TTC

Ontnuchterend is dit, zowaar hartverscheurend voor wie behept is met empathische vermogens, alle hoop ijdel.

Suggestie zou kunnen gewekt worden om te werken met een visieschets, zodat heel misschien ook duidelijker kan worden wat ambiguïteit en ambivalentie nu precies wil zeggen. Op die manier krijg je misschien stellingen die elkaar volledig tegenspreken, en toch logisch te begrijpen zijn door rekening te houden met een aantal paradoxale clusters die zich bij processen van ontluikende visielogica laten opmerken. Gelukkig hebben we daar geen dikke boeken voor nodig, dan wel verklaart waarom simpel het moeilijkst is.

Dat het allemaal precaire zaken zijn die zonder aandacht quasi onmogelijk begrepen kunnen worden, is wellicht dat wat zonderlinge ervaringswerkers in een aantal hulpvragen trachten te verpakken.

Bizar misschien, gaandeweg steeds meer affectie voor de zon opgebouwd, want die gaat samen met een aantal onveranderlijke hulpvragen al een hele poos met ons mee. Niet dat het veel verschil maakt om er ook meer ontvankelijkheid voor te vinden, het is gewoon een verslag van hoe een en ander subjectief ervaren wordt.

En zo zien we dat het meest subtiele door het grofstoffelijke weggeveegd wordt, en daarmee die olifant ook niet opgemerkt wordt.

Soms denk je misschien dat we in cirkeltjes blijven ronddwalen, hierop heeft men de theodiceeën bedacht.

Is dat per definitie niet wanneer reïncarnatie bestaat, in die zin is de ziel waar ook verblijvend onsterfelijk.

In relatie tot bronkennis is voor het zelf nieuw een kwestie van perceptie, in de zin van vergeten-zoeken-herinneren.

Er zijn miljarden planeten, in die zin zou deze planeet als beproeving kunnen gezien worden. Maar dat zijn speculaties, binnen een sfeer waarin koude oorlog het speelveld domineert.

Je bedoelt hiermee elders dan op deze planeet?

Dat kan niet, omdat introspectie geen zaak is van woorden maar een proces van desintegratie zodat gaandeweg ook duidelijker wordt wat er nu precies bedoeld wordt met wolven in schaapskleren. Maar dat zijn indien doordacht metaforische beschrijvingen die des levens helemaal niet zo vreemd zijn, net zoals de homo ludens tot puerilist kan verworden, zoals Huizinga beweerde.

Alleen door differentiatie kan een eikel uitgroeien tot een eik. Maar in elk stadium kunnen deze differentiaties ontaarden in dissociatie, zodat diepte wordt omgezet in ziekte, groei in kanker, cultuur in een nachtmerrie, bewustzijn in foltering. Een elke evenwichtige beschrijving van de geschiedenis is niet alleen een kroniek van de noodzakelijke differentiaties van de bewustzijnsevolutie, maar ook van de pathologische dissociaties en vervormingen waarmee deze maar al te vaak gepaard gaat.

Beetje om medelijden te krijgen, vraag het anders eens aan een chirurg die iets meer aandacht aan de dag kan leggen. Kan je eens een circulair diagram voor opmaken, zo kom je uit bij rond de pot draaien.

Probeer het eens, stond er nog bij. Wellicht denk jij aan schaapjes op het droge halen, in de zin van zoveel mogelijk geld binnenrijven.

Kwestie van introspectie, probeer het misschien eens.

Beetje inzicht kan nooit kwaad, dat schaap verwijst naar het innerlijke kind in ons, zonder beperking dus.

Voortschrijdend onderzoek laat schrijlings nog opmerken dat nogal hooghartige termen zoals ‘deus ex machina’ misschien niet zozeer tot stand komen door het gemis aan onderliggende argumentatie, dan wel gelegen in de verwachte onwaarschijnlijkheid dat een reeks anomalieën in milde overreding zouden kunnen opgelost worden.

We wensen je het van harte toe nochtans, dat je het mag redden.

Stel dan maar niet te simpele vragen, of de puzzel klopt niet meer.

Binnen een ontelbaar aantal niches lijken sommige toch meer iets voor Harry Potter dan dat we enige ernst en sereniteit kunnen opbrengen voor de daaruit vloeiende hulpvragen, bijgevolg idem dito voor de hoop die hiermee in de kiem gesmoord wordt. Nee, dit zijn geen verzinsels uit de op hol geslagen breinen van zij waar eens smalijk om gelachen wordt, dit gaat over toepassingen van fundamentele kennis waar binnen toxische zones niet eens een redelijke dialoog over mogelijk is, jamais.

Zijn ze weer bezig?

En hoe ligt dan de relatie tussen smalle en/of brede weg in verhouding tot een aantal epistemologische obstakels die door het unipolaire denken auto-immuun in stand gehouden worden? Is dat ook geen kwestie van de basis eerst te begrijpen?

Wie weet, ik geef het door aan de achterban, dank.

Eenmaal blijkt dat verschillende mensen uit verschillende culturen tot nagenoeg dezelfde bevindingen zijn gekomen, geeft dat misschien weer een beetje moed om een stapje verder te zetten.

Het wordt interessanter met de minuut, gelukkig dat nonsens een functie heeft.