Figulus

Redding is bij mij afhankelijk van Jezus Christus, Hij heeft mij gered. Redding wordt zichtbaar in mijn berouw en het aannemen van Jezus Christus. Berouw is geen toegangsbewijs, maar een gevolg van een veranderde innerlijke werkelijkheid. Het proces wat dan in gang wordt gezet is er eentje van heiliging, niet van redding. Deze drenkeling wordt niet gered omdat hij inziet dat hij verdrinkt. Hij ziet dat hij verdrinkt omdat hij gered wordt. Stel: Mensen liggen in zee, maar ze denken dat het wel meevalt. Ze willen van gevaar niet weten en ervaren hun situatie niet als levensbedreig

Jij bent gek en raaskalt alles bij elkaar. Ga maar met je denkbeeldige vriendjes discussiëren, maar ik ga geen discussie met jou aan.

Verouderde bronnen en klinkklare onbewezen nonsens. Stop maar met fantaseren, hou op met de leugens geloven. En Europa kan de stront in wat mij betreft met haar arrogante truttenbeleid. Het wijf wil de benen niet spreiden zonder rubber en zoekt nu een zondebok voor het probleem dat daaruit voortkomt. En als ze al zwanger raken vinden ze dat ze baas in eigen buik zijn.... Het grootste aantal moordenaars bevindt zich zonder twijfel onder de vrouwen. Maar wel gaan janken over de gevolgen van een natie die zijn geslachtsdelen optimaal benut? Europa en zijn lelijke wijven met een grote be

Zou kunnen, ik kijk geen tv. Ik ben benieuwd waar jij op af gaat. Blijft dus mijn vraag: wordt een mens eerst gered door het werk van Jezus Christus en volgt daaruit verandering, of is die verandering (deels) voorwaarde voor die redding?

Dat verlangen om het goede te doen herken ik, evenals het falen daarin. Mijn vraag is echter of het hier wel om een evenwicht tussen twee gelijkwaardige factoren gaat. Als verlossing werkelijk genade is, dan kan zij niet tegelijk afhankelijk zijn van onze ontwikkeling of inzet. Dan volgt het nieuwe leven uit wat Jezus Christus heeft gedaan, maar vormt het geen voorwaarde ervoor. Voor mij gaat het dus niet om óf niets doen óf zelf alles doen, maar om de volgorde: wordt de mens eerst gered en verandert hij daarna, of moet hij eerst veranderen om gered te worden?

Jezus stierf omdat de mens zonder Hem faalt. Perfectie op eigen kracht bestaat niet; redding is volledig genade. Wie denkt dat zelfontwikkeling genoeg is, ontkent feitelijk de noodzaak van Christus’ offer en plaatst zichzelf opnieuw aan het kruis van oordeel, met alle gevolgen van dien. Want allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid van God. (Rom.3:23) Iedereen faalt, niemand is van zichzelf volmaakt. Zonder Christus blijft de mens zondig. Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. (Joh.14:6) Verlossing is exclusief door Jezus. Zelf prober

Het verschil in onze benadering doet mij denken aan een schip. Of de bemanning vertrouwt de kapitein (Jezus) en volgt zijn koers, ook als zij zelf niet alles overzien. Of de bemanning gaat zelf bepalen hoe er gevaren moet worden en gebruikt de kapitein hooguit als inspiratiebron. Als de uiteindelijke koers niet meer bepaald wordt door de kapitein, maar door de bemanning zelf, verandert zijn rol wezenlijk. Dan is hij geen kapitein meer die het schip op koers houdt en veilig door gevaarlijke wateren leidt, maar een instructeur die de bemanning helpt om zelf te leren varen.

Bron?

Ik merk dat je vaak teksten uit boeken of van andere auteurs aanhaalt. Natuurlijk kan dat helpen om een gedachte toe te lichten. Tegelijk ben ik vooral benieuwd naar jouw eigen overtuiging. Ik probeer te voorkomen dat onze discussie verzandt in het over en weer aanhalen van citaten. Tegelijk moet ik eerlijk zijn: mijn overtuiging is uiteindelijk wel gegrond in de Bijbel als normatief getuigenis over God en verlossing. Hoe zie jij zelf de verhouding tussen genade, verlossing en menselijke ontwikkeling? Waar sta jij persoonlijk, los van wat anderen hierover geschreven hebben? Voor wat

Een blokkade van de Straat van Hormuz zou de wereldolieprijs flink beïnvloeden, maar Amerika en Israël zouden relatief minder geraakt worden doordat de VS overproductie heeft en strategische reserves kan inzetten, en Israël alternatieve importroutes gebruikt. Andere landen die sterk afhankelijk zijn van olie uit de Golfregio zijn kwetsbaarder. Tegelijkertijd kan de VS olie aan zichzelf en bondgenoten zoals Israël leveren, mogelijk tegen gunstigere prijzen, terwijl landen zonder alternatieven duurder uit zijn. Dat wordt duur autorijden in Europa, en ik ben blij met mijn fietsje. In grot

Genade is per definitie een onverdiende gunst. Maar als verlossing uiteindelijk toch afhankelijk wordt van een langdurig proces van morele of geestelijke zelfontwikkeling, proberen we die gave dan niet alsnog te verdienen? Dan verschuift het zwaartepunt van het volbrachte werk van Jezus Christus naar wat de mens zelf wordt of presteert. Kunnen we dat nog genade noemen? Of komen we dan feitelijk uit bij een vorm van loon naar werken, waarin verlossing uiteindelijk afhangt van onze eigen ontwikkeling en inzet?

Cyclische decapitatie en de laserpod. Dit is geen sciencefiction — het is moderne oorlogsvoering in realtime, en een verdere evolutie van de geheimzinnige technologieën in de vorm van aliens en demonen die we vorig jaar zagen. Zeg maar bye bye tegen je raketten en mortieren, stop er maar miljarden in! Binnen luttele microseconden en voor een euro aan stroom helpen ze je daar graag vanaf. Het is bijna absurd efficiënt: voor een euro per schot (oké, we hebben het even niet over afschrijfkosten, onderhoud enz) kan een laser een relatief duur object (conventionele raket: €500.000–€2.000.000 per st

Als het zo moet, kunnen ze de kebab echter in hun reet stoppen, worden de kamelen gebruikt om te vierendelen, en geniet ik evengoed verder van de stamppot.

De kansen stijgen behoorlijk als ze met een beste pan Chelo kebab voor de deur staan!

Ik sta daar twijfelachtig tegenover. Die mensen mogen het dan niet eens zijn met het huidige bewind, maar dat betekent lang niet altijd dat ze extremisme en terrorisme afwijzen als middelen om de islam mee te verspreiden. Vaak is het enige wat ze vervelend vinden dat de zienswijze van hun eigen factie niet de boventoon voert. Dus wat mij betreft blijven ze daar, als dappere strijders voor hun eigen factie, in plaats van hier de zogenaamde held te komen uithangen. En als ze het goed doen, weten ze zich gesteund door een monster waar ze tegelijkertijd tegen aan het vechten zijn. Hoe pa

Wat je beschrijft lijkt mij geen christelijk geloof meer, maar eerder een religieuze synthese waarin christelijke begrippen worden verbonden met een esoterische kosmologie van reïncarnatie en geestelijke ontwikkeling. In het klassieke christendom staat de verlossing door Jezus Christus centraal als een eenmalig en beslissend handelen van God in de geschiedenis. In een ontwikkelingsmodel waarin de mens over vele levens groeit en uiteindelijk boven externe normen uitstijgt, krijgt dat gebeuren een heel andere betekenis. Wat mij in deze benadering moeite geeft, is dat de rol van Jezus C

Het punt is dat Jezus Christus stierf voor zondaren, voor ons die van nature tekortschieten en geen vanzelfsprekende moraliteit of volwassenheid bezitten. Als volledige morele volwassenheid en waarheid door mentale gezondheid al gegarandeerd zouden zijn, wat is dan de betekenis van Zijn offer? Het sterven van Christus wijst juist op het feit dat goedheid en volwassenheid er niet zijn en ook niet vanzelf komen, en dat wij een objectieve maatstaf buiten onszelf nodig hebben.

Maar dat volwassen worden waar je over spreekt, moet dat niet ergens aan afgemeten kunnen worden? Als ieder mens uiteindelijk zelf bepaalt wat voor hem waar en goed is, hoe onderscheid jij dan geestelijke rijping van zelfbevestiging?

Weer een nazi-vergelijking. Altijd een handig noodsignaal dat de argumenten op zijn. Dan maar wat rampscenario’s verzinnen en dat analyse noemen... Volgens mij ben je aan het slaapwandelen, en droom je het beste in bed verder ipv achter de computer.

Maar als absolute waarheid volgens jou op aarde niet bestaat, hoe kunnen wij dan nog spreken over waarheid of dwaling in geloof of ethiek? Dan wordt immers iedere overtuiging uiteindelijk een persoonlijke constructie. Hoe weet jij dat je waarheid verkondigt? Juist het optreden en onderwijs van Jezus Christus lijkt mij méér te zijn dan een innerlijke morele impuls. Hij spreekt niet alleen inspirerend, maar ook normatief en met gezag. Hij corrigeert, roept op tot bekering en maakt onderscheid tussen waarheid en leugen. Mijn vraag is daarom: als wij alleen op ons innerlijk moeten vertr

Maar dan vraag ik me af: hoe kan iemand Christus ervaren zonder dat daaruit absolute waarheid voortvloeit? Voor mij is de essentie van Christus juist dat Zijn woorden, daden en openbaring ons richting geven en normen stellen die niet enkel afhangen van wat wij toevallig ervaren. Zonder die objectieve toets wordt geloof vooral een persoonlijke indruk, en vervaagt de scheidslijn tussen goed en kwaad.

Maar mijn concrete vraag blijft staan. Als iemand oprecht ervaart dat bepaald gedrag hem vrede geeft of liefdevol voorkomt, hoe kan dat dan nog worden weerlegd? Waar ligt in zo’n benadering de objectieve grens?

Het helpt om te weten vanuit welk uitgangspunt je schrijft. Tegelijk laat het ook een fundamenteel verschil in vertrekpunt zien. Een vraag die bij mij opkomt is deze: hoe wordt waarheid eigenlijk getoetst wanneer persoonlijke religieuze ervaring de belangrijkste leidraad is? Innerlijke ervaringen kunnen diep en overtuigend zijn. Iemand kan vrede voelen, herkenning, een sterk innerlijk weten. Maar twee mensen kunnen tegelijkertijd totaal verschillende – zelfs tegengestelde – overtuigingen ervaren en die beide als waar beleven (te denken aan onze discussie omtrent euthanasie). Dan rijs

Het waren dus geen buitenaardse wezens of demonen. Het leven is namelijk geen Hollywoodfilm. Achter grote mysteries zitten vaak gewoon mensen, belangen en techniek. Toch blijft het interessant hoe snel zulke verhalen ontstaan. Dat zegt veel over hoe wij als mensen omgaan met onzekerheid en waarin onze angsten zich vertalen. Groepsdynamiek versterkt het. Als meerdere mensen dezelfde speculatie delen, wordt het snel geloofwaardiger. Zo kunnen ideeën zich razendsnel verspreiden — zeker nu met internet.

Vorig jaar waren er overal meldingen van mysterieuze vliegende objecten – UFO’s, ongeïdentificeerde drones of experimentele luchtsystemen – en militaire en inlichtingendiensten gaven nauwelijks informatie vrij. Voor het publiek en rivalen bleef het onduidelijk wat er precies in de lucht vloog. Dit zorgde voor psychologische druk, onzekerheid bij tegenstanders en gaf externe actoren de kans om nieuwe technologieën in realistische omstandigheden te testen. Wat nu gebeurt in Iran is eigenlijk een logische voortzetting hiervan. De VS en Israël zetten AI-gestuurde drones in, met stealth, preci