TTC

Hebben die allemaal een andere naam?

Dynamische systemen zijn heel vaak dissipatief, wat betekent dat er een drijvende kracht achter de beweging die de systemen kenmerkt zit.

Het is altijd hetzelfde, en toch lukt het niet om dat niet onopvallend te laten geschieden. Een attractor is in de systeemtheorie iets waar een dynamisch systeem in de loop van de tijd naartoe evolueert en daar vervolgens blijft, ongeacht of er sprake is van enige verstoring van buitenaf. Het systeem legt zo een bepaald traject in de richting van de attractor af. Dit traject kan bijvoorbeeld de vorm hebben van een periodieke of, in het geval van een vreemde attractor, een chaotische functie.

Dat relevante vinden we bizar genoeg altijd terug in vrij aangeboden universele stimuli, wat door de onveranderlijk veranderlijke hanteerbaarheid ook tot een haast onontwarbaar kluwen kan verworden. Het voordeel van non-lineair is echter dat het nooit verdwijnt, doch zelden opgemerkt binnen het kluwen dat in zekere zin, als eigen aan de dominantie van deze of gene spelvorm en bijpassende systeemconfiguraties, vrijwel auto-immuun zichzelf onderhoudt. Misschien afwijkend van de aangeboden stimulus, net zoals er op alle niveaus abstracte kruisvergelijkingen traceerbaar zijn.

De ontwikkeling van de elektronische media vervaagt de grenslijn tussen kaart en gebied, door het mogelijk maken van het simuleren van in elektronische signalen gecodeerde ideeën, zoals Baudrillard betoogt in Simulacra & Simulation.

Herkaderen of 'reframing' is de techniek om iets een andere betekenis te geven. Een belangrijk uitgangspunt bij deze techniek is dat iets pas betekenis krijgt in een bepaalde context. 'All meaning is context dependend' zoals Alfred Korzybski in 1933 in zijn boek 'Science and sanity’ schreef.

De term 'spirituele bypass' komt van John Welwood, een Boeddhistische leraar en therapeut. Hij definieert de spirituele bypass als 'de tendens om spirituele ideeën te gebruiken om onverwerkte emotionele pijn, psychologische verwondingen en onafgewerkte ontwikkelingstaken uit de weg te gaan'. In bredere zin is het de ontkenning van de schaduw in onszelf, in anderen en in de wereld.

Welke stappen moeten ondernomen worden om van een probleemstelling tot een oplossing te komen? Om deze vraag te kunnen beantwoorden, worden berekeningen in de complexiteitstheorie beschreven met een model van hoe berekeningen plaatsvinden. In dit model, dat het oplossen van problemen uiterst mechanisch benadert, wordt iedere berekening opgedeeld in een aantal zeer kleine stappen. Het aantal benodigde stappen om tot een oplossing van het probleem te komen, is de tijdscomplexiteit van het probleem.

In de informatica is lineair of sequentieel zoeken een zoekalgoritme om een hoeveelheid data te doorzoeken. Het algoritme begint bij het eerste element in een lijst en bekijkt elk volgend element totdat het gezochte element gevonden is. In het slechtste geval, worst case, moeten alle elementen bekeken worden; de benodigde tijd is hierdoor O(n) waarbij n het aantal elementen in de lijst is. In het beste geval is het gezochte element het eerste element in de lijst waardoor er slechts 1 vergelijking nodig is.

Voor het aliën-handsyndroom is de standaard neurologische verklaring dat de gevoelde wil weergegeven door de taaldominante linker hemisfeer niet correspondeert met de handelingen uitgevoerd door de niet-taaldominante rechter hemisfeer, en zo suggererend dat de twee hemisferen onafhankelijk besef van vrije wil zouden kunnen hebben.

Eerder paradoxaal is dat toenemende complexiteit ook graduele vereenvoudiging in de hand lijkt te werken, met misschien meer vragen dan we ooit zullen kunnen beantwoorden. Binnen dit kluwen sterk filteren adviseerbaar zodat we niet telkens opnieuw verzanden in dat wat we nu net trachten te overstijgen, naar meer verbinding en harmonie.

Helikoptergeld komt naar z'n aard uit de lucht gevallen, m'n tandarts reageerde daarop dat het misschien praktischer is om dat geld per overschrijving te laten geworden.

Openbaringen zijn van alle tijden en alle religies. Echter, in die gevallen dat de openbaringen niet door de volgelingen van een andere religie erkend worden, worden ze vaak door religies gezien als misvatting of soms bezetenheid door de duivel. Hedendaagse auteurs die geschriften met openbaringen uitbrengen, worden door de meeste religies met grote argwaan bekeken, omdat men in twijfel trekt dat die openbaringen daadwerkelijk van hun god afkomstig zijn.

Blauwe hyperreuzen hebben een lichtkracht miljoenen malen groter dan die van de Zon.

Enigszins de verbeelding prikkelend is dat sommigen kunnen beroepen op ervaringskennis die ouder is dan dat lotgenoten jong zijn, tegelijk zeggend dat naar inhoud leeftijd volstrekt irrelevant is.

Primaire eigenschappen zijn eigenschappen van een object die niet veranderen wanneer zij door iemand anders waargenomen worden.

Ervan uitgaand dat niets stilstaat, maar alles evolueert, ontwikkelt en beweegt, is het procesdenken een dynamische denkrichting, die veel klassieke en gestabiliseerde ideeën in een ander licht plaatst. Toch is het geen nieuwlichterij, het wil gegrondvest zijn op degelijke fundamenten.

Een bestiarium is in de eerste plaats een middeleeuws, vaak verlucht handschrift, waarin allerlei fabeldieren, echte dieren, planten, stenen en fabelachtige mensenrassen, gepresenteerd als echt bestaand, worden besproken. Het gaat vaak om een mengelmoes van overgeleverde ooggetuigenverslagen en metaforen, misschien zelfs nuttig binnen herstelopdrachten met als risico dat er, tussen wonder en magie, ook geen einde aan komt.

Waar je naar verwijst noemt in normale termen linguistische relativiteit, wat zeer deskundig beschreven staat wanneer je er aandacht voor hebt. Mensen zijn niet blind, dat is alles.

Er is niemand die dat belet, tenzij je weer een excuus zoekt om haat en tweestrijd te prediken.

Ervaring leert dat ontluikende visielogica veel vaker ook een vorm van reverse engineering is, om op deze manier nieuwe dingen te ontdekken waar we niet eerder aandacht voor hadden. De hoop die we hieruit ventileren kunnen we omzetten in relevante hulpvragen, het zegt echter niet dat hier ook ontvankelijkheid voor gevonden kan worden. Hierdoor wordt de vraag naar genade en/of verdienste misschien verwarrend, want we kunnen niet zeggen dat diverse inzichten er niet zijn wanneer we ze, als tussen wonder en magie, geen aandacht schenken.

De wet van Fechner luidt S = K log I, met als voetnoot dat ik hier eigenlijk geen jota van begrijp.

Hoe sommigen quasi onnavolgbaar van een platte schijf een kegel weten te maken, lijkt meer op artisanaal potten bakken dan dat je zou verwachten dat ze überhaupt nog enige meerwaarde uit hun maar al te fragiele fluwelen hoedjes zouden kunnen toveren.

Bizar verdacht lijkend op wat Heraclitus gisteren nog zei, alles stroomt.

In hoeverre we dat überhaupt degelijk begrepen zouden kunnen hebben, lijkt schematherapie veel vaker op het leggen van een mandala.