilemma gecreëerd dat ik onmogelijk opgelost krijg zonder hulp van de GGZ, het is begonnen met een zaadje dat ik aandacht heb gegeven en nu als een baksteen in m’n maag zit. Het morele dilemma overstijgt niet enkel m’n eigenbelang maar ook m’n psychische draagkracht, waarvan ik aanneem dat het voor anderen net zo kan zijn, of worden wanneer het inhoudelijke geïntegreerd zou worden.

Een fluweelzachte paradigmashift is een scenario dat als potentieel perfect denkbaar is maar in realiteit vrij onwaarschijnlijk, beetje als zeggen dat Trump en Poetin plots op het idee zouden komen dat samenwerken veel eenvoudiger is dan elkaar tegenwerken. Geef toe, zoiets werkt niet alleen op de lachspieren, we hebben er ook geen tijd voor.

Waarom zouden we het hier niet over systematische theologie mogen hebben, begrijp ik niet zo goed. En wat precies zou je dan online zetten?

Ben jij per toeval deze Nicky?

Die overkoepelende waarheden in relatie tot die parels lijkt wel heel interessant, misschien kunnen we dat eens proberen om te zien hoe het in praktijk werkt. Ik dacht iets van een 20€ op jaarbasis, bij Wordpress toch.

Het is fantastisch dat God dat zo geschapen heeft, of denk je dat mensen daar nooit over nadenken? Het topic gaat overigens over systematische theologie, diepe introspectie, zowel in termen van involutie als evolutie. Maar toch, heel gevat van je.

Vind ook dat 'zwijnen' een sfeer scheppen is die niet bepaald uitnodigt tot een mensvriendelijk gesprek dat progressie bevordert, eerder olie op het vuur gooien. Dat diepe besef is nog een heel andere zaak, vooral voor wie zich bewust is van de gevolgen. Het OPS-lijderschap is er dan ook niet zonder reden, al begrijpen maar weinigen dat. Een reeks voorbeelden is eenvoudig te geven, dat is het probleem niet.

Dat is niet anders dan religie, als een werkwoord in de zin van diepe introspectie en waarheidsvinding. Het goddelijke systematisch benaderen? Wat zie je dan net voor je, is dat niet goddelijk dan? Systematische theologie houdt zich vooral bezig met christelijke beweringen over de werkelijkheid in het algemeen, vergelijkbaar met procesfilosofie en veel andere geschriften waarin geopperd wordt dat alles samenhangt, maar hoe dit alles nu precies werkt, weten we niet. Dit vergt ernst en aandacht, de bereidheid tot het overdenken en onderzoeken van wat zich aan of in ons bewustzijn aandie

Is dit nu echt allemaal systematische theologie Willempie?

Bij parels voor de zwijnen maakt een aantal de associatie met overkoepelende waarheden, de betekenis hiervan is op wikipedia terug te vinden. In mensentaal betekent dit eenvoudig een reeks verbindende ideeën die een katalyserende werking hebben, maar ook maar enkel wanneer ze ook toegelaten worden tot het individuele zelf ter diepgaander reflectie en elaboratie. Het lijkt allemaal vanzelfsprekend en hartverwarmend, wat het principieel ook is, als problemen die geen problemen zijn maar prompt misschien nog een veel groter probleem worden, en het zijn geen problemen. Groot gelijk, dit is wartaal

Enkel in de hemel vliegen de gebraden kippen door de lucht, en dan moet je ze nog proberen te vangen zodat je meerderen van een lekkere maaltijd kan voorzien. Een aantal heeft deze metafoor voor letterlijk genomen en het blijkt nog te kloppen ook, maar nu wil niemand een stukje proeven. Kortom, herstel kan ook een domper op de feestvreugde worden waardoor je je hoop mag inslikken met zicht op een woeste wereld die niet laat vermoeden dat het feest voor morgen zal zijn. Religie van de Albert Heyn werkt anders, dat beperkt zich tot kakelende kippen die denken dat systematische theologie niet het

Daar zeg je wat, je zou zomaar kunnen denken dat je die epistemologische obstakels zo uit je hoofd zou kunnen opzeggen maar het niet zo goed durft.

Wat je hier eigenlijk stelt is dat God een abnormale wereld heeft geschapen, en hij zag dat het goed was. Fascinerend, niet?

Het is niet zozeer dat het niet begrepen zou kunnen worden, het gaat meer over het feit dat mensen hun verstand niet durven gebruiken. En erger, de reacties hierop wanneer blijkt dat al hun clichés ook een enorme betekenisdiepte krijgen die ze voordien niet eens begrepen maar wel mee dweepten. Logica is niet de sterkste kant van mensen, in het andere geval had er misschien ook geen zoektocht naar God mogelijk geweest.

Het meest lastige van wiskundige precisie is dat het nooit ongeveer juist is, vooral wanneer dit betrekking heeft op alledaagse problemen die hierdoor als absurd kunnen gepercipieerd worden.

Herstel leidt tot verlichting in die zin dat de verduistering steeds transparanter wordt en het ongeloof getart wordt, om vervolgens gekaapt te worden door interpretaties die slechts het duister bekrachtigen en de beoogde verheldering uitsluiten. Op deze maner leidt herstel tot een zwaar moreel dilemma, dat wat zich tussen weten en begrijpen gaandeweg ontvouwt, als een wereld die strijdt tegen problemen die al opgelost zijn. Parels voor de zwijnen krijgt hierdoor niet enkel een metaforische betekenis maar ook een concreet operationele, wat inzichtelijk kan gemaakt worden door gebruik te maken

Hetzelfde kunnen we ook omzetten in zeer praktische oefeningen, zodat iedereen beter kan begrijpen waar het nu precies over gaat. Het poëtische transformeert op die manier naar het ethische, wat veel minder leuk is voor een aantal die hierover nog nooit heeft nagedacht. De variaties aan reacties zijn echter van die orde dat het poëtische helemaal niet poëtisch bedoeld is, het geeft een impressie van de verwarring waarin mensen leven.

Het klimmer- en dalerperspectief heb ik altijd bijzonder gevonden, zoals Ken Wilber het zo voortreffelijk weet te verwoorden. Maar op dat moment zijn we al aan het wroeten in het schizoïde spectrum dat veronderstelt de toxische omgeving overstegen te hebben. Anders gezegd, enerzijds is het aantal dialoogpartners al tot een minimum herleid, anderzijds is de verwarring dermate groots dat het amper mogelijk is om nog van een dialoog te spreken zonder dat de verschillende percepties en groeifasen door elkaar heen gehaald worden. Het dalende pad veronderstelt dat het zelf al eens geklommen is maar