TTC

Het topic heeft z'n beste tijd gehad, het is alweer om zeep.

Het heeft allemaal geen zin meer, alles moet kapot. Niets is mogelijk, de alternatieven bestaan niet, waarom zouden we daar dan enige aandacht aan besteden?

In passieve toestand blijft de sluimerende kennis behouden in de vorm van de configuratie van gewichten van de verbindingen in het netwerk. Een ander woord hiervoor is: sterkte van de synapsen. Het netwerk kan ook in een actieve toestand verkeren, bijvoorbeeld als een prikkel uit de buitenwereld het netwerk activeert of als informatie moet worden opgezocht. De actieve toestand komt tot uiting in het patroon van activaties in het netwerk. De input van één enkel neuron kan voldoende zijn om alle neuronen in het netwerk te laten vuren. Een dergelijk activatiepatroon kan vanwege het tijdelijk kara

Probeer nog eens, het wordt weer hopeloos.

Het is allemaal om te lachen, zelfs meelijwekkend.

Echt niet, het hoeft niet. Je zit op het goede niveau nu, alsof we telkens iets anders verwachten maar onmogelijk realiseerbaar, het is gekend.

Je hoeft echt geen blijk van enige volwassenheid te geven, noch van enig respect.

De situatie is nog veel erger dan we aanvankelijk vermoedden Noël, en paradoxaal genoeg zijn de oplossingen des te eenvoudiger. Dat is wat het E-pad ons vertelt, wat rest kennen we, in laatste instantie enige ernst om 1000+1 redenen. Veel hoop valt te koesteren, innerlijk verdrongen en leidend tot neveneffecten zoals ze in veel 'stoornissen' terugkomen.

Het zwaartepunt van onze samenleving ligt lager dan het potentieel dat we in ons dragen, hierdoor ontstaat de robottheorie. Mensen gaan de taal spreken van het systeem waardoor dat zo lijkt, zeker voor wie hiervoor wakker wordt en de bijzondere neveneffecten die daaruit kunnen volgen. Bekeken conform het systeem is de beoordeling dan ook totaal anders dan van buiten het systeem, wat op zich een inhoudelijke verklaring geeft voor het OPS-lijderschap. Nee, mensen zijn geen robotten, het systeem wordt auto-immuun gevoed omdat er ook niet ernstig over nagedacht wordt.

Het element van samenhangende kennis gaat over kennisdeling, onderwijs en bewustwording. Het niet correct – doch systeemconform – inlichten van de bevolking maakt dat de ‘utopische gespletenheid’ aangemoedigd blijft. Langs de andere kant is er geen gebrek aan volwaardige alternatieven maar ze blijven ‘dode letter’. En erger, ‘het systeem’ laat ons conform denken en handelen waardoor nieuwe (andere) informatie niet makkelijk kan doorstromen tot het collectieve bewustzijn. Dit betekent finaal dat we onszelf gevangen houden binnen het hedendaagse paradigma. De menselijke keuze en het besluitvormi

Het is altijd al zo geweest.

Daar mag je gerust van zijn Noël, het past op een A4'tje waarom niet.

Hebben het opgenomen in de titel, om nader te onderzoeken dus.

Parawetenschappers beschouwen psychologie als een pseudowetenschap, simpelweg omdat er geen rekening gehouden wordt met een economie die berust op beperkte rationaliteit van waaruit in alle onwetendheid een nuchter oordeel vellen onmogelijk wordt gemaakt. Ja, deze voor de leek onnavolgbare zinnen krijg je dan, omdat we in alle integriteit iets eenvoudigs willen zeggen maar hier geen ontvankelijkheid voor kunnen vinden, geen tijd, onmogelijk het begrip en bijhorend inzicht, in blakende gezondheid en welzijn.

Fluweelzacht zal finaal bikkelhard blijken, vooral wanneer de ontnuchtering daagt en we ons voor de kop stoten omdat we het eerder niet zagen.

Het gaat van kwaad naar erger, er is geen redding mogelijk, zoals je steeds zegt.

Systematische theologie, het is allemaal net iets meer dan wat gebrul en wild om ons heen slaan, hoeveel pijnlijker kan het worden?

Stilaan maar zeker begint het grottenverhaal van Plato te verbleken, wellicht omdat hij in een andere tijd leefde maar niettemin, ontnuchterend is het. Het is een herstelonderzoek in reverse, proberen te begrijpen waarom eenvoud niet begrepen wordt door het systeem te ontwarren middenin een kluwen van dubbele bindingen die allerhande chaos onbewust cultiveert om redenen die op zich als tragisch absurd gezien kunnen worden. Nee, zeer begrijpelijk, weinigen zullen geneigd zijn zich hierin te verdiepen, het risico bestaat immers er ook door versmacht te worden. En als het al lukt, aan wie ga je h

Het is allemaal om te lachen.

Stellen soms vast dat onze vanzelfsprekend niet dezelfde is dan anderen hun vanzelfsprekend, rekeninghoudend met diverse obstakels zou dat wel kunnen kloppen.

Ja, je weet het vloeiend aan elkaar te breien met inbegrip van de epistemologische obstakels die onbewust meespelen, hebben we allemaal geleerd inmiddels.

Een dubbele binding is volgens Bateson een tegenstrijdigheid tussen twee of meer boodschappen. Als we dit in relatie brengen tot het idee van een paradigmashift dan zou dit wel eens tot in z’n extreme kunnen uitvergroot worden, het is dan ook niet zomaar dat een aantal ervaringswerkers in de GGZ hier aandacht voor vragen. Het E-pad sluit hierop aan, net zoals het AB-perspectief waarvan we weten dat een meerderheid vertrouwd is met A maar niet met B. En al wie B zegt, moet dan wel gestoord zijn, met inbegrip van wat we zonder meer als ‘non-dialoog’ kunnen benoemen. We hopen oprecht dat de GGZ d

Denken het, maar doe rustig verder.

We dachten eerst dat je deed alsof maar het lijkt wel echt, wellicht moet het zo zijn. Het is altijd al zo geweest, je weet wel. Ja, eenvoudig, elke grote traditie zegt hierover hetzelfde. Met al onze verzamelde kennis zouden we dan hoopvolle dingen mogen of kunnen verwachten, vooral omdat de wereld relatief veel kleiner geworden is.

Systematisch theologie gaat wel iets dieper, alle kanten?