TTC

De spanning kunnen we luwen middels humor, zo zal je straks zien dat vanuit de kosmos een hand verschijnt die een liefdevol tikje geeft om Nash en de zijnen fluweelzacht aan te porren om de strijd te laten voor wat het is, om dan in een relatieve nanoseconde die langverwachte ethische upgrade effectief te realiseren. En als de grap niet begrepen wordt, dikke miserie.

Eenvoud laat zich vooral opmerken door simpele oplossingen voor heel complexe problemen, maar ook net hierom ongeloof laten opwellen om het vervolgens daarbij te laten. Op deze manier kunnen klanten door GGZ-experten buitenspel gezet worden, de emoties en innerlijke spanningen op de spits drijven en vijandigheid cultiveren, het vertrouwen weg om redenen van onbegrip, en ook niet meer dan dat.

Je kan voor of tegen politiek zijn, dit betekent dat het je interesseert en er uitgesproken meningen op nahoudt, radicaal tegen alles wat politiek betreft, of rommelend binnen het aangeboden kleurenpalet, een kluwen van meningsconflict en consensus. Een restgroep, waarvan we kunnen denken dat het om een meerderheid gaat, ziet het allemaal wel gebeuren en maakt het leven zo aangenaam mogelijk, het aanbod ruim en gevarieerd. En dan heb je nog een groep, wat verder geen belang heeft, ze maken zich zorgen maar worden niet begrepen, psychisch kwetsbare mensen.

Elk normaal denkend mens staat machteloos wanneer niet begrepen wordt wanneer E-werkers in de GGZ stellen dat de slotsom van een herstelonderzoek als ongeloofwaardig gepercipieerd kan worden, niet in een vlaag van zinsverbijstering of een intuïtief aanvoelen maar nuchter doordacht, op basis van logisch redeneren. De verwondering en/of verbazing des te groter wanneer we ook weten dat het om letterlijk kleine dingen gaat, alsof het herstellen hiervan de wereld zowel in elkaar kan doen stuiken, als een nieuwe wereld laten opveren, het is dubbel. En het is deze kennis, wat overigens geen elitaire

Misschien leest het zo eenvoudiger, anders raak je misschien in de war. Het is puur een kwestie van logisch redeneren, niet meer dan dat. Wie bereid is zich diepgaander te buigen over het begrip biflatie dat hier als een neutraliserende katalysator geldt, komt snel op het spoor van een aantal epistemologische die het denken daarover blokkeren, hiermee zeggend de vooruitgang van het maatschappelijke denken verhinderend. Hierdoor krijgt het verhaal van het paard en het water dan ook een veel zwaarwichtiger lading, gezien de cognitieve aspecten worden uit morele overweging en i

Je hoeft enkel de knop om te draaien, waarom?

Het is puur een kwestie van logisch redeneren, niet meer dan dat. Wie bereid is zich diepgaander te buigen over het begrip biflatie dat hier als een neutraliserende katalysator geldt, komt snel op het spoor van een aantal epistemologische die het denken daarover blokkeren, hiermee zeggend de vooruitgang van het maatschappelijke denken verhinderend. Hierdoor krijgt het verhaal van het paard en het water dan ook een veel zwaarwichtiger lading, gezien de cognitieve aspecten worden uit morele overweging en in alle integriteit dan ook hulpvragen gesteld aan GGZ-experten, met vraag tot nader onderzo

Met een neutraliserende katalysator zoals biflatie kunnen we nuchter doordacht zo intens veel leren dat het zelfs amper geloofwaardig wordt, wat voor anderen misschien nu net de reden is om er verder geen aandacht aan te besteden, de voorwendselen divers. Ergo, voor de betrokkenen is het al een hele kunst om nog gelijkgestemden of een omgeving te vinden waar ze zichzelf kunnen of mogen zijn, in het andere geval rest nog slechts het verdringen van het innerlijke zelfbewustzijn met de hieraan, vanuit het standpunt van die eigenheid of zienswijze, verbonden neveneffecten.

Ik geloofde vroeger niet dat die muren bestonden, maar door er genoeg tegenaan te lopen weet ik het nu wel zeker, factum stultus cognosit. Dit heeft ertoe geleid om het anders aan te pakken in de vorm van een andere denkpiste die zowaar nog een grotere kloof deed ontstaan tussen wat is en wat zou kunnen zijn, met als bijzonderheid dat we aan aantal zaken heel anders kunnen belichten, veel en veel eenvoudiger maar daarom niet minder ontnuchterend en hoopvol. Maar dat is materie die we best kunnen inbedden in een veilige en vertrouwde omgeving, met GGZ-experten die ook weten waar ze over praten,

Kinderen van zes begrijpen dat veel beter, dat is gekend. Bij volwassenen krijg je altijd heel de geschiedenis op je dak, en het gaat over toekomst.

Door de overweldigende muur aan schuldenbergen konden we geen helder zicht krijgen op het potentieel dat reeds beschikbaar was, dit werd pas transparant toen we een andere taal ontdekten en de bergen liet oplossen alsof ze niet eens bestonden. De verwondering en verbazing des te groter toen bleek we dat zomaar zelf konden, wat echter beperkt bleef tot zij die niet konden gehoord worden omdat ze achter die muur stonden, wat ze wel jammer vonden.

Als het al duizend keer gepasseerd is, nog moeilijker.

Het bijzondere is dat je geen zekerheid hebt of het ook zal lukken, het is wel handig om weten dat het zou kunnen. En dan zeggen ze dat je in raadseltjes praat, alsof we angst hebben om de truc te begrijpen en hiermee tijd kopen om het onvermijdelijke voor ons uit te blijven duwen, in deze of gene richting. Maar we kunnen niet zeggen dat het niet fascinerend is, verre van.

We kunnen het dus eeuwen vergeten, wat nog niet wil zeggen dat het dan ook begrepen wordt.

Alle gekheid op een stokje, ervaring leert dat mensen maar beter de stellingen van Einstein niet kunnen toetsen op intrinsieke waarachtigheid, tenzij er een vreedzaam draagvlak bestaat om er ook fluweelzacht expressie aan te geven, bedachtzaam. En dat is geen zaak voor psychisch kwetsbare mensen zoals E-werkers in de GGZ, we kunnen er hooguit gewag van maken en hulp inroepen van GGZ-experten, zoals op de planning staat voor volgende week, succes.

Het grote voordeel van tijdloze concepten is dat ze morgen niet anders zijn dan vandaag, maar je kan ze wel eeuwen buitenspel laten alsof ze niet zouden bestaan.

Verder is het zoeken naar een omgeving waar we al bij al toch nog een beetje levensvreugde en geborgenheid kunnen vinden, als lotgenoten onder elkaar, als mensen onder elkaar, kwetsbaar maar toch niet zonder hoop, in liefde trachten te overleven.

Mensen kunnen zich er wellicht weinig bij voorstellen, het grootste deel van ons herstelonderzoek handelt over een complex waarvan de totaliteit nul is en waarbinnen we door te delen iets konden laten verschijnen waar velen naar op zoek zijn, wat we jammer genoeg door al onze tekortkomingen en psychische ongemakken niet uitgelegd krijgen aan GGZ-experten. Maar iedereen kan het, het is immers kinderlijk eenvoudig.

Ik denk er nog over na maar kan me het moeilijk voorstellen, dat hetzelfde woord aan de andere kant van de wereld plots een andere kleur zou krijgen.

Vroeger bestonden er non-dualisten die niet bestonden, een aantal is versteend.

Gekkenwek, acht verschillende wereldbeelden en vijf verschillende waarheidsconcepten, en dan denken dat we elkaar snel zouden kunnen begrijpen wanneer we het gaan hebben over epistemologische obstakels? Laat ze los en je weet waarom een aantal E-werkers in de GGZ in alle integriteit en bedachtzaamheid hulpvragen blijft stellen, fluweelzacht, van harte.

Wat nog moet bewezen worden overigens, knap lastig.

Het resultaat van meditatie kan zijn dat je plots dingen begint te zien die je eerder niet zag, een aantal laat het hierbij, een aantal gaat hiermee aan de slag waardoor dat wat aanvankelijk vaag is, steeds helderder wordt. Het vreemde neveneffect is dat je misschien begint te denken dat er verschillende werelden bestaan die in elkaar gevlochten zitten, interfererend. Maar het zit allemaal in ons hoofd zoals de meditatieoefeningen dan ook laten opmerken, wat bijzonder is.

Sinds ik het begrip biflatie heb toegelaten tot m’n prefrontale cortex, is er innerlijk veel veranderd in positieve zin, uitermate hoopvol. Hierna is er iets gebeurd dat ik nooit had verwacht, ik ben er frontaal mee op een GGZ gebotst die hier nog nooit van gehoord had, pijnlijk de ervaring. Op basis van deze ervaringen ben ik er echter wel steeds dieper van overtuigd geraakt dat de GGZ iets fundamenteel over het hoofd ziet, wat ik vroeger ook niet wist, het zit in kleine dingen.

Stel dat je door het advies loslaten OPS-lijder wordt, zou je dan nog meer loslaten of nu net minder? Of ga je als GGZ-expert de volgende keer twee keer nadenken alvorens dat advies te geven? Ja, een aantal E-werkers in de GGZ kunnen ook strikvragen stellen, dat is ervaringskennis. Een antwoord op de vraag is moeilijk, omdat niet altijd begrepen wordt wat er in het innerlijke van een OPS-lijder speelt, waarmee ook de impact van loslaten niet kan ingeschat worden. Raadseltjes kunnen leuk zijn, net zoals dat verhaal van dat water en het paard. Ben overigens geen expert, enkel veel losgelaten waa