TTC

Het achtvoudige pad in combinatie met de drie guna’s geeft ons, mits daar interesse voor bestaat, inzage in een aantal bijzonderheden die we tot het cognitieve domein kunnen of mogen rekenen. Deze bijzonderheden zijn echter van dien aard dat participatie van de GGZ gewenst is, in een sfeer van vertrouwen, veiligheid en hoop, in de eerste plaats ter verificatie om ze vervolgens in een kader te zetten zodat we hiermee kunnen leren omgaan. Althans, als daartoe de nodige ontvankelijkheid voor gevonden kan worden, alsof we iets banaals vergeten zijn, en meer ook niet.

Keuzestress is een relatief begrip en wordt op de spits gedreven wanneer men je vraagt op welke planeet je zou willen terecht komen na dit leven, de keuze blijft echter wel beperkt tussen miljarden sterrenstelsels die elk uit miljarden sterren bestaan, verhoogd met een gemiddeld aan planeten rondom elke ster. Het is echter koffiedik kijken of er ook zijn met begrotingstekorten zoals we hier gewend zijn, maar je weet maar nooit.

Ahum, ervaringskennis kan uiteraard nooit kwaad, maar zie maar.

Inductie is een manier van abductief redeneren waarbij er op grond van een aantal specifieke waarnemingen tot een algemene regel, generalisatie geheten, wordt gekomen. Binnen het kader van een herstelonderzoek kunnen deze specifieke waarnemingen leiden tot meer bewustwording maar ook de psychische draagkracht van de gelovige ver overstijgen, met in het logisch verlengde dat hiervoor hulp ingeroepen wordt maar zonder garantie dat hiervoor ook aandacht voor gevonden kan worden. Hierdoor wordt heel wat ervaringskennis opgebouwd die de trouwe gelovige misschien ook buitenspel plaatst, en de kerk i

In de melancholische diepte van m’n hoop voel ik de pijn van het collectieve verdriet, wat zich aan de oppervlakte laat opmerken als een angstschreeuwerige oerkreet die niemand hoort, in stilte, in liefde en verbondenheid, in eenvoud.

Beschouwend de kosmos, de miljarden sterren en planeten, de zon die ons elke dag van warmte voorziet, de bloemen die bloeien, de regen die valt, de buurvrouw die ik wel leuk vind, de tot zielsverrukking leidende muziek die me spontaan sociaal vreemd laat bewegen, vind ik het redelijk fascinerend dat experten de eenvoudige hulpvragen van een aantal E-werkers in de GGZ niet lijkt te begrijpen, maar dat noemt een obsessie.

De nieuwste onderzoeksvraag is, wat is het verband tussen het politieke debat en diverse economische epistemologische obstakels waarover een aantal psychisch kwetsbare E-werkers in de GGZ integer hulpvragen stelt aan kerkgeleerden?

Het grote voordeel van arm zijn is dat je veel makkelijker kan onthechten van allerhande begeerten. Begeerten lijken het ook mogelijk te maken om systemen te bedenken waarin de logica dubieus kan genoemd worden, en wanneer zich dat als norm doorzet dan krijgen we logischerwijs een vertekend, of in ieder geval onvolledig, beeld op de werkelijkheid. Binnen deze context betekent herstel het corrigeren van die dubieuze logica waardoor een andere kijk op de wereld, en daarmee ook op het menselijke lijden, mogelijk wordt.

Grappig, ik wou beginnen aan het achtvoudige pad en raakte al onmiddellijk in verwarring en vertwijfeling, ik welke richting kan je dan best vertrekken?

Eeuwen gaat het door, God kan geen concept zijn.

Het enige dat we weten is dat vandaag de situatie amper nog geloofwaardig is, zelfs heel eenvoudig te toetsen maar dan blijkt het christendom toch iets heel anders te zijn dan wat velen beweren, heel bijzonder is het.

De Dalai Lama zei nog dat er in elke religie slechte mensen zitten, maar ook dat zijn manifestaties van dat Ene.

Ja, geef ze eens een oefening, alsof we van Mars zouden komen.

Daar gaat het niet om, hoe is het mogelijk dat tijdloze concepten niet eens opgemerkt worden maar toch moeten we in God geloven, waar komen ze anders vandaan?

Het is hetzelfde als de kerk, amper geloofwaardig is het vandaag.

Als we alles nuchter op een rijtje plaatsen, en hiermee de ambities van de nieuwe GGZ ook koesteren, dan zou de GGZ een als een doorgeefluik kunnen worden. Maar tegen de tijd dat de GGZ zoiets heeft kunnen uitleggen, is WOIII misschien al lang voorbij, ondanks die uitleg verbluffend eenvoudig en logisch te beredeneren valt.

Tijdloze en neutraliserende concepten zijn nu eenmaal christelijk, waarom zit jij hier?

Tegen het christendom heb ik niets, het valt alleen op dat veel christenen, wanneer wij het over tijdloze concepten willen hebben, ons steevast in verwarring en vertwijfeling trachten te brengen.

Wie in een omgeving heeft gewerkt waar de inflatie plots stijgt tot 2800%, spreekt heel anders over economie dan een stelletje kwakzalvers die zich blind staren op statistieken.

Als onwetendheid aan de basis ligt van veel menselijk lijden maar dat op zich eerder onbewust wordt verder gezet, waarom zou psychisch lijden en stigma dan niet gelegen kunnen zijn in z’n tegenpool? Kortom, psychisch lijden en stigma stopt niet bij het behalen van een getuigschrift als E-werker of het schrijven van een nuchter doordachte portfolio waarin elk detail beschreven staat, het wordt steeds erger naarmate we vorderen, zelfs voorspelbaar.

Wat ik als luis in de pels vaak vergeet te zeggen, ook voor de GGZ is het, afhankelijk van het domein of het thema van herstel, als strijden tegen de bierkaai. Een aantal E-werkers in de GGZ kan dit met wiskundige precisie eenvoudig duiden, met in het verlengde een berg rationalisaties die de bewijslast naar de zwijgspiraal verdringen en net hierdoor elke vorm van duurzame kentering in de kiem smoort, alsof het pal voor onze neus ligt en toch niet zien. Op deze manier worden OPS-lijders niet enkel nuchter getuige van een weerzinwekkende wereld maar ook als onbegrepen uitgesloten, om vervolgens

En als de bierkaai een kiesdrempel blijkt, dan worden de parels vertrappeld door de paarden die het innerlijk transformerende bronwater gemist hebben, als zandkorrels strijdend om een stukje strand, en veel ruis.

De meest tot de verbeelding sprekende uitspraak van Einstein vind ik nog steeds dat absurde ideeën ons hoop zouden bieden, en hoe we dat kunnen rijmen met vigerende geplogenheden. Het begon eigenlijk als een grap en als extra stimulans voor de mensvriendelijker co-creatieve trein die in volle opmars is, dat we misschien konden helpen met een idee zoals co-creatieve rente. Simpel gesteld, elke partij, zowel de bank, de overheid als de klant zou hier rijker van worden, technisch gezien geen probleem. De hoop is inmiddels een psychisch pijnlijke nachtmerrie geworden door het contrast en het onbeg

Je hebt de oefening al meermaals opgelost, dan had je het zelf kunnen zien wat we bedoelen.

Bevreemdend is de gedachte dat ik het al zo lang hadden kunnen weten, me voor de kop stotend dat ik het niet vroeger aandacht schonk maar nu ook onmachtig getuige laat zijn van dat wat zichzelf onderhoudt en nietsontziend verder raast, en vroeger onwetend deelachtig aan was.