Welcome to Credible

Welkom op Credible! Leuk dat je langs komt! Kijk gerust eerst even rond op het forum en als je ergens op wilt reageren maak dan een account aan! We hopen dat je het naar je zin hebt en mocht je vragen hebben neem dan contact op met ons!

TTC

Kan God ook verdrietig zijn?

360 berichten in deze discussie

Ezechiël 16. Daarin lees je hoe God vol tederheid en passie over Israël spreekt als zijn geliefde vrouw, waarvoor Hij zo goed heeft gezorgd toen ze in nood was, en vervolgens steeds razender en bitterder wordt als Hij met duidelijk gebroken hart haar openlijke, schaamteloze ontrouw in steeds heftigere bewoordingen omschrijft. Om daarna weer terug te keren naar een intens, droef verlangen dat zij Hem ooit weer zal huwen en Hij haar weer zelfs nog meer kan beminnen dan Hij al deed.

Het is een van de meest hartstochtelijke teksten die je in de bijbel tegenkomt en je proeft er echt de liefde en droefheid van een bijna wanhopige man die zo ontzettend intens van zijn vrouw houdt, dat hij haar blijft smeken toch hem terug te beminnen en bij hem te blijven, ook al gaat ze constant vreemd. Omdat hij weet dat haar kwijtraken hem volledig zou verwoesten, omdat hij haar maar niet kan opgeven en omdat hij weet dat ze ooit weer bij hem terug zal keren.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
21 minuten geleden zei Naeva:

Die tekst voel ik juist weer wat minder aan, maar misschien o.a. omdat ik geen man ben? 

Dat zou best kunnen. Mannen en vrouwen kunnen behoorlijk verschillen van elkaar als het om de beleving van de liefde gaat. Ik heb weleens het idee dat de liefde en toewijding van een man voor zijn vrouw heel erg vergelijkbaar is met de liefde van de vrouw voor haar kind. Dat als een man een vrouw eenmaal toegewijd is, hij haar vrijwel onvoorwaardelijk niet meer zal loslaten en haar alle liefde en zorg wil geven die hij haar kan bieden.

Iemand die in de thuiszorg werkte vertelde mij eens dat het haar nog weleens opviel bij veel oude echtparen dat als de vrouw ziek en behoeftig wordt, haar man vaak werkelijk tot zijn laatste snik voor haar blijft zorgen, ook als het eigenlijk niet meer gaat. Maar dat als de man ziek wordt, de vrouw toch veel sneller ongeduldig en kribbig wordt en hem soms zelfs wat aanstellerig vindt. Dat zegt wat mij betreft niets ten nadele van wie ook, maar ik begreep wel wat ze bedoelde.

En toch... Ik ken een getrouwde vrouw die door een nare ziekte soms hele dagen tot weken alleen maar in bed kan liggen, afhankelijk van de zorg van haar man, en daarbuiten zich voortbeweegt in een rolstoel. En zij heeft weleens gezegd dat zij liever heeft dat haar man af en toe bij een andere vrouw hetgeen zoekt dat zij hem niet meer kan geven (iets wat hij overigens niet deed!), dan dat hij haar verlaat. Zij vond het erger om verlaten te worden dan om bedrogen te worden, ook los van haar ziekte. En ik kon haar daarin heel erg begrijpen.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
10 uur geleden zei Naeva:

In deze context vind ik Marcus 6:34 betekenisvol. Jezus zag een grote groep mensen en voelde medelijden met hen omdat ze leken op schapen zonder herder. Dan begint hij hen dingen te leren en daarna volgt het teken van de broden. Dat medelijden wordt nog mooier verwoord in de NBG en Statenvertaling als 'met ontferming bewogen'. Jezus laat zich zowel innerlijk als uiterlijk in beweging brengen.

Treffend actueel, niet? Vandaag verkiezen we zelf die 'herders' nochtans. Interessante insteek, oprecht dank.

9 uur geleden zei Robert Frans:

Ezechiël 16. Daarin lees je hoe God vol tederheid en passie over Israël spreekt als zijn geliefde vrouw, waarvoor Hij zo goed heeft gezorgd toen ze in nood was, en vervolgens steeds razender en bitterder wordt als Hij met duidelijk gebroken hart haar openlijke, schaamteloze ontrouw in steeds heftigere bewoordingen omschrijft. Om daarna weer terug te keren naar een intens, droef verlangen dat zij Hem ooit weer zal huwen en Hij haar weer zelfs nog meer kan beminnen dan Hij al deed. Het is een van de meest hartstochtelijke teksten die je in de bijbel tegenkomt en je proeft er echt de liefde en droefheid van een bijna wanhopige man die zo ontzettend intens van zijn vrouw houdt, dat hij haar blijft smeken toch hem terug te beminnen en bij hem te blijven, ook al gaat ze constant vreemd. Omdat hij weet dat haar kwijtraken hem volledig zou verwoesten, omdat hij haar maar niet kan opgeven en omdat hij weet dat ze ooit weer bij hem terug zal keren.

Ik zie hierin meerdere emoties, zelfs neigend naar erotomanie. 

In eerste instantie vertrouwt de patiënt erop dat er een liefdevolle relatie zal ontstaan. Als het object van de liefde al getrouwd is of een relatie heeft, wordt deze verhouding als liefdeloos en mislukt beschouwd. Als de patiënt zich er gaandeweg bewust van wordt dat er geen relatie zal ontstaan, wordt zij of hij vaak teleurgesteld en kwaad, soms zelfs wraakzuchtig. Soms projecteert de patiënt deze woede op het object van de liefde en is bang zelf het slachtoffer van wraakacties te worden. Dit kan op zijn beurt tot angst of paranoia leiden. Erotomanie wordt in klinische omstandigheden het meest bij vrouwen geconstateerd, maar mannen zijn eerder geneigd naar hun ideeën te handelen. Hierdoor kunnen problemen met politie en justitie ontstaan. (bron)

God als patiënt?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Dergelijke psycho-analytische overwegingen bij de Schrift zijn mij echter volkomen vreemd en spreken mij ook volstrekt niet aan. Zulke teksten moet je literair, poëtisch en met name romantisch verstaan, niet met een klinische bril op.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
17 uur geleden zei Kaasjeskruid:

Goeie vraag. Kan ik God gelukkiger maken dan Hij al is? Hij is immers volkomen gelukkig.

 

17 uur geleden zei TTC:

God kan beiden zijn, zowel gelukkig als verdrietig?

 

17 uur geleden zei Kaasjeskruid:

Dat lijkt mij van wel.

 

16 uur geleden zei TTC:

Logischerwijs, dank.

Logischerwijs is het logischer dat als iemand "volkomen gelukkig"  is, hij niet verdrietig is. Logischerwijs.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
11 uur geleden zei Robert Frans:

Dergelijke psycho-analytische overwegingen bij de Schrift zijn mij echter volkomen vreemd en spreken mij ook volstrekt niet aan. Zulke teksten moet je literair, poëtisch en met name romantisch verstaan, niet met een klinische bril op.

Verschillende interpretaties zijn mogelijk, de gelijkenissen frappant.

 

@TTCOp de man spelende reactie verwijderd. AUB achterwege laten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 19:10 zei Willempie:

Ik heb niet de intentie om je hier weg te jagen hoor. Ik probeerde je alleen duidelijk te maken dat het iedereen hier wel duidelijk is dat, als God niet bestaat, Hij dan ook geen verdriet kan hebben. Je verrast daar echt niemand mee.

Dat heb ik toch ook nooit gezegd? Soms vraag ik me af of mijn bijdragen wel gelezen worden zoals ze er staan. Ik stelde dat mensen die niet geloven best wel hypothetische antwoorden kunnen geven. STEL dat God bestaat en Hij heeft het universum geschapen, is het dan logisch dat God verdriet kan hebben? Dan denk ik: Nee, logisch is het niet. Als je kijkt naar de enorme grote van het Universum, de enorme zonnen, planeten etc. Dan moet je wel heel atropocentrisch zijn wil je denken dat God met jou meelijdt. Of met wie dan ook. 

Waarom zou God dan niet meelijden met de mieren, of de vosjes, of de kalfjes? 

Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 19:10 zei Willempie:

En gelovigen kunnen best over dingen discussiëren zonder getrol hoor. Zoals je misschien al hebt opgemerkt zijn er genoeg verschillende meningen waarover we met elkaar van gedachten kunnen wisselen.

Gelovigen kunnen best discussieren, maar meer dan "hebben kaboutertjes blauwe puntmutjes of gele colberts" komen ze niet. Niemand denkt blijkbaar bij zijn eigen "we stellen helemaal niks voor in dit universum ,waarom denken we dat God medelijden met ons heeft". Neen, men ziet in een gekruisigd mens de mooiste godsbeeld die er is. Terwijl er in die tijd duizenden tegelijkertijd gekruisigd werden. 

Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 19:10 zei Willempie:

Ik heb tot nu toe nog helemaal niets van jou opgestoken en je wekt de indruk dat het je er vooral om te doen is jouw frustraties te uiten.

Dat je niks van mij hebt opgestoken is best mogelijk. Mensen doen wel vaker aan conformation bias en cognitieve dissonantie. Als mensen iets over de blauwe puntmutsjes zeggen dan steek je hier natuurlijk wel wat van op? 

De rest van jouw schrijven is niet erg interessant. Christenen verwarren logica wel vaker met frustratie. Vooral omdat ze dan niet na hoeven te denken waarom iemand schrijft wat hij schrijft. Allemaal afschuiven op frustratie. Lekker makkelijk.

Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 19:10 zei Willempie:

Dat moet je dan maar doen maar daar mag best ook wel eens iets over gezegd worden.

Jij bent de 23e op dit forum, nummertje trekken graag...

Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 19:10 zei Willempie:

En jij kunt zelf ook in de negeerstand hoor.

Iedereen kan in de negeerstand, dat is het mooie van een forum.

 

Op ‎10‎-‎12‎-‎2017 om 18:20 zei TTC:

Echt rouwig gaan we daar niet om worden, integendeel. Mogen we dan verder?

Hou eens op om steeds met WE te praten in plaats van gewoon IK. JIJ bent daar niet rouwig om, God wel...En misschien anderen ook. 

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 11-12-2017 om 20:48 zei Naeva:

In deze context vind ik Marcus 6:34 betekenisvol. Jezus zag een grote groep mensen en voelde medelijden met hen omdat ze leken op schapen zonder herder. Dan begint hij hen dingen te leren en daarna volgt het teken van de broden. Dat medelijden wordt nog mooier verwoord in de NBG en Statenvertaling als 'met ontferming bewogen'. Jezus laat zich zowel innerlijk als uiterlijk in beweging brengen.

Zo zouden we allen kunnen bewogen worden door Gods verdriet?

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites
Op 11-12-2017 om 21:36 zei Robert Frans:

Ezechiël 16. Daarin lees je hoe God vol tederheid en passie over Israël spreekt als zijn geliefde vrouw, waarvoor Hij zo goed heeft gezorgd toen ze in nood was, en vervolgens steeds razender en bitterder wordt als Hij met duidelijk gebroken hart haar openlijke, schaamteloze ontrouw in steeds heftigere bewoordingen omschrijft. Om daarna weer terug te keren naar een intens, droef verlangen dat zij Hem ooit weer zal huwen en Hij haar weer zelfs nog meer kan beminnen dan Hij al deed. Het is een van de meest hartstochtelijke teksten die je in de bijbel tegenkomt en je proeft er echt de liefde en droefheid van een bijna wanhopige man die zo ontzettend intens van zijn vrouw houdt, dat hij haar blijft smeken toch hem terug te beminnen en bij hem te blijven, ook al gaat ze constant vreemd. Omdat hij weet dat haar kwijtraken hem volledig zou verwoesten, omdat hij haar maar niet kan opgeven en omdat hij weet dat ze ooit weer bij hem terug zal keren.

Treffend.

Op 11-12-2017 om 18:38 zei Flash Gordon:

God, in christelijk verstaan, is trinitair. In God is de persoon van de zoon die twee naturen heeft, onvermengd, volledig en gelijktijdig. God heeft daarmee al het menselijke behalve de zonde, zoals ook de mens is geschapen naar Gods beeld. Hoe zou dan God géén emoties hebben, geen verdriet kennen? God heeft humor, kent verdriet, en houdt wel van een pilsje. Wijn ligt, zoals zeker katholieken begrijpen, dan weer wat gevoelig voor Hem.

Mooi gezegd, die twee-naturenleer vergeten we nogal eens, lijkt me.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Deel via andere websites

Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen

Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten

Account aanmaken

Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!


Registreer een nieuw account

Aanmelden

Ben je al lid? Meld je hier aan.


Nu aanmelden