TTC

In workshops komt het ijsbergmodel met schotsen en scheven, veel eleganter is een ruit.

Alles is afleidbaar van een stimulus die in het begin staat, zoals altijd zijn dergelijke dingen louter ter kennisgeving.

Eddington had ook een poëtische kant, hij filosofeerde graag over de aard van het universum en de relatie tussen wetenschap en bewustzijn. En ja, hij gebruikte mooie metaforen, zoals die van een atoomkern als een rijstkorrel in een voetbalstadion, om de schaal van dingen aanschouwelijk te maken.

Met de vraag of dat zo al was voor tijd en ruimte in het leven geroepen werd, frappant weliswaar.

Ja, en het Atlantis van Plato vinden we terug in simulaties in grote kwantumcomputers, aan opties geen schaarste.

Ik denk zelfs dat Sir Eddington het daar ook soms over had, wat anders dan hakbijlen pipet en pincet genoodzaakt.

De besluitvormingstheorie van Herbert Simon lijkt me nader beschouwd meer op een generalisatie die binnen elk evolutionair tijdsfragment kan geplaatst worden, in die zin strikt theoretisch of als synthese nooit onwaar.

Soms zit het plezier ook net in het mysterie, in het ongemak van het niet-weten, en dat is iets waar de ene persoon zich helemaal in kan vinden, terwijl een ander zich verloren voelt. Maar dat maakt het ook weer menselijk.

Als alternatief voor aanhoudende oorlogstaal, is er de hartverwarmende optie om je ernstig te verslikken in simplificaties.

Het is een soort creatieve interferentie, waarbij verschillende ideeën, begrippen en contexten overlappen en iets nieuws vormen. Voor sommigen lijkt het misschien absurd of onnavolgbaar, terwijl anderen net de schoonheid zien in die onverwachte combinaties. Het doet een beetje denken aan dadaïstische kunst of absurdistische literatuur, spelen met betekenissen zonder alles expliciet uit te leggen.

Redelijk absurd wordt het pas echt wanneer je iemand zou willen verwijten een rijstkorrel in het midden van een voetbalstadium niet op te merken.

Enigszins overprikkelend is wanneer we binnen het kader van herstel- en/of groeiopdrachten met uiterste precisie onze mandala's proberen af te werken, en er komt telkens een bericht tussen dat WOIII met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nakende is.

Aan sommige van die oefeningen kan je enthousiast beginnen, maar heel zeker zijn waar ze nu precies stoppen niet.

Als we het breder trekken, van botsende sterrenstelsels tot mindfulness, kunnen we het innerlijke kind misschien zien als een kern van ervaring, iets dat altijd aanwezig is, of we ons er nu bewust van zijn of niet. Misschien is het net zoals de Melkweg en Andromeda, altijd in beweging, beïnvloed door krachten om ons heen, maar uiteindelijk altijd deel van een groter, onvermijdelijk proces van verandering en samensmelting. Kortom, het scheppen van veiligheid en vertrouwen is daarom niet zomaar een melige modetrend dan wel misschien de noodzakelijke voorwaarde om dat innerlijke kind niet enkel t

De zevende voorwaarde luit dat het voortdurende gebruik van het wezenlijk betwist begrip bijdraagt aan het behouden en ontwikkelen van een begrip van het oorspronkelijke gebruik van de term.

Men schat dat het Andromedastelsel uit ongeveer 1.000 miljard sterren bestaat. Dat is ongeveer tweemaal zoveel als in onze Melkweg, waarvan het aantal sterren wordt geschat op 200 à 400 miljard.

De samensmelting van onze Melkweg met het Andromedastelsel, ook wel de Andromeda-Melkwegbotsing genoemd, is een gigantisch kosmisch fenomeen dat over ongeveer 4,5 miljard jaar zal plaatsvinden. Pittig detail, momenteel nadert Andromeda ons met een snelheid van 110 km per seconde.

Moest ik het allemaal kunnen blijven onthouden, ik zou me geen mens meer voelen.

Een wezenlijk betwist begrip is een begrip of concept dat onvermijdelijk eindeloze discussies met zich meebrengt over het juiste gebruik en de juiste interpretatie. Het concept is in 1956 geïntroduceerd door de Engelse filosoof Walter Bryce Gallie in een brief aan de Aristotelian Society.

Als een klein kind heb ik me zitten vergapen op een reeks pseudotoevalsgeneratoren, en het was pas toen ik dat losliet dat pseudocode op m'n pad kwam.

De Fibonaccispiraal komt voort uit het Gouden Vierkant en zien we terug in bloemen, slakkenhuizen, dennenappels en andere delen van de natuur. Het Gouden Vierkant en de Fibonaccispiraal worden gebruikt in de vervaardiging van muziekinstrumenten, zoals cello’s en violen, en ook toonladders worden gemaakt volgens dezelfde wiskundige formules.

Malevich' Zwart Vierkant was niet zomaar een schilderij, het was een statement, een nulpunt in de kunst, een poging om alles wat voordien bestond los te laten en ruimte te scheppen voor een nieuwe beeldtaal.

Wat de gulden middenweg en geometrie gemeen hebben, is me nog steeds een raadsel. Doet een beetje denken aan WOII, filmen daarover hebben ook al veel geld in het laatje gebracht.

Wanneer de lijst met benchmarks de inhoud overschaduwt, betekent dat misschien dat het filterproces zó verfijnd, geoptimaliseerd of zelfs rigide is geworden dat het oorspronkelijke doel, het onderscheiden van relevante van irrelevante informatie, bijna verloren gaat. In plaats daarvan wordt het een doel op zich, een systeem dat zichzelf onderhoudt, waarbij de focus verschuift van inhoud naar de methodologie van filtering.

In alle dankbaarheid ben je na verloop van tijd misschien geneigd om te stellen dat er in de periferie van het Elaboration Likelihood Model ook nog mensen wonen, apart is de humor.