TTC

Je kan doen alsof het echt is, dat is het spel.

Je zal ooit eens keuze moeten maken, ofwel zoek je innerlijk naar wat het christendom betekent, ofwel hou je je bezig met het spel van goed en kwaad dat nooit zal veranderen.

Als Jezus een activist was, krijg ik vandaag stellig de indruk dat hij zich verschanst in velen.

We, jij en ik, kunnen dan misschien wel perfect begrijpen wat Einstein nu precies bedoelde, in het verlengde staan we onmachtig (stigma) wanneer allerhande economische platitudes als onwrikbare waarheden het open debat ondermijnen. Voeg hier pur sang complotdenken aan toe en een dialoog zal nog minder mogelijk worden, dan wordt het totale verdichting, verharding, verduistering, of hoe ook benoemd.

Groot is het zeker, gaat over heel de kosmos. Maar hou je dan ook rekening met dat fundament?

Premisse, een goede manier om eenvoudige ideeën op een zijspoor te zetten, is door ze te mengen met andere ideeën. Binnen het kader van een fluweelzachte paradigmashift naar meer verbondenheid een doorn in het oog van een aantal E-werkers, waardoor alles weer onnodig complex wordt en onze moed in de schoenen zakt, telkens opnieuw. Kortom, de reden waarom we hulpvragen blijven stellen over een aantal epistemologische obstakels, komt er niet zomaar. Ergo, vertrek met een eenvoudig idee en iets later zit je middenin een kluwen van jewelste, en toch gaan die obstakels over kleine dingen, waar wein

Of was het beiden misschien? Denk je dat het voor niet christenen anders is dan voor christenen?

Als God immanent is, is alles dan niet door God geschreven? Of wou je gewoon maar iets zeggen misschien?

Chocopasta is niet meer in solden, maar het antwoord nog wel.

Tiens, het was een antwoord op je vraag.

God, hoe kom jij steeds tot van die vreemde vragen eigenlijk?

Gaat dat niet over de twee-naturenleer en de interpretatie daarvan? Hierin ligt iets besloten dat met het strikt lineaire denken niet kan begrepen worden, wat persoonsgebonden is naargelang het individuele bewustzijnsproces, of dat wat onder herstel begrepen wordt. Elk debat hierover is derhalve onderhevig aan de perceptie van de betrokkenen, sowieso verwarrend door geen rekening te houden met deze dubbelzinnigheid, traditioneel wordt het dan een schietkraam onder het mom van het christendom, waar het natuurlijk nog maar weinig mee te maken heeft. Begrijp je?

Mensen kunnen dat maar moeilijk geloven, er is niets mis met de richtlijnen van de GGZ, op voorwaarde dat je ze ook effectief toepast. En als je ze toepast, dan pas heb je een probleem, en je mag tegen niemand zeggen hoe je dat gedaan hebt, het zou te gemakkelijk worden. En dan zeggen ze dat je in raadseltjes spreekt, hoe zou dat komen?

Alles volgens plan van de dragonders, en zij die ze ondersteunen. En van de rest kennen we niets, want dat staat op internet. De grootste nachtmerrie van een herstelonderzoek zou wel eens kunnen zijn dat je progressie boekt, zij het door dom toeval. En zo zal het dan ook verder gaan, maar dat zullen anderen je dan wel laten weten, vindingrijk.

Op een gegeven moment stopt het, je kan twijfelen, en nog eens twijfelen, en in vertwijfeling gebracht worden, of gehouden worden door interferentie met andere gedachten, het kan oneindig doorgaan, tot het stopt en die twijfel wordt weggenomen. En dan heb je op basis van je onderzoek nog niet eens een vraag gesteld, dan begint het pas, dan mag je terug beginnen aan wat je nu net gedaan hebt, net gemist. En dan vraag je aan christenen om dat even uit te leggen?

Wanneer je denkt enig resultaat geboekt te hebben en diep doordachte verklaringen hebt gevonden voor je eigen psychische ongemak, hiermee zeggend een aantal twijfels hebt weggenomen, ben je klaar om een aantal nuchter doordachte hulpvragen te stellen aan de GGZ. Ons herstelonderzoek had eigenlijk ook veel sneller afgehandeld kunnen geweest zijn, dan bleef het gewoon bij geld, macht en bezitsdrang, klaar is kees. En morgen WOIII, het is altijd al zo geweest, helaas pindakaas.

Het zijn de vragen waar slechts weinigen aan denken, maar wel plots op je bord verschijnen wanneer tijdens een herstelonderzoek een aantal voortschrijdende inzichten zich aan je openbaren. En ja, openbaren is hier nuchter doordacht het juiste woord, het is immers niet dat die inzichten al niet aanwezig waren, ze laten zich als spontaan opmerken, en niemand in je omgeving heeft een idee waar je het over hebt. En met wie ga je dat vervolgens kunnen delen, dat wat zich nu onwrikbaar in je innerlijke genesteld heeft? En wat betekent herstel in het licht hiervan, zo hoopvol dat het ondraaglijk word

Als we niets praktisch maken, komen we uit bij eenvoudige ideeën zoals een monetaire reset, tijdloos schitterend en getuigend van een eenvoud die menig harten sneller doet slaan, in hoop en liefde. Het grote voordeel is dat je niets hoeft te kennen van economie, maar wel heel andere dingen aan het licht brengt die we misschien als minder prettig kunnen ervaren. En hoe we hier vervolgens mee omgaan, idealiter vreedzaam van waaruit dan ook veel hulpvragen kunnen geventileerd worden, en basiskennis een belangrijke factor zal blijken binnen het kader van herstel. Maar het start bij niets, heel bij

Onwaarschijnlijk is het, en de sleutel ligt in de schuif, wellicht geen tijd voor.

Voor lotgenoten, moest je ooit op het absurde idee komen om als een klein kind met blokjes te spelen, lees dan ook even de stellingen van Einstein, wat apart is. Maar stop niet met spelen, hoe ongeloofwaardig ook, het wordt steeds eenvoudiger, wat echter geen garantie is op een beter begrip. Kortom, een aantal E-werkers in de GGZ denkt dat een nieuwe GGZ, gezien de geopperde ambities, zeer wenselijk is, maar ook in alle integriteit meent dat onderschatting niet gepast is. Als E-werkers in de GGZ kunnen we niet anders doen dan hulpvragen blijven stellen, en blijven hopen op meer ontvankelijk in

Het vreemde van eenheid in verscheidenheid is dat bewustzijn zich niet altijd bewust lijkt te zijn van zichzelf, maar dat zal dan het spel zijn wellicht.

Vanuit ervaring gesproken, door het toelaten van nieuwe elementen en het loslaten van beproefde overtuigingen die behoren tot wat we klassiek ingeprent krijgen, is er een andere kijk op de wereld ontstaan. Heel interessant en verrijkend met betrekking tot het idee van een fluweelzachte paradigmashift, alsof we dit zomaar eventjes zouden kunnen regelen door innerlijk aan een paar knoppen te draaien, heel nuchter bekeken is het eigenlijk niet meer dan dat. Gaandeweg besef je maar al te goed ook de ethische implicaties, net zoals realisme je niet vreemd is en hulp inroepen van de GGZ gepast is, n

Wat eenvoud vermag, misschien zit het antwoord niet in de keuzes die we maken, maar in de opties die we niet kennen. Het zit in kleine dingen wordt dan een wereld van verschil, letterlijk. En de paarden hobbelen rustig voorbij, niemand kan verplicht worden om van het water te drinken, net zoals veel hulpvragen dan ook een maat voor niets worden. Het zit goed in elkaar, maar wat dan met klanten die hier zwaar onder lijden? Aan dooddoeners geen gebrek, de pijn voel je niet.

Het wordt steeds onwaarschijnlijker voor wie het aandacht schenkt, niet moeilijk dat velen liever in de lucht beginnen te staren en hopen dat God ons komt helpen.

Ik zou die neutraliserende katalysators best maar niet onderschatten, vaak is het dan beter om je te verankeren aan wat je gekend is, en verder doen alsof het iets met religie te maken zou hebben.