TTC

Wonderen zijn onpersoonlijk, wie zou zoiets kunnen bedenken?

Een mens heeft er trekjes van, maar dan iets meer opties.

Misschien omdat het zo is?

Geest zonder voorzetsel, schijnbewegingen in overvloed, licht en duisternis.

Niemand liegt, dat zou slechts schijn kunnen zijn.

Zonder schijnheiligheid zou het niet veel zin hebben om naar onze heiligheid te vorsen, zelfs al houden we de schijn graag op.

Het is uiteindelijk veel te eenvoudig om niet te zeggen dat een monetaire reset de sleutel is tot een keerpunt in de menselijke geschiedenis, wat hierna volgt is een andere zaak. Het probleem stelt zich daarom niet in het ontbreken aan oplossingen maar in de reacties daarop, op dat moment leren we de menselijke psyche kennen op een manier die soms amper geloofwaardig is. De bijhorende bewustwording is voor elk mensenhart pijnlijk, het is als zeggen dat we ons problemen maken over wanen, over manifestaties van het denken die met een andere manier van denken eigenlijk al opgelost zijn. Als theor

Weet je nu al wat een wonder is? Het komt met verschillende criteria, het wordt telkens onder de mat geveegd door demonische krachten waardoor de rest er amper een beter begrip over kan vormen. En dat gaat wonderwel goed, is het leven dan niet louter een spel van goed en kwaad, en veel verwarring?

Mysterieus is het allemaal, volgens de hermetici zouden we in een staat van dronkenschap of diepe slaap verkeren, alsof we in een soort van trance of onder hypnose zouden leven. En wie hiervoor wakker wordt mag zich dan wellicht ook aan vreemde toestanden verwachten, alsof er gezegd wordt dat GGZ-experten mogelijks slapen maar dat zelf niet weten. Maar hoe weet je dan dat je zelf niet onder hypnose zou leven? Verwarring en onbegrip troef, zoveel is wel duidelijk.

Je kan het zelf ook eens proberen, het is helemaal zo moeilijk niet en oefening baart kunst, je verbeeldingskracht gebruiken. Neem een raster met hokjes, je plaatst er getallen in en zet hier en daar wat namen die iets voor je betekenen bij de getallen. En dan begin je, wat als je dit zou doen? Wat als je dat zou doen? Of zus of zo? Geloof het of niet, plots blijkt heel die schuldenberg verdwenen alsof hij er nooit geweest is, hoe kan dat? En dan zeggen dat je Einstein niet zou kunnen begrijpen? Maar goed, de wereld draait natuurlijk door en de GGZ verklaart je pardoes voor gek, zelfs zonder e

Een interessante vraag is misschien of herstel en een paradigmashift hetzelfde zijn, of dat we misschien gewoon terug in de tijd gaan maar dan met een gsm. Wie zal het zeggen, vooralsnog zitten we nog maar op het niveau om een GGZ-expert te vinden die ons kan uitleggen wat de gevolgen zijn van een stelsel waarin beperkte- en/of begrensde rationaliteit gangbaar zijn. Deze vraag komt van ervaringswerkers in de GGZ waarmee ze te weten willen komen of dit ook een invloed heeft op het psychische ongemak waar ze maar moeilijk mee kunnen leven.

Wonderen of derde orde impulsen zijn per definitie onpersoonlijk en voor iedereen vrij om te integreren in het denken en handelen. Ze hebben ook een katalyserende werking die genezend werkt, hiermee zeggend dat veel stoornissen helemaal geen stoornis zijn maar nu net het herstel inluiden. En dat betekent dat een paradigmashift nakend is, een proces dat best niet onderschat kan worden en de actieve participatie van elk GGZ-expert noodzakelijk maakt.

Hoe kan je een wonder en magie in een enkele zin presenteren? Binnen deze context, wonder wil zeggen de verlossing van de magie en magie de verduistering van het wonder, het hangt naadloos samen. In een enkele zin, bij deflatie dient het spontaan vrijgekomen neutrale geld vernietigd te worden ter vermijding van inflatie. GGZ-experten begrijpen dit niet, dat is geen wonder maar gewoon domheid en totaal gebrek aan beroepsernst, schaamteloos.

Het grote probleem van eenvoud is dat er geen vluchtwegen meer zijn, daarom wellicht dat België het kleinste land is waar niemand in de wereld nog iets van begrijpt. Politici noemen het vorm van cognitieve flexibiliteit, wellicht in navolging van systeemwetenschappers die daar een andere mening over hadden.

Het blijkt dat mensen nogal op sensatie belust zijn en dat in hoeverre de aangeboden informatie ook relevant is tot het leven van alledag. Op basis daarvan hebben ervaringswerkers in de GGZ een aantal testen voor GGZ-experten bedacht, het resultaat moet dienen om hun lotgenoten van nog meer averij te vrijwaren. Geen raketwetenschap maar nu net heel eenvoudig, de verrassing des te groter wanneer GGZ-experten de oefening ook naar intrinsieke waarde begrijpen.

We zitten nog op het niveau dat we onze geesten verruimen door het speelveld te verkleinen en de rest af te schieten, tot daar het vernuft van de prullenmand. Alsof je al drie woorden begrepen hebt waar het over gaat, zelfs niet wanneer de tijdloze wonderen eeuwig zijn.

Als het overstijgen van Dabrowski’s toxische omgeving al een moeilijke opgave lijkt dan wacht je nog een bijzondere verrassing, dat wat we niet zien zonder ook in deze worsteling te volharden. Anders gezegd, waar menselijke groei tot steeds meer bewustwording leidt in verticale zin dan wordt het samenspel tussen licht en duisternis gepresenteerd op een manier dat je misschien ook naar de keel kan grijpen. GGZ-experten hebben het vaak moeilijk om beiden te integreren waardoor fricties kunnen ontstaan die maar al vaak ontaarden in tragische absurde situaties, en waar de ene misschien de hogere d

Meditatie en contemplatie is vaak een poging om tot verlichting of zelfrealisatie te komen, het kardinale punt waarin alle tegengestelden oplossen in de synthese of het niets. Sommige mensen bereiken dit punt echter zonder enige voorkennis of doelbewustheid, dit maakt het tot een authentieke ervaring. Mensen die denken dat zoiets prettig is kunnen zich schromelijk vergissen maar de boekjes verkopen wel goed, over wat je dagelijks te zien krijgt wordt veel minder gezegd. Nee, dat horen we liever niet, te confronterend voor het ego dat zich maar al te graag verankert aan het duale schone, niet h

Wellicht heb je al hard kunnen lachen en een uitgesproken oordeel gevormd hebben, we durven er zelfs voor wedden dat je op drie gerichte vragen niet eens een antwoord kan geven. Of denk je echt dat we allemaal gek zijn misschien? Maar doe rustig verder, we zijn immers te min voor je, niet eens het leven waardig. Ja, waarom zou je überhaupt de klant au serieus nemen wanneer dat ook zou betekenen dat je je wel eens schromelijk zou vergist kunnen hebben? Voelt het prettig?

Gelatenheid en berusting dringt zich op in het reine geweten gedeeld te hebben wat vanuit het oprechte hart gedeeld kon worden, in de onmogelijkheid een GGZ-expert te vinden die de anomalieën in het economisch bestel deskundig beschouwen wilde ter vermijding van het meer dan wellicht onvermijdelijke. En zo verging het de vele lotgenoten binnen de muren van de GGZ, verzameld in luchtbellen van integere troost die de hartenpijn verzachtten maar niet herstelden, grandioos mislukt.

Inmiddels kan ik me in zoveel bochten wringen waardoor ik begin te denken dat die veelbesproken paradigmashift van de nieuwe GGZ al achter ons ligt, om vervolgens elke dag wakker te worden in een wereld waar je een bedelstaf nodig hebt om op audiëntie te mogen komen bij een GGZ-expert. En dan begint de miserie terug opnieuw, je de kop breken over wat we allemaal vooral niet mogen denken of zeggen, prettig geregeld.

Als het leven bedoeld is er om levenslessen uit te halen dan is het redelijk absurd dat er in collectieve zin niets mee gedaan wordt, wellicht dat op deze manier stromingen ontstaan zoals het absurdisme. Vanaf dan kan je ook heel anders naar politieke debatten kijken, net zoals weten dat er binnen de GGZ maar weinig begrepen wordt van wat klanten hulpverleners trachten wijzer te maken. Maar zover komen klanten niet eens vandaag de dag, het stigma zit namelijk in de rationalisaties die de klant het abusievelijke vermoeden wekt dat er naar ze geluisterd wordt.

Het is ons allen gekend, je kan het water wel naar het paard brengen maar niet verplichten om te drinken. Maar wat doe je dan met al die mensen die helemaal geen water meer hebben om van te drinken? En wat met de paarden? En wat met het bos waar de eikels de eiken rooien op zo’n manier dat de rupsen niet eens meer vlinder kunnen worden? De nieuwe GGZ pleit nu voor het verkorten van de wachtlijsten, en klanten wachten geduldig af tot wanneer GGZ-experten ook eens een keertje willen luisteren naar de klant. Het is als wachten op Godot.

Een aantal ervaringswerkers in de GGZ meent dat de GGZ nog slechts een garage is, en hulpverleners worden gezien als de garagisten van het kapitalisme. Het zijn dezelfde ervaringswerkers in de GGZ met een getuigschrift die alles netjes onderbouwen en in alle vreedzaamheid ongehoord achter blijven, dat ze hiervoor nu net het prachtige studiewerk van de GGZ gebruiken valt de garagisten niet eens op. En wat ze ook proberen of zeggen, ze zien het altijd verkeerd.

Als we spreken over herstel dan impliceert dat een beweging van een punt A naar een punt B, ten individuele titel kan dit sterk variëren waardoor ook heel wat verwarring kan ontstaan door te generaliseren. Anders wordt het wanneer we het willen hebben over de omgevingsfactoren, hetzelfde principe wordt dan een collectieve aangelegenheid waarbinnen we ten individuele titel een rol spelen. Kortom, er bestaat een wisselwerking tussen de bomen en het bos, tussen de eikels en de eiken, tussen de rupsen en de vlinders. En dan komt het, als we als ervaringswerkers in de GGZ aan GGZ-experten de eenvou