TTC

Voor de kijkers die nu pas in inschakelen, als we spreken over GGZ dan is het raadzaam om eerst de bijsluiter te lezen alvorens een levenslang oordeel te vellen, het zou namelijk goed kunnen dat er elementen ontbreken die een heel andere mening legitiem maken, van harte.

Een mens leest wat, als we lang genoeg sociaal innovatieve ideeën naar de zwijgspiraal verdrijven, deze in herinnering brengen en expressie aan geven, ben je dan slim of gewoon creatief geweest om ze te zoeken? En als je dan durft zeggen dat onze economie berust op beperkte rationaliteit en je daar toch een beetje zorgen om maakt, is dat niet gewoon menselijk? Om te lachen denk je, het gaat wel om mensenlevens, en heel onze planeet.

Volgens Dick Swaab zijn superintelligente mensen in staat om vrij gemakkelijk gloednieuwe ideeën te vormen. Die krijgen ze doordat ze in hun hersenen onverwachte verbindingen kunnen maken tussen verse informatie en kennis die er al jaren opgeslagen ligt. Amper geloofwaardig is dit, straks blijkt dat we allemaal superintelligent zijn, GGZ-experten willen alleen niet weten waarom. Mogen E-werkers in de GGZ zich hierom een beetje zorgen maken en integer hulpvragen stellen? Hoe zeg je, we hebben een nieuwe GGZ nodig?

Ken je dat, zo van die mensen die heel vriendelijk een vraag stellen maar je weet niet goed of het nu gemeend is of niet, en daags nadien zelfmoord plegen? Het zijn die vragen waar eigenlijk iedereen het antwoord wel op weet, maar die niet mogen besproken worden omdat we in het jaar 2020 leven, wat eenvoud vermag.

Ik begrijp wel dat het allemaal mijn schuld is, ik had namelijk nooit mogen denken dat de situatie minder ernstig is dan hoe ik daar nu over denk, want dat gelooft niemand.

Humor is belangrijk, we leven vandaag in een wereld waarin al wie nog op een redelijke manier tot twee kan tellen, gek is. En als er geen budget meer is voor fietspaden, dan gaan we met miljoenen maar wat langer werken, want fietsen is goed voor de geestelijke gezondheid.

Mijn grote valkuil, om niet te zeggen dwaasheid, is steeds dezelfde, aan GGZ-experten proberen uit te leggen dat een plus een geen raketwetenschap vereist, maar gewoon twee is. Het is voldoende voor een reeks labels die me prompt ook lieten beseffen dat ik minder eenzaam ben dan ik dacht, en dat noemen we liefde en verbondenheid. Denk hier aub niet verder over na, ongepast.

Wie nuchter en neutraal naar de wereld durft te kijken, schrikt zich doordacht een ongeluk. Geloof echter niets zomaar, probeer het anders een keertje, dan mag je hier bij ons op de schroothoop komen zitten, gezellig.

Doordenkertje, spiritualiteit komt in vele vormen, zelfs het verzinnen van reïncarnatie om het allemaal te kunnen bevatten, zelfs al weten we nog steeds niet wie dat überhaupt zou kunnen.

Het verruimen of verbreden van onze referentiekaders impliceert dat er ‘iets’ gebeurt, gesuggereerd middels open dialoog waardoor een beter begrip zou moeten ontstaan tussen klant en therapeut. Inmiddels kunnen een aantal hun klok erop gelijk zetten, dat nu net het omgekeerde gebeurt, verkramping en het buitenspel zetten van klanten, alsof we geen mensen zijn, schroot. Ja, zelfs klanten weten dat, voor alles is een uitleg, en met citaten bouwen we een brug naar de hemel.

Om het nu altijd te moeten hebben over die lege ruimte, gaat me een brug te ver. Veel interessanter wordt het wanneer we die brug ook durven oversteken, ezelbruggetjes zijn er genoeg. Verder maken we graag van die visualisaties die in de schuif gelegd worden, zo raakt de schatmaker steeds voller en niemand zal het gezien hebben. Maar het potentieel is er wel, wat niet meer dan hoopvol kan genoemd worden.

Normaal denkend is de oefening eenvoudig oplosbaar, dat is nu net heel het punt en het resultaat van een gedegen herstelonderzoek waarmee het correlaat aangetoond wordt. Het is dan ook niet zomaar dat een aantal zich ernstig zorgen maakt, zeker wanneer blijkt dat zelfs gelovigen hierover in het duister tasten. There’s a crack in everything, begrijp je?

Je bent dan ook expert, bekijk je dit vanuit A of B?

Naarmate het potentieel helderder wordt, wordt de waan des te pijnlijker om te beschouwen.

Misschien wachten we uit beleefdheid op een antwoord, op de vraag die hij stelde. Of begrijp je de gang van zaken hier nog niet?

Misschien is het beter spreken in metaforen die de zielen strelen om zodoende meer vreedzaam en hartverwarmend enthousiasme op te wekken? Een aantal E-werkers in de GGZ heeft inmiddels ook een schatkamer kunnen ontdekken, maar wees voorzichtig wanneer je de deur open doet, de inhoud kan je namelijk ook verblinden op een manier dat je even zal mogen bekomen, kwestie van gewenning. Een sleutel heb je niet nodig, de toegang is vrij voor al wie het interesseert.

Voor platte kaas kan je bij Albert Heyn terecht.

Als we een wereldomspannend aandachtig bestuderen en daar een paar denkfoutjes in ontdekken, dan geeft dat een redelijk bevreemdend gevoel. Daarom dat een aantal stelt dat ze met een tandenstoker een olifant kunnen doorprikken, wat op zich nogal megalomaan lijkt maar technisch een koud kunstje, tenzij je dat niet weet. Maar in alle integriteit en vreedzame bedachtzaamheid misschien toch maar even voorleggen aan een GGZ die hierover maar weinig weet? Dat zoiets overweldigend is, wie bedenkt het? Kortom, geen zaak voor kwetsbare mensen die er misschien wel de last van dragen, geen verantwoordeli

In het bijzonder gaat het nog steeds om hetzelfde, wie degelijk kennis neemt van de B-elementen, kijkt nu eenmaal anders naar de A-elementen. En dat is de paradox, of dat wat zelden begrepen wordt, in werkelijkheid zijn veel problemen theoretisch en geestelijk al opgelost maar in realiteit bestaan ze nog, geen mysterie, tenzij we dit simpelweg niet weten. Het OPS-lijderschap is daarom ook niet zo moeilijk te begrijpen, het is nog iets anders om dan ook nog gelijkgestemde GGZ-experten te vinden die bereid zijn om hier meer begrip voor op te brengen. Netwerking, kennis, educatie en meer verbonde

Een woord met acht medeklinkers achter elkaar is angstschreeuw, wat natuurlijk niet laat vermoeden dat het gaat om een verdoken hulpvraag van zij die innerlijk weten en voelen dat het Nash-evenwicht slechts een vorm van kunstmatige vrede is, maar gewoon een weetje.

Fascinerend wordt het leven pas echt wanneer je een klets van de hand van Jupiter krijgt, teruggeslagen wordt op aarde om dan te mogen besluiten dat het om een storm in een glas water gaat, morgen een nieuwe wereld verschijnt en dat begrepen kan worden als herstel, simpelweg omdat we iets vergeten zijn. Het is maar hoe je het brengen wil, E-werkers in de GGZ blijven vreedzaam en in alle integriteit hulpvragen stellen, uit morele overweging, van harte.

De spanning kunnen we luwen middels humor, zo zal je straks zien dat vanuit de kosmos een hand verschijnt die een liefdevol tikje geeft om Nash en de zijnen fluweelzacht aan te porren om de strijd te laten voor wat het is, om dan in een relatieve nanoseconde die langverwachte ethische upgrade effectief te realiseren. En als de grap niet begrepen wordt, dikke miserie.

Eenvoud laat zich vooral opmerken door simpele oplossingen voor heel complexe problemen, maar ook net hierom ongeloof laten opwellen om het vervolgens daarbij te laten. Op deze manier kunnen klanten door GGZ-experten buitenspel gezet worden, de emoties en innerlijke spanningen op de spits drijven en vijandigheid cultiveren, het vertrouwen weg om redenen van onbegrip, en ook niet meer dan dat.

Je kan voor of tegen politiek zijn, dit betekent dat het je interesseert en er uitgesproken meningen op nahoudt, radicaal tegen alles wat politiek betreft, of rommelend binnen het aangeboden kleurenpalet, een kluwen van meningsconflict en consensus. Een restgroep, waarvan we kunnen denken dat het om een meerderheid gaat, ziet het allemaal wel gebeuren en maakt het leven zo aangenaam mogelijk, het aanbod ruim en gevarieerd. En dan heb je nog een groep, wat verder geen belang heeft, ze maken zich zorgen maar worden niet begrepen, psychisch kwetsbare mensen.

Elk normaal denkend mens staat machteloos wanneer niet begrepen wordt wanneer E-werkers in de GGZ stellen dat de slotsom van een herstelonderzoek als ongeloofwaardig gepercipieerd kan worden, niet in een vlaag van zinsverbijstering of een intuïtief aanvoelen maar nuchter doordacht, op basis van logisch redeneren. De verwondering en/of verbazing des te groter wanneer we ook weten dat het om letterlijk kleine dingen gaat, alsof het herstellen hiervan de wereld zowel in elkaar kan doen stuiken, als een nieuwe wereld laten opveren, het is dubbel. En het is deze kennis, wat overigens geen elitaire