Kaasjeskruid

Wachten totdat de energie volledig uit zonlicht gehaald kan worden. We zijn er wellicht nog niet, maar dat is een kwestie van prioriteiten. We maken ons blijkbaar liever druk om ruimtereizen en dergelijk vluchtgedrag of een Notre Dame die koste wat kost overeind moet blijven en wel spontaan enorme bedragen toegestopt krijgen daarvoor. Zodra het systeem werkt op zonlicht zou ik de zaak verplaatsen naar de woestijn. Zit je gelijk dicht op de mensen die het het hardst nodig hebben.

Brak water nemen.

Belangrijk in deze discussie is dat de Drie-Eenheid als uitgangspunt geld.

Volgens mij kun je het beste ontzilten.

Als nu de hele wereld op deze wijze water gaat produceren, dan krijgen we een probleem. Dat water wat uit de lucht gehaald wordt valt ergens anders niet als regen.

Zonde levert mij nu meer conflict op dan vroeger. Zonde kan nu ook twijfels geven omtrent de zekerheid van het behoud en maakt ongelukkig, want hoe kan het toch dat ik zondig en God niet de eer geef die Hem toekomt? Ik ben immers gered. Ben ik dan misschien toch niet gered? Dat soort vragen kunnen gaan spoken.

Twee maanden geleden zat ik op 106 kilo, vanochtend woog ik 93.5... Daar ben ik wel blij mee. Nog 5 kilo te gaan.

Ik geloof er niets van dat de Heilige Geest mensen stimuleert om de politiek in te gaan. Wat heb je daar toch te zoeken als Christen?

Zeldzaam, dat hoor ik niet veel vrouwen meer zeggen. Helaas. Waarom zijn we dan op luchtkastelen gaan vertrouwen en heb ik regelmatig mensen de deur moeten wijzen als ze weer eens kwamen aanzetten met e.o.a. krediet? Wie is er sterker dan geld?

Ik geloof niet dat een wedergeborene niet meer kan zondigen. Die zonde komt m.i. voort uit de oude natuur die nog steeds aanwezig is. De wedergeboorte maakt dat ik mij afhankelijk wil opstellen van God, niet dat ik niet meer kan zondigen. Het maakt een proces op gang. Een proces waarbij ik, en zeker in het begin, regelmatig met mijn oude natuur God meen te moeten dienen, dat is wat ik gewend ben immers: zelf doen. Dat stervensproces zal een leven lang duren. Een iegelijk, die uit God geboren is, die doet de zonde niet, want Zijn zaad blijft in hem; en hij kan niet zondigen, want hij is ui

God dienen, niet de politiek.

Loochenen van jou politieke aspiraties als onderdeel van jou menselijke natuur. Die hele menselijke natuur moet dood en bestaat uit veel meer verlangens. Jou verstand en eigen inzicht beperkt zich vast niet tot alleen de politiek.

Zo ver dat je nee zegt tegen eigen verlangens. Die horen aan het kruis. Zo ver tot de dood reikt laat maar zeggen, wegwezen definitief. Eigen ego en eer moeten morsdood.

Je hebt je blik niet op Jezus gericht maar op eigen behoeften.

Goedgemeent, maar toch niet juist. Zaligheid komt niet voort uit een vleselijke geboorte. Mocht Maria aanwezig zijn geweest dan had ze het antwoord van Jezus bevestigd: Maar Hij zeide: Ja, zalig zijn degenen, die het Woord Gods horen, en hetzelve bewaren. (Luk.11:28, SV) Daarmee komen we gelijk bij je volgende punt: Inderdaad, je weet het best wel, maar je vertikt het.

Dat is niet het antwoord van Jezus.

En zo is de borst beter dan de fles.

En zo vind ik het raar om jou tegen te komen met inlegkruisjes onder je oksels...

Wel, ik vind het geen vreemd scenario. Een baby aan de borst is een geweldig gezicht.

Duh, Jezus is toch een baby geweest en heeft aan de tepel van zijn moeder gelegen.

Dat is de bedoeling, daarom schrijf ik ook "kan het soms lijken". De meester van de illusie draait me dan een rad voor ogen, weet exact waar mijn zwaktes zich bevinden en richt daar secuur zijn pijlen op.

Oppervlakkig zou ik het ook niet willen noemen. Zekerheidsrovend kan het soms lijken, een ware aanvechting. Satan slaat dan niet een deukje maar een deuk. Dan schiet ik tekort in liefde en dat voelt helemaal niet goed.

Duidelijk. Als ik jou was zou ik het dan ook niet lezen en gauw ophouden met deze voor jou zinloze discussie.

Volgens mij kan een gelovige zich best eens onrustig voelen. Een onderwijzing, voor den opperzangmeester, onder de kinderen van Korach. Gelijk een hert schreeuwt naar de waterstromen, alzo schreeuwt mijn ziel tot U, o God! Mijn ziel dorst naar God, naar den levenden God; wanneer zal ik ingaan, en voor Gods aangezicht verschijnen? Mijn tranen zijn mij tot spijs dag en nacht; omdat zij den gansen dag tot mij zeggen: Waar is uw God? Ik gedenk daaraan, en stort mijn ziel uit in mij, omdat ik placht heen te gaan onder de schare, en met hen te treden naar Gods huis, met een stem van vreugd

Is dit voorspellend of is de wens vader van de gedachte? Geef die fixatie toch op man.