Kaasjeskruid

Door je ogen te sluiten voor de beperking(en) beperk je het kind evengoed in zijn potentie.

Ik niet, gezien je stiekemheid.

Dus je verzwijgt iets bewust en vind het vervolgens raar dat ik met een vraag kom.

Dus je ervaart je dochter als gave van de Heilige Geest en de vrucht is dit getuigenis daarvan?

Kwestie van perspectief, je zou ook kunnen zeggen dat Hij Zich liet doden.

Dat is niet de kritiek die ik over het algemeen krijg en waar ik mezelf in kan vinden. Had niet gehoeven als je wist wat mijn standpunt is in dat genezingscircus waar je zo graag mee mag dwepen en in elk onderwerp wel een linkje mee weet te leggen. Ik noem het topicvervuiling in veel gevallen.

Volgens de gelijkenis van de talenten (Mat.25:14-30, https://www.statenvertaling.net/bijbel/matt/25.html) komt dat goed.

Dat zou kunnen, of de andere piloten hebben hun talenten niet (genoeg) ontwikkeld.

Dat heeft Hij dus plaatsvervangend voor ons gedaan. Echter geloven wij niet in die genoegdoening, dan staat ons alsnog die eeuwige dood van de ziel te wachten. Sterker nog: in die positie bevinden we ons als mens bij default (zodra men zich bewust is van goed en kwaad zou ik dan haast stellen, echter niet met zekerheid). PS, met die eeuwige dood van de ziel doel ik op de eeuwige afscheiding van God.

Dergelijke talenten kunnen ook door God gegeven zijn.

Toch een verrekt knap staaltje stuurmanskunst van die piloot.

Dat krijg je als je religie tot staatsgodsdienst verheft. In dit geval volgde er kerstening; een hele doelbewuste poging om het christendom een ander op te dringen.

Zo lees ik dat niet zozeer. David erkent God als Verlosser en weet zijn geest veilig in Zijn handen. Zowel in dit leven als ook na zijn dood.

In het OT wist men niet wat er na het graf stond te wachten. Toch permitteert David zich de volgende uitspraak: In Uw hand beveel ik mijn geest; Gij hebt mij verlost, HEERE, Gij, God der waarheid! (Ps.31:6) Als nu vervolgens David na zijn dood in het dodenrijk (sjeool) terechtkomt, is zijn geest dan niet in Zijn handen?

Ik ben nog bezig met het schetsen van jou beeld van Israël.

Het is iig geen wilde olijfboom. Wat versta jij onder de verharding van Israël? Want ik wil niet, broeders, dat u deze verborgenheid onbekend zij (opdat gij niet wijs zijt, bij uzelven), dat de verharding voor een deel over Israël gekomen is, totdat de volheid der heidenen zal ingegaan zijn. (Rom.11:25, SV)

Zomaar wat roeptoeteren ook. Het gaat hier niet om gaven, laat staan die dweperij van jou. Het draait hier om een gave: die van het eeuwig leven.

Ik heb het dan ook over de mens zonder God. Zo te lezen behoor jij niet tot die doelgroep.

Persoonlijk vind ik charismata tekort doen als vertaling van genadegaven.

Voor mezelf sprekend geloof ik dat de mens morsdood ligt voor God. Zowel in geestelijk opzicht als in fysiek, wat zich dan ook vertaalt in de fysieke dood. Geen sprankje leven in te bekennen, we zijn als mens zonder God levende dolende doden.

Is dit een kwestie van ontdekken wat reeds in bezit is, of van streven naar wat men nog niet heeft?

Gaven van genade door de Heilige Geest.

Gaven van genade lijkt me beter vertaald. Zo lang het streven naar deze gaven met de bedoeling gedaan wordt om elkaar op te bouwen, lijkt me dit een uitermate gezonde zaak. Wordt er gehandeld vanuit andere motieven, dan verliezen deze gaven hun waarde en krijgen valse gaven volop de ruimte om hun vernietigende werk te kunnen doen. Het lijkt mij van groot belang dat de blik word gevestigd op wat Hij geeft en wij door kunnen geven, ipv op wat wij kunnen ontvangen.

Genieten van fantasie. Als expressie van menselijke creativiteit kan ik er wel van genieten. Echter in dit geval wordt er Waarheid en fantasie vermengt, een kwalijke zaak. De kleine noemer van christelijke componenten tegenover de grote gebieden van controverse die getolereerd worden, maken dit voor mij een flauw smakend brouwsel van voornamelijk menselijke verzinsels, het ware geloof degraderend tot een secundair gebeuren.

Geen enkel punt, ik heb de hele dag de tijd. Bakzuh!