TTC

Heel interessante studies zijn het, dat pubers hun creativiteit kwijtspelen naarmate ze volwassener worden.

E-werkers zijn er niet zomaar, ze hebben geleerd hoe destructief de linguistische relativiteit kan zijn, staat nochtans in de boekjes.

Zou je niet stilaan beginnen denken dat het niets met de taal te maken heeft, dan wel misschien met dat wat niet begrepen kan worden?

Creativiteit is het verzinnen van een spel waarvan je achteraf niet meer weet hoe het in elkaar steekt, en er dan snel nog onwetendheid aan toevoegen en doen alsof het zo bedoeld was.

Woelig, verwarrend en frustrerend wordt het pas echt wanneer we alle referentiekaders en het menselijke groeipotentieel door elkaar heen gaan klutsen, terwijl je eigenlijk maar iets heel eenvoudig wou zeggen en onbegrepen achter blijft, beschouwend het wereldgebeuren.

De euforie en hoop die voortschrijdende inzichten tijdens een herstelonderzoek kunnen opwekken, staan in schril contrast met het labelen van mensen, maar wel diverse symptomen als normaal menselijk laten opmerken. Het is de last van de kennisdragers die hiermee ook voor een verschroeiende keuze gesteld worden, zij het net omwille van die voortschrijdende inzichten die zich gradueel, en steeds manifester, in het innerlijke weten genesteld hebben. En zo ontpopt kinderlijk speelse creativiteit zich mogelijks tot een vergiftigd geschenk, waar nogal vastgeroeste experten geen raad mee weten, het ki

Als de vigerende realiteit fungeert als een moeilijk te overstijgen wereldbeeld, dan is het nog maar de vraag hoe er gereageerd zal worden op een reeks katalysatoren die, vanuit dat standpunt, afkomstig zijn vanuit de overkoepelende waarheid. Maar dat zijn systeemtechnische beschrijvingen, het zegt nog niets over hoe we een en ander ten individuele titel beleven, en dat in hoeverre hierover al kennis bestaat, of nog maar de interesse geniet. De variaties en de reacties hierop zijn echter van die orde dat een sleutelrol voor de GGZ niet zomaar uit de lucht komt vallen, ter facilitering van een

Chocopasta met hazelnootjes, in solden.

Het antwoord niets was perfect on topic, we zullen het eens anders aanpakken, wat denk je? Boer dat je bent!

Als onbegrepen worden voor de betrokkenen al zo pijnlijk mag zijn, dan heb je nog steeds geen idee wat in het onbegrepene gelegen ligt.

Inmiddels zijn een aantal E-werkers in de GGZ zo misnoegd en teleurgesteld dat ze nog het liefst afscheid nemen van het leven, maar tot nader order blijft hun hart wel spreken, als de getuigenis van volharding en een laatste sprankeltje hoop.

Een van de meest indringende en tot de verbeelding sprekende stelling van Einstein vind ik die van die absurde ideeën, omdat ze dat wat anderen vaak, toegepast op onze economie, leugens noemen, en hiermee vaak ook het complotdenken voedend, op een speelse manier transparant maken. En dat is enkel een last voor wie nuchter doordacht vertrouwd is met deze materie, niet voor wie zich hier niet bewust van is. Het antwoord zit dan logischerwijs in een beter begrip en het denken hierover, van waaruit veel andere stellingen van Einstein als vanzelfsprekend waarachtig zullen blijken. Kortom, en dat is

Niets, waarom stel je steeds dezelfde vragen om achteraf te doen dat je dat vergeten zou zijn?

Naarmate vastgeroeste overtuigingen worden losgelaten, komt er ruimte voor andere zienswijzen maar dat betekent niet dat deze zienswijzen door de omgeving ook geaccepteerd zullen worden, zelfs niet wanneer ze soelaas zouden kunnen bieden voor dat waar alsmaar over geklaagd wordt. Dit leidt tot soms tot bevreemdende situaties, ondanks je denkt met hetzelfde bezig te zijn, wandel je dan misschien mee in vreedzame optochten voor problemen die in geestelijke zin helemaal niet (meer) bestaan.

Het is als die dijk van een vraag, wat gaat Jezus zeggen wanneer hij morgen op de Olijfberg verschijnt?

Volgens mij kan je dit geen twee keer ervaren in je leven, dat je geconfronteerd wordt met een overweldigend GGZ-apparaat waarin schijnbaar nog niemand de stellingen van Einstein getoetst heeft op waarachtigheid, maar dat het nu net wel de aanleiding is geweest om uit morele overweging hulpvragen te stellen tot nader onderzoek, succes.

Zelfs Dirk De Wachter schrijft het, het risico op de heruitgave van de ratrace is reëel, het duurt wel meer dan vijf jaar om GGZ-experten te vinden die aandacht willen hebben voor diep ingeburgerde platitudes binnen het vigerende economische denken, het geniet niet de minste aandacht. Het correlaat met diverse onherstelbaar gewaande stoornissen kan dan ook niet gepeild worden, zelfs al moet een aantal E-werkers in de GGZ moeite doen om het niet te zien, zelfs wegkruipen onder stenen omdat de innerlijke gewetenlast ondraaglijk wordt, behandeld als wegwerpartikelen onder het motto van liefde en

Interessant, als een meer financieel-economisch referentiekader ontbreekt dan wordt het moeilijker om volgen wat het verleggen van denksporen in praktijk nu precies zou kunnen betekenen, net zoals epistemologische obstakels buiten het aandachtsveld of interessegebied vallen. Een aantal kan hier dan wel het maatschappelijke belang van inzien, terwijl het voor anderen betekenisloos blijft maar gevoelsmatig wel een impact heeft, zij het (nog) niet vertrouwd met de technische fiche. Op deze manier wordt het voor een aantal eenvoudig om stellingen te poneren die als sociaal vreemd gepercipieerd kun

Citaatjes uit de bijbel reciteren, tot God bidden en hopen dat alles vanzelf goed komt, toch eenvoudig?

Ja, op die manier word het zelfs onwaarschijnlijk waarom we zoiets eenvoudigs niet begrijpen, wat natuurlijk niet gezien kan worden zonder begrip.

Als we van binnenuit naar buiten kijken, en hiermee ook ons eigen denken onder de loep nemen, hier en daar een denkspoor verleggen om te evalueren waar we dan zouden kunnen uitkomen, dan wordt het ook veel eenvoudiger om te begrijpen waarom een aantal stelt dat de wereld gek is, en niet zij. Maar hoe je nu zoiets aan de ontbijttafel uitgelegd krijgt, nog een heel andere kwestie.

Blindheid valt niet zomaar op te lossen, dat is geweten.

De kracht van eenvoud wordt vaak onderschat, en met helikoptergeld zijn morgen alle schuldenbergen en begrotingstekorten weg, het ongeloof getart.

Als we alles gaan blijven omfloersen met voor leken onbegrijpelijke termen, dan heeft het na verloop voor E-werkers geen zin meer om überhaupt nog iets te willen zeggen. Mensentaal lijkt daarentegen misschien iets minder beleefd of liefdevol, maar het is op z’n minst wel to the point en congruent, in een poging om te overleven.

Wakker worden is een ding, begrijpen wat slapen betekent, nog een heel ander. En dat is wat een aantal E-werkers in de GGZ op een kinderlijk speelse manier kon bespeuren door de adviezen van Einstein te volgen, maar in het verlengde ook achterlaat alsof ze niet eens zouden bestaan, bij de rest van de schroothoop, lotgenoten allerhande.