Tortelduif

Maria staat voor mij niet boven de andere gelovigen in de zin dat zij een andere toegang tot God zou hebben. Ook zij is volledig afhankelijk van de genade die Christus aan het kruis heeft bewezen. Juist daarom zie ik geen reden om haar een bijzondere geestelijke positie toe te kennen als moeder van alle gelovigen. De kern van het evangelie is dat Christus Zichzelf gegeven heeft voor zondaren, en dat geldt voor Maria net zo goed als voor ieder ander mens. Maria is een bijzonder mens vanwege haar rol in de geschiedenis van Jezus, maar ook zij wijst uiteindelijk naar Christus en is afha

Mijn zorg zit niet alleen in de interpretatie van deze specifieke tekst, maar ook in de gevolgen die zo'n interpretatie heeft. Als Maria op basis van deze passage wordt gezien als de geestelijke moeder van alle gelovigen, ontstaat er een bijzondere plaats voor Maria binnen het geloofsleven. Daarmee komt voor mij de vraag op of we niet iets aan een mens toeschrijven wat volgens de Schrift alleen aan God toekomt. Jezus heeft ons rechtstreeks tot God gebracht; Hij is de Middelaar. Ik zie in de Bijbel geen oproep om Maria een rol te geven in onze geloofsrelatie met God. Daarom ben ik ter

Dat twee perspectieven elkaar kunnen aanvullen klopt, maar ze kunnen ook met elkaar botsen. Als de oorspronkelijke betekenis van een tekst bijvoorbeeld is dat Christus werkelijk gestorven en opgestaan is, dan is een interpretatie waarin dat vooral een innerlijk proces of symbool wordt iets anders dan alleen een aanvulling. Dan verandert de betekenis.

Je spreekt jezelf hier tegen. Als kennis zich evolutionair ontwikkelt, zou je verwachten dat latere generaties méér inzicht hebben dan eerdere generaties. Dan ligt het niet voor de hand om terug te grijpen naar oude geschriften omdat mensen toen toegang zouden hebben gehad tot kennis die wij nu missen. Als de ontwikkeling van het menselijk bewustzijn werkelijk vooruitgang betekent, zou de zoektocht juist verder moeten gaan vanuit ons huidige inzicht, niet terug naar een vermeend verloren weten uit het verleden.

De deur op een kiertje geeft je dus ruimte om te ontsnappen mocht blijken dat je maar wat lult in de ruimte. Waarom zou de esoterische uitleg waarschijnlijker zijn dan de uitleg van een ander? De werkelijkheid is groter dan wij begrijpen, maar God heeft Zich wel concreet geopenbaard in Zijn Woord de Bijbel, en die openbaring moet het uitgangspunt zijn.

Met een dergelijke formulering onttrek je je eigen visie aan toetsing. Beetje slap gelul. Dat is een fundamentele aanname. Als je die accepteert, krijgt bijna elke esoterische uitleg automatisch meer gezag dan een historische of grammaticale uitleg van de Bijbel. Je zegt dat jouw verklaring niet per se de juiste hoeft te zijn. Dat gaat dan ook net zo goed op voor deze rammelende formulering van je standpunt. Je gaat impliciet uit te van een evolutionair model van kennis: hoe ouder een traditie of hoe dichter bij de oorsprong, des te groter de kans dat je over vergeten geestelijke kenni

Grootspraak, een grote bek die weinig zegt. Waarmee dan? Met slippers en prutsgeweren? Al sigaretjes rokend de kop van de romp geschoten krijgen, dat is wat ze te wachten staat. Stelletje nietszeggende grote bekken. Daar is geen psychiater en psycholoog tegen opgewassen. Iran weet dat een directe conventionele oorlog tegen de Verenigde Staten militair vrijwel niet te winnen is. De Amerikaanse luchtmacht en marine zijn technologisch en logistiek veel sterker. Daarom zijn dreigende uitspraken als "verpletterende wraak" vaak bedoeld om af te schrikken, het eigen publiek te mobiliseren en pol

Zonder dood geen opstanding.

Een interessant punt in je reactie is de zin "door de geschiedenis heen ontelbaar veel gelovigen ... Maria als hun Moeder in huis hebben genomen". Dat is een sterk traditie-argument: de vrucht van een interpretatie wordt gebruikt als aanwijzing voor de juistheid ervan. Ik redeneer vanuit de tekstuele oorsprong: staat deze betekenis in de tekst, of is ze later ontwikkeld? Dat zijn twee verschillende manieren om autoriteit toe te kennen: jij kijkt naar de traditie, ik naar de oorspronkelijke bedoeling van de schrijver. Voor mij ligt de kern van het kruis ergens anders. Jezus heeft mij

Ik zal het es proberen, mocht het niet helpen dan knuffel ik hem dood. Geknuffeld zal er worden.

ik zal de terrorist een knuffel geven in de hoop dat hij zijn doel zal laten varen.

Het probleem zit in de voorwaarde: "als iedereen". Niet iedereen heeft daar een boodschap aan. De vraag is uiteindelijk of liefde voor de vijand betekent dat je ook de vijand nooit fysiek mag tegenhouden, of dat juist liefde voor het slachtoffer soms vraagt om de agressor te stoppen middels geweld.

De echte kankerlijers en nazi's die als de kanker invasief woekeren.

Voor mij ligt de primaire betekenis dichter bij de tekst zelf. Jezus ziet zijn moeder en de geliefde leerling bij het kruis staan en spreekt woorden van troost en zorg. Juist het kruis is daarvoor de meest passende plek, omdat daar het afscheid werkelijkheid wordt en de zorg voor Maria concreet nodig is. Dat maakt de woorden niet minder waardevol of minder diepgaand. Integendeel: een eenvoudige daad van liefde en verantwoordelijkheid op het moment van het grootste lijden heeft juist grote betekenis. Juist daarin zie ik de kracht van deze passage. Jezus hangt aan het kruis en lijdt zwaar,

Juist omdat je spreekt over een "verlossende lading" vraag ik me af of de praktische betekenis niet wordt overstegen. De tekst zelf lijkt mij eerst een concrete opdracht van Jezus aan Johannes: zorg voor mijn moeder. Dat deze opdracht voortkomt uit liefde en navolging kan ik begrijpen. Maar zodra de handeling zelf in verband wordt gebracht met verlossing, ontstaat de vraag welke rol menselijke handelingen daarin krijgen. Voor mij ligt het onderscheid dat goede werken een vrucht zijn van het ontvangen heil, maar niet een middel waardoor het heil tot stand komt.

Je zou ook gewoon kunnen beginnen met wat er historisch in de tekst staat: Jezus geeft aan het kruis opdracht aan Johannes om voor Maria te zorgen. Dat wordt ook bevestigd door de afsluitende zin: "En van die ure aan nam haar de discipel in zijn huis." Vanuit een moralistische toepassing volgt daaruit een duidelijke boodschap: zorg voor je broeders en zusters, vooral voor degenen die aan jouw zorg zijn toevertrouwd. Een anagogische toepassing kan vervolgens gaan over de hoop en de uiteindelijke betekenis die gelovigen daaraan verbinden. Met allegorische uitleg ben ik voorzichtig

Als ik de tekst zelf lees, kan ik er niet direct uit halen dat Maria mijn moeder is. Johannes beschrijft dat Jezus zijn moeder toevertrouwt aan de geliefde leerling en de geliefde leerling aan Maria. Een praktische uitleg ligt eigenlijk het meest voor de hand. Jezus hangt aan het kruis, ziet zijn moeder en de geliefde leerling bij elkaar staan en geeft Johannes de opdracht om voor haar te zorgen. Jij legt een interpretatieve laag bovenop de tekst en dat roept bij mij wel de vraag op in hoeverre zulke aanvullende betekenissen de rol van de kerk als uitlegger versterken en daarmee de gelovi

Ik denk dat de eenvoudigste verklaring in de schrijfstijl van Johannes ligt. Johannes noemt wel vaker belangrijke personen niet bij naam, maar omschrijft hen aan de hand van hun rol. Hij noemt zichzelf bijvoorbeeld ook nergens "Johannes", maar spreekt over "de leerling die Jezus liefhad". Op dezelfde manier noemt hij Maria consequent "de moeder van Jezus". Dat is opvallend, juist omdat Johannes haar persoonlijk goed kende. Als hij haar naam had willen noemen, had hij dat zonder moeite kunnen doen. Dat hij het desondanks niet doet, lijkt daarom eerder een bewuste literaire keuze dan e

Die uitspraak bagatelliseert of versimpelt de psychologie ten opzichte van de psychiatrie. Alsof het een wat minder ernstig zou zijn dan het andere. Psychologie is niet een minder strenge variant van psychiatrie. Het zijn twee verschillende disciplines. Een psycholoog heeft een universitaire opleiding in de psychologie en richt zich op gedrag, cognitie en behandeling via bijvoorbeeld gesprekken. Een psychiater is een arts die zich heeft gespecialiseerd in psychiatrie en daarom ook lichamelijke oorzaken kan onderzoeken en medicijnen kan voorschrijven. Je hebt dus gesprekken met een psychol

Dat respecteer ik. Tegelijk valt me op dat je hiermee precies doet waar ik op wees. Je hebt eerst een uitgebreide duiding gegeven van anderen als 'natuurlijke mensen' die zichzelf als illusie in stand houden en van God wegblijven. Dat noem je een constatering. Zodra die interpretatie kritisch wordt bevraagd, beëindig je het gesprek met de stelling dat verdere discussie een zonde zou zijn. Daarmee wordt je uitgangspunt feitelijk immuun voor kritiek: instemming bevestigt het, maar tegenspraak wordt afgedaan als een uiting van de 'natuurlijke mens'. Dat is geen weerlegging van mijn punt, maa

Moeilijk he consequent zijn. Je noemt het een “constatering”, maar de inhoud blijft wel degelijk interpretatief en normatief geladen. Je beschrijft niet alleen gedrag (“er worden scheldpartijen uitgewisseld”), maar je geeft er meteen een duiding aan: dat mensen elkaar “wederzijds in stand houden”, “elkaar ontkennen” en “weg van God blijven als illusie zijnde”. Dat zijn geen neutrale observaties, maar een specifieke interpretatie van wat dat gedrag betekent. Het verschil tussen constatering en oordeel zit hier dus niet in het woordgebruik, maar in de vraag of je alleen beschrijf

Je redenering is inconsistent en plaatst jezelf uiteindelijk in dezelfde categorie die je bekritiseert. Je doet in feite een performatieve uitspraak. Het idee “niet oordelen” wordt hier namelijk gebruikt als normatief uitgangspunt, terwijl het tegelijk onmogelijk is om die norm te formuleren zonder zelf te oordelen (“oordelen is fout / zij zijn minder bewust / zij zien de eenheid niet”). Daarmee krijg je twee lagen die elkaar bijten: Op inhoudelijk niveau: “alles is één, dus er is geen oordeel nodig.” Op praktisch/taalkundig niveau: “wie oordeelt, begrijpt het niet” — en dat í

Ik zal je trollenstrot met rust laten. Mijn opmerking was deels door alcohol geïnduceerd, waarvoor mijn excuses. Blijkbaar ben je zelf bekend met de psychiatrie, gezien je opmerking over antidepressiva. Ik heb geen last van depressies, althans niet in die mate dat er medicatie voor nodig is. Bij mij draait het meestal om impulscontrole. De psychiatrie is een oplossing van de duivel en laat je uiteindelijk van de regen in de drup belanden. En wat betreft die grote bek: als ik iets in mijn hoofd haal, zit het niet in mijn kont, en kun je er donder op zeggen dat ik uitvoer wat ik z

Niemand wil hun olie kopen... Verzuip er maar in. Proportionaliteit. Dat land is een groot wespennest waarvan wordt gezegd: "niet alle wespen zijn gevaarlijk, we moeten enkel die wespen doden die gevaarlijk zijn." Achterlijke moderne oorlogsvoering.

Piepert de trol zegt ook wat, je stinkt uit je muil. Maar dat daargelaten: we zullen zien wat Amerika gaat doen. En niet de trol gaan uithangen bij mij in de buurt, want ik snij je met alle plezier je trollenstrot doormidden.