Welcome to Credible

Welkom op Credible! Leuk dat je langs komt! Kijk gerust eerst even rond op het forum en als je ergens op wilt reageren maak dan een account aan! We hopen dat je het naar je zin hebt en mocht je vragen hebben neem dan contact op met ons!

Flash Gordon

Mantra's, rozenkrans, etc

In diverse religieuze praktijken bestaan varianten op het fenomeen "mantra".

Volgens Wikipedia is de definitie van het woord mantra: Een mantra is een gedicht, woord, uitspraak of een lettergreep die het midden houdt tussen een spreuk met magisch effect en een gebed. In sommige gevallen wordt hij herhaald en is hij bedoeld als een continue recitatie (chant).

Even los van de exacte definitie, zomaar wat bekendere voorbeelden. Dankzij de hippies is het "hara Krishna"-mantra vrij bekend geworden in ons deel van de wereld. Het leuke van dit mantra is dat het, door de mogelijkheden van de taal waarin het wordt gesproken, een hele reeks aan betekenissen kan hebben. De tekst is:

Hare Kṛṣṇa Hare Kṛṣṇa
Kṛṣṇa Kṛṣṇa Hare Hare
Hare Rāma Hare Rāma
Rāma Rāma Hare Hare

Ook een vrij complex mantra, maar om andere redenen, is de rozenkrans. De complexiteit zit hier in de combinatie van een drietal "handelingen" die simultaan plaats vinden. In de hand wordt een gebedsketting kraal voor kraal voortbewogen, terwijl hardop een vaste reeks formuliergebeden wordt uitgesproken (Onze Vader, Eer aan de Vader, Wees gegroet) en meestal in een zodanig tempo dat je nauwelijks bewust de woorden kan volgen. Als derde wordt per tien kralen een "geheim" overwogen. Dat zijn momenten uit het leven van Jezus. De bedoeling is dat dit geheim niet alleen genoemd wordt aan het begin van een reeks van tien kralen, maar daadwerkelijk bewust wordt overwogen terwijl je bezig bent de formuliergebeden uit te spreken.

Een extreem simpel mantra is het "Jezusgebed" uit de oosters-orthodoxe traditie. In haar meest simpele vorm bestaat het uit niets anders dan het constant herhalen in woord of gedachte van "Jezus". Maar dan wel 24 uur per dag, 7 dagen per week, zonder onderbreking.

In de monastieke en klerikale traditie van de Kerk bestaat verder nog het getijdengebed, een systeem van 7 (soms meer, soms minder in de praktijk) gebedsmomenten per dag, waarop volgens een vaste structuur gebeden wordt met als basis de psalmen. In een cyclus van 4 weken worden alle 150 psalmen gebeden.

Wat deze gebedsvormen of mantra's nadrukkelijk anders maakt dan de "vrije tekst-gebeden" is dat het doel niet primair is een gesprek oid aan te gaan met de veronderstelde godheid, of God. Het doel is feitelijk niet eens gebonden aan geloof in een godheid, want het werkt evenzeer voor een ongelovige. En inderdaad, het werkt 

Het eerste effect van deze vorm van bidden is dat het een vorm van rust, ordening en richting brengt in je dagelijks leven. Het gebed omlijst de dag niet zozeer, het draagt de dag. Het brengt contemplatie (niet te verwarren met mediatie) in het dagelijks leven. 

Het tweede effect is dat het het rationele denken tot zwijgen brengt. Hierin komt het wel overeen met meditatie overigens. Dit stil leggen van het rationele denken is opnieuw niet primair een religieus verschijnsel, hoewel het wel vooral in die hoek is ontwikkeld en bekend geworden. Het stil leggen van het rationele denken stelt de geest open voor, wat in christelijke kringen wordt benoemd als een religieuze ervaring, een mystieke ervaring, en wellicht in gereformeerde kring ook wel "bevinding" kan zijn. Dergelijke ervaringen komen overigens in alle religies in meer of mindere mate wel voor, het is dus niet iets specifieks christelijks, en sinds Timothy Leary ook zeker niet meer iets specifieks religieus. 

Waarom nu dit topic?

Ik ben benieuwd, gezien de veelheid aan achtergronden en ervaringen van mensen op dit forum, welke ervaringen men zoal heeft op dit vlak.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik was een keer met mijn vrouw op een klein edoch toeristisch Grieks eilandje. We reden daar naar een heel klein Grieks-orthodox kerkje, wat helaas gesloten was. Er hing daar echter een sticker met de suggestie het volgende gebed te bidden (ik weet niet 100% zeker of ik t nog volledig en correct heb) "Jezus, Zoon van God heb medelijden met deze zondaar". Heel kort, niets meer. Ik word nu al weer emotioneel als ik denk aan dit korte edoch kernachtige gebed. Het voldeed in mijn specifieke geval ook aan de voorwaarden van een mantra. De woorden gaven door hun boodschap rust, berusting, een gevoel van machteloosheid en overgave, waardoor inderdaad bij herhalen (en wat andere voorwaarden qua tijdstip, locatie etc) het rationele denken langzamerhand stilviel.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
3 minuten geleden zei MysticNetherlands:

Ik was een keer met mijn vrouw op een klein edoch toeristisch Grieks eilandje. We reden daar naar een heel klein Grieks-orthodox kerkje, wat helaas gesloten was. Er hing daar echter een sticker met de suggestie het volgende gebed te bidden (ik weet niet 100% zeker of ik t nog volledig en correct heb) "Jezus, Zoon van God heb medelijden met deze zondaar". Heel kort, niets meer. Ik word nu al weer emotioneel als ik denk aan dit korte edoch kernachtige gebed. Het voldeed in mijn specifieke geval ook aan de voorwaarden van een mantra. De woorden gaven door hun boodschap rust, berusting, een gevoel van machteloosheid en overgave, waardoor inderdaad bij herhalen (en wat andere voorwaarden qua tijdstip, locatie etc) het rationele denken langzamerhand stilviel.

:) dat is de iets langere versie van het Jezus-gebed dat ik noemde. Mooie ervaring, zo te lezen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik ken deze ervaring wel bij liederen. Het herhalen van steeds dezelfde woorden kan rust geven, overgave.

Zelf ervaar ik het bij Taizé liederen ik zet dan bij een bepaald nummer de knop op repeat. En ik zweef dan een beetje weg. ;)

Ik moet denken aan het lied van Michael J Smith wat zeker in evangelische kringen maar ook daarbuiten gezongen wordt.

De herhaling kan veel los maken maar hoeft inderdaad geen religieuze betekenis te hebben. Veel goede bands kunnen ook in de reguliere wereld zoiets losmaken bij het publiek.

Schiet me toch nog iets te binnen. Jaren geleden, -twijfel had nog weinig plek in mijn gelovig leven- en ik moest een scan laten maken. Maar ik was/ben nogal claustrofobisch en hevige angst overviel me, zo hevig dat ik de paniek niet kon onderdrukken behalve met het enige gebed wat ik nog kon bedenken en wat ik zelden bad. Ik heb daar hardop verschillende keren het : Onze Vader gebeden; dat kende ik uit mijn hoofd en dat kon mijn angst onderdrukken.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Zelf bid ik dagelijks de getijden, of althans de lauden, vespers en completen. Het geeft inderdaad structuur aan de dag en het heeft iets rustgevends om gewoon zonder al teveel poespas de psalmen te bidden. Op een gegeven moment komt er dan ook een soort ritmische cadans in, iets wat het getijdenboek zelf ook al aangeeft. Ook vier je daarmee automatisch de kerkelijke tijden en feesten net wat actiever en de getijden sluiten ook mooi aan op de mis, met name op zon- en feestdagen.
Het bijzondere daarbij is dat tezamen met mij vele andere gelovigen hetzelfde gebed bidden, zodat het toch een vorm van samen bidden is, ononderbroken de wereld over. Het bemoedigt mij ook dat ik niet de enige leek ben die zo gek is de getijden te bidden, maar dat het er steeds meer (lijken te) zijn.

Ook het principe dat het Christus zelf is die de psalmen bidt fascineert mij nogal, omdat dan zowel de psalmen als Christus zelf soms in een heel ander licht komen te staan en omdat het gebed zo daadwerkelijk een dialoog is tussen mij en Hem. Vooral ook omdat ik de woorden niet zelf gekozen heb, maar deze door de liturgie worden aangereikt. Iets wat ik ook wel handig vind, want ik ben niet zo heel goed in het vrije mondgebed en houd de eigen intenties bij de slotgebeden dan ook graag kort.
En soms vind ik het wel een mooi idee dat bij bijvoorbeeld een psalm vol leed ik misschien niet eens zozeer voor mijzelf bid, maar voor iemand anders op de wereld, vol lijden, die door dit gebed zo de stem krijgt die hijzelf misschien niet meer kan laten horen.

Niet dat het gebed altijd even vurig wordt verricht, maar dat hoeft ook niet. Mijns inziens is het echt van belang dat je sowieso dagelijks bidt, hoe dan ook, al bid je dan slechts het onzevader. Het gebed is geestelijk voedsel, nodig om te groeien in Christus, en net als bij gewone maaltijden, is de ene maaltijd lekkerder en liefdevoller bereid dan de andere. En heb je de ene dag meer zin in koken dan de andere.
Je kunt echter beter dagelijks een simpel maal eten, dan enkel eens in de paar weken een buitengewoon lekkere maaltijd. Van het eerste blijf je leven, van het laatste ga je uiteindelijk dood. Dagelijks bidden dus, Hem navolgen in je dagelijks bestaan, en de rest aan God overlaten. Ik merk dan ook dat ik het toch een beetje mis, als ik een gebed eens niet heb kunnen verrichten.

Wat betreft de rozenkrans: ik vind het echt een prachtig gebed, ik weet dat Kerk en heiligen er veel zegeningen aan toebedelen, dat Maria er blij van wordt en ik heb ook meerdere malen echt serieus geprobeerd om dagelijks ofwel regelmatig de rozenkrans te bidden. Maar het is toch niet echt mijn vorm van bidden. Ik vind het eerder vermoeiend dan inspirerend.
Misschien komt dat ooit nog, misschien ook wel niet, maar tot die tijd zal ik braaf genoegen nemen met het getijdengebed. Daar zullen ongetwijfeld ook wel een aantal zegeningen aan vastzitten, anders zou het immers niet ingesteld zijn als gebed van de Kerk en zou zij leken vandaag de dag niet aanmoedigen om het te bidden.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Ik lees momenteel de MaddAddaM trilogie van Margaret Atwood, welke hier eerder voorbij kwam als auteur van The Handmaid's Tail. In deel 2 hiervan staan een groot aantal gedichten van een fictieve, toekomstige groep religieuzen, welke een soort van christendom aanhangen waarbij ecologie, evolutie, spiritualiteit en apocalyps een grote rol spelen (het geheel speelt zich af in n wereld welke ten onder gaat aan kaalplukken, en waarbij extreem geavanceerde DNA splicing technieken louter voor commerciële doeleinden worden aangewend en de mensheid al technologisch ondersteund de aarde leegrovende het ravijn in marcheert). De gedichten zijn soms erg mooi. Ze zijn in t Engels, maar wil er binnenkort toch een paar delen. Ze resoneren enorm met mijn visie op t geloof. Ik heb t gevoel dat er wel eens een paar als een mantra kunnen gaan dienen. Ook al zijn ze wellicht niet zo bedoeld.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 20-11-2017 om 11:11 zei Flash Gordon:

 

Ik ben benieuwd, gezien de veelheid aan achtergronden en ervaringen van mensen op dit forum, welke ervaringen men zoal heeft op dit vlak.

 

Het aardige is dat het gebedssnoer historisch gezien waarschijnlijk ook uit Azië komt.

Maar terug te komen op je vraag: Niet veel eigenlijk. Ik bidt nooit de rozenkrans. Ik heb er wel eentje in de St. Pieter gekocht, van een non in de giftshop. Ik hecht er wel waarde aan omdat het wel iets representatief van mijn geloof is. Een tastbare herinnering van het geloof. Maar ik bidt het niet, kennelijk niet een vorm van spiritualiteit die me momenteel trekt. Terwijl er best meditatieve oefeningen bestaan waar ik dat meer bij heb.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 20-11-2017 om 11:11 zei Flash Gordon:

In diverse religieuze praktijken bestaan varianten op het fenomeen "mantra".

Volgens Wikipedia is de definitie van het woord mantra: Een mantra is een gedicht, woord, uitspraak of een lettergreep die het midden houdt tussen een spreuk met magisch effect en een gebed. In sommige gevallen wordt hij herhaald en is hij bedoeld als een continue recitatie (chant).

Even los van de exacte definitie, zomaar wat bekendere voorbeelden. Dankzij de hippies is het "hara Krishna"-mantra vrij bekend geworden in ons deel van de wereld. Het leuke van dit mantra is dat het, door de mogelijkheden van de taal waarin het wordt gesproken, een hele reeks aan betekenissen kan hebben. De tekst is:

Hare Kṛṣṇa Hare Kṛṣṇa
Kṛṣṇa Kṛṣṇa Hare Hare
Hare Rāma Hare Rāma
Rāma Rāma Hare Hare

Ook een vrij complex mantra, maar om andere redenen, is de rozenkrans. De complexiteit zit hier in de combinatie van een drietal "handelingen" die simultaan plaats vinden. In de hand wordt een gebedsketting kraal voor kraal voortbewogen, terwijl hardop een vaste reeks formuliergebeden wordt uitgesproken (Onze Vader, Eer aan de Vader, Wees gegroet) en meestal in een zodanig tempo dat je nauwelijks bewust de woorden kan volgen. Als derde wordt per tien kralen een "geheim" overwogen. Dat zijn momenten uit het leven van Jezus. De bedoeling is dat dit geheim niet alleen genoemd wordt aan het begin van een reeks van tien kralen, maar daadwerkelijk bewust wordt overwogen terwijl je bezig bent de formuliergebeden uit te spreken.

Een extreem simpel mantra is het "Jezusgebed" uit de oosters-orthodoxe traditie. In haar meest simpele vorm bestaat het uit niets anders dan het constant herhalen in woord of gedachte van "Jezus". Maar dan wel 24 uur per dag, 7 dagen per week, zonder onderbreking.

In de monastieke en klerikale traditie van de Kerk bestaat verder nog het getijdengebed, een systeem van 7 (soms meer, soms minder in de praktijk) gebedsmomenten per dag, waarop volgens een vaste structuur gebeden wordt met als basis de psalmen. In een cyclus van 4 weken worden alle 150 psalmen gebeden.

Wat deze gebedsvormen of mantra's nadrukkelijk anders maakt dan de "vrije tekst-gebeden" is dat het doel niet primair is een gesprek oid aan te gaan met de veronderstelde godheid, of God. Het doel is feitelijk niet eens gebonden aan geloof in een godheid, want het werkt evenzeer voor een ongelovige. En inderdaad, het werkt 

Het eerste effect van deze vorm van bidden is dat het een vorm van rust, ordening en richting brengt in je dagelijks leven. Het gebed omlijst de dag niet zozeer, het draagt de dag. Het brengt contemplatie (niet te verwarren met mediatie) in het dagelijks leven. 

Het tweede effect is dat het het rationele denken tot zwijgen brengt. Hierin komt het wel overeen met meditatie overigens. Dit stil leggen van het rationele denken is opnieuw niet primair een religieus verschijnsel, hoewel het wel vooral in die hoek is ontwikkeld en bekend geworden. Het stil leggen van het rationele denken stelt de geest open voor, wat in christelijke kringen wordt benoemd als een religieuze ervaring, een mystieke ervaring, en wellicht in gereformeerde kring ook wel "bevinding" kan zijn. Dergelijke ervaringen komen overigens in alle religies in meer of mindere mate wel voor, het is dus niet iets specifieks christelijks, en sinds Timothy Leary ook zeker niet meer iets specifieks religieus. 

Waarom nu dit topic?

Ik ben benieuwd, gezien de veelheid aan achtergronden en ervaringen van mensen op dit forum, welke ervaringen men zoal heeft op dit vlak.

"Bij ons" zijn de kerkdiensten en de activiteiten die daarnaast worden gedaan heel talig. Gericht op begrip, verwoorden, praten. Andere, meer ervaringsgerichte vormen (o.a. rituelen, gestructureerd gebed, beeld) zijn bij ons niet - of in typisch geprotestantiseerde vorm - aanwezig. Helaas. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden