IKBENANDERS

Noemen ze dit niet gewoon ‘emotionele onvolwassenheid’?

Dit was mij niet bekend, maar het klopt blijkbaar wel voorzover ik het kan nagaan. Als ik ergens naar verlang (ijs), en ik dit verlangen weet om te zetten in bevrediging (ijs kopen en opeten), dan kan ik niet stellen dit gedrag uit mijn denken voortkomt. Het komt integendeel voort uit mijn gevoelsleven (begeerte-lichaam/astraal lichaam/zielenlichaam). Zolang ik ijsjes blijf kopen, om mijn verlangen naar ijs te bevredigen, ben ik vanzelfsprekend een slaaf van mijn verlangen(s), en dus niet vrij. Door het denken en het versterken van de wil kan ik dit gedrag doorbreken én mijn verlangen(

Vraag me nu toch echt af hoe je tegen keuzevrijheid / het vrije wil vraagstuk aankijkt.

Zoals ik de zaken heb proberen te verduidelijken sluit de quote hieronder (uit dat stukje) aan op wat ik schreef: En ook het volgende: De mens ontwikkelt zich vanuit een ‘lagere’ deel (een slachtoffer zijn van de omstandigheden; zich niet kunnen beheersen) tot een ‘hoger’ deel (die zijn rust in pittige omstandigheden weet te bewaren en van daaruit kan handelen). Je zou dit in jouw vertaling van ‘stufe’ een fase kunnen noemen. Een betere vertaling is: trap. Zoals jij Steiner meent te kennen … dat strookt volledig met het beeld dat ik over hem en zijn gedachtegoed heb. Ik

Ik heb de pdf van De weg tot inzicht in hogere werelden doorzocht. Hierin komt het woord geestzelf niet voor. Steiner beschrijf in zijn boek wél diverse oefeningen om tot innerlijke rust te komen, maar alleen om in momenten waarin het zenuwstelsel van de mens onder spanning komt te staan rust te leren bewaren. Eén van de oefeningen luidt: in gedachten teruggaan naar een moment dat je zenuwstelsel onder spanning stond en ‘zien’ hoe je toen reageerde en wat anders kon, wat eigenlijk alleen goed lukt met zaken die al wat langer geleden zijn gebeurd. Over het vergaren van deze innerlijke rust en w

(christelijke) Gemeenschappen ontstaan omdat mensen aan de sacramenten gezamenlijk vorm willen geven en deze in gemeenschap wensen te beleven. De woordelijke inhoud zou niet centraal mogen staan, althans niet op zo’n manier dat ze tot voer voor discussie of tot opgelegde normen en waarden kan leiden. De dienst is de dienst en hoe men daarbuiten denkt en tot innerlijke afwegingen komt, dat zou daar los van moeten staan. Zo dienen kerk en staat ook gescheiden van elkaar te opereren, zodat de christus-impuls alleen via het individu (dus door het maken van innerlijke afwegingen) verder vorm kan kr

Christus werkt volgens mijn niet door mensen die de massa exoterisch (dus met ge- en verboden) bijstuurt. Hij werkt volgens mij wel via individuen die vanuit een innerlijk wikken en wegen zelf komen wat goed en wat fout is en zo richting geven aan hun eigen situatie(s). De rimpelingen die exoterische mensen in de wereldzee laten ontstaan zijn dan anders dan de mensen die dit esoterisch doen (door innerlijk wikken en wegen). De laatste kan/wil zijn/haar wil niet aan de omgeving opleggen en is in staat om eigen keuzes te maken die los staan van opgelegde ge- en verboden. Ik denk dat het goe

Het is mij meerdere malen in mijn leven gelukt om mijzelf niet uit het lood te laten staan door de omstandigheden, die ik daarvoor niet kende. Dus wat dat betreft heeft de praktijk bewezen dat wat ik zeg mogelijk is en dat dit (mede) de ‘weg’ is naar innerlijke rust.

Innerlijke rust ontstaat volgens mij pas door: je niet uit het lood laten slaan, onder alle omstandigheden.

Goed of kwaad is er pas als iemand zich zo gedraagt. Pas dan wordt goedheid of kwaadheid zichtbaar en anders is het er volgens mij niet. Goedheid die zich als zichzelf kan openbaren lijkt mij dan ook onwaarschijnlijk. Het is per definitie gekoppeld aan een entiteit.

Voor de joodse filosoof Abraham Joshua Heschel was het woord ‘verwondering’ erg belangrijk. Dit komt tot uiting in uitspraken als (alles is geciteerd uit zijn boek God zoekt de mens: En: En: Je zou mensen die zich over (geloofs)zaken kunnen (blijven) verwonderen ook hypergevoelig kunnen noemen, al dit veel volwassenen niet (meer) gegeven in een seculiere maatschappij.

Dat is een mooie aanvulling.

Het wordt alsmaar verwarrender: ‘de mens vertrekt uit de hem bekende [zintuigelijke] wereld’ en direct daarop volgt: ‘de zintuigen nemen de wereld waar en de mens beperkt zich daartoe.’ Dit kan ik niet rijmen. En dan eindig je met: ‘Alle resterende krachten komen dan toe aan de ziel, wat dat ook moge zijn. Maar de mens gaat dat niet allemaal zitten in te vullen. Het is keuzeloos.’ wat niet lijkt aan de sluiten op het vorige. Ik mag hopen dat ik hier niet met een psychisch gestoorde persoonlijkheid te maken heb. Als iets duidelijk en logisch geschreven is kan ik het geschreven nog altijd ni

Is voor iedereen anders; voor mij maken de tijdstippen geen verschil.

Wellicht snap ik geen hout van wat je nu eigenlijk met je onderwerp wilt zeggen. Graag het begrip merkstenen goed uitleggen en dan de reden geven waarom deze belangrijk zijn en voor wat precies.

Je wilt dus je astrale lichaam lichaam proberen te beteugelen met je ego, en je zegt dan dat dit ego verdwijnt in deze (?) vreugde? Op mij komt dat over als een enorme strijd die maar door weinigen weten te winnen. En dan zal de overwinning wel – net zoals elke overwinning – uitmonden in vreugde. En de mensen die dit doet/gedaan hebben leggen dan a.h.w. merkstenen neer waaraan je kunt zien: 'ah die hebben door hun charisma/keuzes/bekendheid de weg ook gegaan?' Een beetje zoals: ‘als die drugsverslaafde is gestopt, moet het mij ook lukken!’

Je bedoeld waarschijnlijk ‘markeer’. Met deze opmerkingen bedoel je dan dat we onze daden zouden moeten bijhouden, bv. in een dagboek om onze weg terug te kunnen vinden? Komt erg onnozel over als ik dat zo schrijf. Het volgende zou ik nog snappen: schrijf lichtpuntjes op in een dagboek als je in een duistere periode zit en breng lees ze af en toe om je jezelf aan de lichtpuntjes te helpen herinneren.

Ahmed niet begrijpen.

De term `ascentiesymptomen` was mij (nog) niet bekend. Ik heb dit dus even moeten opzoeken. Op een website kwam ik een lijst met verschijnselen tegen. Druk op het voorhoofd valt daar zeker onder. Ik zou het zelf geen ascentiesymptoom noemen maar een neveneffect van het mediteren of een signaal dat de meditatie effect werkt.

Toch wel raar dat iemand zegt dat hij iets over de goddelijke werkelijkheid weet, maar tegelijkertijd niet gelooft in een leven na de dood; want dat doe je toch niet hé, of ik verward je met iemand anders.

Ik lees in het woord complementair ‘aanvullend. En op elke herfst volgt weer een lente. Dus toch reïncarnatie 😀.

Ik ga er vanuit dat dit soort bijdragen spam of iets dergelijks kunnen zijn, maar de inhoud is toch wel bruikbaar om op voort te borduren. Ook dit verhaal ligt genuanceerd, net zoals je these in het onderwerp ‘orgaantransplantatie’. Atheïsten zorgen voor een soort luchtvervuiling in het eerste gebied dat de ziel betreedt na het overlijden. Omdat Christus zich sinds enige tijd in dat gebied bevindt, ondergaat hij daar voor ons een zeer langzame verstikkingsdood. M.a.w. woorden hij brengt het zoveelste offer om de mensheid van zijn ondergang te redden. Maar Hij komt zo ook dichter bij de me

Wanneer Kairos zich laat onderbreken door Chronos is het gedaan met quality-time. Daarom zou degene die mediteert Chronos altijd met strenge hand moeten weren, als hij zijn tijd ten minste goed wilt kunnen blijven besteden.

Mwah, de AI was duidelijk genoeg in deze denk ik ; moet hij wel de AI nog geloven natuurlijk.

Als Hopper dit alles leest is de kans aanwezig dat hij zou zeggen dat alleen de natuurlijke mens zich met al dat oefenen en de termen Chronos en Kairos kan bezighouden hihi.