Figulus

De zegels en bazuinen spreken over grote aantallen mensen die dood gaan, maar nergens lees ik over totale vernietiging. Die zegels en bazuinen komen aan bod omdat de mens in zijn algemeen de satan verkiest boven God. Zelfs na die oordelen blijven mensen vaak volharden in hun keuze.

Bij Edith Stein en de karmelietentraditie ligt de nadruk op het innerlijk brengen van je zonde bij God, het erkennen van je tekortkomingen en het door overgave en gebed tot innerlijke transformatie en eenwording met Hem komen. Het is een actief proces: je werkt bewust aan verbetering om zodoende het heil te verdienen. De basis is dus zelf doen. Bij het christelijke perspectief van afhankelijk opstellen van Jezus ligt de nadruk juist op vertrouwen op Hem als Redder. Het gaat niet primair om wat je zelf doet of verwerkt, maar om het erkennen van je zonde en het ontvangen van vergeving en re

Je kunt je niet verschuilen achter een slachtofferrol. Ook wie onrecht is aangedaan staat niet automatisch rechtvaardig voor God. Redding hangt niet af van iemands positie als dader of slachtoffer, maar van het erkennen van je eigen zonde en de noodzaak van Jezus als Redder.

Het is niet zo dat iedereen die zich zo noemt, automatisch een christen is. Voor mij bestaat er maar één echte definitie van een christen, namelijk iemand die Jezus erkent als Verlosser van zijn zonden. Het onderscheid slachtoffer/dader lijkt menselijk gezien relevant, maar voor God niet beslissend als het gaat om rechtvaardigheid. Niemand staat uit zichzelf rechtvaardig tegenover God, ongeacht zijn rol in een specifieke situatie.

Het ene lijk na het andere.

Dan kan de Atrox thuisblijven. Als ze me daarmee pakken beland ik waarschijnlijk gelijk op de guillotine. Dan leg ik die wel onder me kussen, en wens ik hem en de hond op het voeteneinde een goede nacht. De bijl neemt het werk over. Hehehe... Op naar de Tormek T8!

De bijl is binnen... In mijn hand ligt geen stuk staal, maar een belofte van richting. De steel, ooit levend hout, ademt nog na in elke nerf, donkerder nu, gevoed door olie en door aandacht. De kop zwijgt, maar draagt het gewicht van slagen die nog moeten komen. Geen haast, geen lawaai, alleen de stille zekerheid dat kracht pas iets betekent als ze beheerst wordt. Ik hef haar niet lichtvaardig. Niet alles vraagt om een klap. Maar wat wijkt, wijkt schoon, en wat splijt, splijt eerlijk. Er zit iets ouds in dit gereedschap, iets dat niets uitlegt

Naturalisme (ca. 1850-1900) is een literaire stroming die het leven beschouwt als een uitzichtloze strijd, bepaald door determinisme: erfelijkheid, milieu en opvoeding. Fatalisme is hierbij het pessimistische geloof dat de mens geen vrije wil heeft en onvermijdelijk afstevent op een noodlottige ondergang, vaak beschreven in een sombere, objectieve stijl. Ook wel eens eindigent met dat touw om de nek ergens op een zolderkamertje.

Evengoed kan men psychosomatiek aanvoeren om het tegenovergestelde te beweren.

Daarmee wordt het lastig om er inhoudelijk over door te praten. Want jouw argumenten lijken sterk voort te komen uit persoonlijke ervaring (die je niet wil delen), terwijl ik het probeer te begrijpen en toetsen op begripsniveau. Voor mij zijn gevoelens of ervaringen op zichzelf geen argument, maar eerder iets wat je daarna probeert te duiden. Volgens mij wordt hier een beetje het paard achter de wagen gespannen. De ervaring wordt als uitgangspunt genomen, en van daaruit worden begrippen ingevuld. Terwijl ik het eerder andersom zie: eerst moet je helder hebben wat iets betekent, en van daa

Het enige wat ik zie is iemand die slechts een kunstmatig onderscheid maakt. Je beschrijft twee vormen die in de praktijk grotendeels overlappen, en maakt het verschil vervolgens afhankelijk van intensiteit of wil. Daarmee wordt het geen wezenlijk ander begrip, maar een andere benaming voor iets dat al onder compassie of empathie valt.

En waar heeft Hij jou van gered? Zoals ik het nu lees van je lijden en onvrede. Wat mij opvalt in je verhaal, is dat het vooral gaat over gevoelens (invoelen, meevoelen, lijden) maar dat het woord zonde eigenlijk ontbreekt. Daardoor verschuift voor mijn gevoel ook het beeld van Jezus. Dan wordt Hij vooral iemand die met je meeleeft omdat je het moeilijk hebt, alsof Hij je zielig vindt vanwege je situatie. Maar die situatie is men niet per ongeluk in terecht gekomen...

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt. Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van

Duidelijker wordt het zo zeker, maar je introduceert daarmee wel een paar stevige aannames. Je maakt nu het onderscheid dat compassie vooral begrijpen en inleven is, terwijl mede-lijden neerkomt op daadwerkelijk meevoelen, afhankelijk van de wil. Als mede-lijden afhankelijk is van hoe sterk jouw wil is, dan wordt het geen wezenlijk andere categorie, maar een verschil in intensiteit. Dan gaat het niet om een ander soort betrokkenheid, maar om hoe sterk je die betrokkenheid ervaart. Ook je voorbeeld van het kruis laat dat zien. In het Evangelie volgens Johannes staan Maria en Johannes bij J

Ik snap dat je via Barasch en die beschrijving van het lijden van Jezus Christus een onderscheid probeert te maken, maar voor mij wordt het daarmee juist niet helderder, eerder abstracter. Je verwijst naar definities en naar een uitvoerige beschrijving van hoe lijden veroorzaakt kan worden, maar de kernvraag blijft voor mij nog steeds staan: wat is het wezenlijke verschil in de praktijk? Want als: – compassie = begrijpen + meevoelen – en jouw “mede-lijden” = voelen dat de ander lijdt, zonder het over te nemen dan zie ik inhoudelijk hetzelfde, alleen met een zwaardere bewoording.

Op zich zijn citaten prima, maar dan moet wel duidelijk blijven wat je eigen standpunt is. Nu voelt het soms alsof je je achter definities of auteurs verschuilt, terwijl ik juist benieuwd ben naar wat jij zelf bedoelt met “mede-lijden”. Want zolang je zegt dat het geen overname van lijden is, de ander niet lam legt, en niet hetzelfde lijden is, dan kom je inhoudelijk dicht in de buurt van wat meestal onder empathie of compassie wordt verstaan. Dan helpt het meer als je dat in je eigen woorden scherp maakt, in plaats van via citaten. Op deze manier kom je inderdaad onwetend over.

Interessant dat je zo’n scherp onderscheid maakt tussen de evangeliën en de brieven, maar daarmee kies je in feite je eigen canon binnen de Bijbel. Dat mag, maar dan wordt “bewijs” wel afhankelijk van wat jij toelaat als bron. En juist binnen jouw eigen kader kom je nog steeds bij dezelfde lijn uit. In het Evangelie volgens Mattheüs zegt Jezus: “Kom naar Mij toe…”, dat is geen oproep tot mede-lijden tussen mensen, maar een beweging van mens naar Hem toe. Dus als we teruggaan naar het onderwerp: Wat jij “actief mede-lijden” noemt, komt in de praktijk neer op betrokkenheid zonder dat j

Geldt de hele Bijbel voor jou als autoriteit, of alleen de directe woorden van Jezus in de evangeliën?

Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. (Mat.11:28) Werp al uw zorgen op Hem, want Hij zorgt voor u. (Pet.5:7)

In de Bijbel wordt Jezus Christus juist voorgesteld als degene die heeft geleden op een manier die wij niet kunnen dragen, laat staan reproduceren. Dus kunnen wij ons daar geen volledige voorstelling van maken, en het al helemaal niet mee-lijden in de zin van: hetzelfde ondergaan. En dan wordt de vraag onvermijdelijk: als wij in staat zouden zijn om datzelfde lijden te voelen of te dragen, waar is Hij dan nog voor gestorven? Daarmee wordt ook duidelijk dat het idee van volledig mee-lijden niet alleen praktisch onmogelijk is, maar ook theologisch wringt. De mens is niet degene die het lijd

Het valt op dat, ondanks het gebruik van de term mee-lijden en de indeling in actief/passief, je in feite toch richting compassie gaat. Je beschrijft dat iemand pijn voelt omdat jij pijn voelt, maar erkent tegelijkertijd dat het niet dezelfde pijn is en dat de ander er niet door verlamd hoeft te raken. Dat is precies wat compassie inhoudt: geraakt worden door het lijden van de ander, nabij zijn, en iets kunnen betekenen, zonder dat het lijden wordt vermenigvuldigd of opgelegd. Het actieve/passieve onderscheid nuanceert alleen hoe intens je geraakt wordt, maar verandert de essentie niet. Uitein

Het argument dat ‘Arabieren ook Semieten zijn’ klopt taalkundig, maar gaat voorbij aan het feit dat ‘antisemitisme’ historisch nooit als verzamelterm is gebruikt. Het is vanaf het begin een specifieke term voor Jodenhaat geweest. De term is in het leven geroepen om Jodenhaat een modern en “geïnstitutionaliseerd” jasje te geven, maar het heeft zich sindsdien verder vastgezet als dé specifieke term voor vijandigheid tegen Joden. Waar antisemitisme verwijst naar haat tegen Joden, verwijst Arabofobie naar haat tegen Arabieren.

Dit topic motiveert mij bijzonder om abstinent te blijven van alcohol. Dat voorkomt een hoop impulsiviteit.

Jammer dat je het nu weer terugbrengt tot twee zinnetjes. Het onderwerp dat je zelf aansnijdt — het verschil tussen mede-leven, mee-lijden en compassie — vraagt juist om wat meer uitwerking. Op deze manier blijft het bij kretologie (“ik vind het groots”): losse uitspraken zonder dat duidelijk wordt hoe ze zich verhouden tot de argumenten die op tafel liggen. Als je het interessant vindt om hier echt op door te gaan, zou het helpen als je iets uitgebreider ingaat op de kern: wat versta jij precies onder mee-lijden, en waarom zou dat volgens jou een hogere vorm van nabijheid zijn, ondanks h