Tortelduif

Moeilijk he consequent zijn. Je noemt het een “constatering”, maar de inhoud blijft wel degelijk interpretatief en normatief geladen. Je beschrijft niet alleen gedrag (“er worden scheldpartijen uitgewisseld”), maar je geeft er meteen een duiding aan: dat mensen elkaar “wederzijds in stand houden”, “elkaar ontkennen” en “weg van God blijven als illusie zijnde”. Dat zijn geen neutrale observaties, maar een specifieke interpretatie van wat dat gedrag betekent. Het verschil tussen constatering en oordeel zit hier dus niet in het woordgebruik, maar in de vraag of je alleen beschrijf

Je redenering is inconsistent en plaatst jezelf uiteindelijk in dezelfde categorie die je bekritiseert. Je doet in feite een performatieve uitspraak. Het idee “niet oordelen” wordt hier namelijk gebruikt als normatief uitgangspunt, terwijl het tegelijk onmogelijk is om die norm te formuleren zonder zelf te oordelen (“oordelen is fout / zij zijn minder bewust / zij zien de eenheid niet”). Daarmee krijg je twee lagen die elkaar bijten: Op inhoudelijk niveau: “alles is één, dus er is geen oordeel nodig.” Op praktisch/taalkundig niveau: “wie oordeelt, begrijpt het niet” — en dat í

Ik zal je trollenstrot met rust laten. Mijn opmerking was deels door alcohol geïnduceerd, waarvoor mijn excuses. Blijkbaar ben je zelf bekend met de psychiatrie, gezien je opmerking over antidepressiva. Ik heb geen last van depressies, althans niet in die mate dat er medicatie voor nodig is. Bij mij draait het meestal om impulscontrole. De psychiatrie is een oplossing van de duivel en laat je uiteindelijk van de regen in de drup belanden. En wat betreft die grote bek: als ik iets in mijn hoofd haal, zit het niet in mijn kont, en kun je er donder op zeggen dat ik uitvoer wat ik z

Niemand wil hun olie kopen... Verzuip er maar in. Proportionaliteit. Dat land is een groot wespennest waarvan wordt gezegd: "niet alle wespen zijn gevaarlijk, we moeten enkel die wespen doden die gevaarlijk zijn." Achterlijke moderne oorlogsvoering.

Piepert de trol zegt ook wat, je stinkt uit je muil. Maar dat daargelaten: we zullen zien wat Amerika gaat doen. En niet de trol gaan uithangen bij mij in de buurt, want ik snij je met alle plezier je trollenstrot doormidden.

Ach schei toch uit, schijterd van een trol. Het enige wat van jou afkomt is de stank van trollenschijt. Maar dat onderscheid valt lastig te maken in de schijttank waarin jij kopje onder gaat. Tot over je dreknek zit je erin.

Een trol... dat past ook. Rien Poortvliet tekende ze altijd met een geloofwaardige anatomie. Alsof je ze zo zou kunnen observeren met de verrekijker (ik hou van die dingen, heb een prachtige 10x50) en ze voor echt aan zien. Maar deze trol is een prutser met een grote bek en kleine knuistjes. Piepert de trol zal ik hem voortaan noemen.

Je bent een nazikabouter die dood kan vallen.

Een argumentloze retorische oneliner van de kabouter met een jodenfobie. Die MOU kan evengoed een middel zijn om toekomstige acties te rechtvaardigen. Als Iran ondanks concessies opnieuw militair optreedt of de afspraken schendt, kan de VS stellen dat eerst de diplomatie is geprobeerd en dat verder militair optreden daardoor beter te rechtvaardigen is.

Hey Paulus de boskabouter komt ook weer eens van zijn paddenstoel afgeklauterd. Uitgewipt? Steek die puntmuts anders in je reet, wellicht helpt het om van je constipatie af te geraken. Het verschil tussen een militaire analyse en leedvermaak lijkt je volledig te ontgaan. Een MOU is zelden een oplossing; het is meestal een pauze waarin beide partijen hun volgende stap voorbereiden. Maar ga gerust de straat op met je puntmuts in je reet om je zogenaamde overwinning te vieren.

Die MOU was vooral een diplomatiek instrument om een volgende fase van de confrontatie voor te bereiden. RELOAD! Opdonderen met die gasten. Ook op straat wordt het grimmiger:

(Minuut 9:55) Het beeld van de 30 zilverlingen, het pottenbakkersveld, de scherven en de rol van de pottenbakker vormt samen één samenhangend symbolisch netwerk in de Bijbelse verhalen rond Judas Iskariot. Het gaat daarbij minder om economische of historische details op zichzelf, en meer om een gelaagd verhaal over waarde, breuk, oordeel en betekenis. In de evangelieverhalen staat het bedrag van dertig zilverlingen centraal als de prijs waarvoor Judas Jezus uitlevert. Historisch gezien is dat bedrag niet groot: het is ruwweg de waarde van een slaaf of enkele maanden loon. Maar juist

Ik weet heel goed wat mijn hond "denkt". Ter correctie van Descartes heeft hij zijn eigen filosofietje bedacht: "Ik eet, dus ik besta".

Descartes zei: 'Ik denk, dus ik besta.' Ik zal het mijn hond eens voorleggen en kijken wat hij ervan vindt.

Die deal is bedoeld om te mislukken.

Het is waar dat God in de Bijbel taal gebruikt die voor mensen begrijpelijk is, inclusief grammaticale vormen en werkwoordsvormen. Maar daaruit volgt niet automatisch dat elke grammaticale keuze direct een expliciete betekenisdrager is (“als er een vrouwelijke vorm staat, dan bedoelt God dus ‘zij’”). In Genesis 1:2 gaat het om het Hebreeuwse ruach, dat grammaticaal vrouwelijk is en daardoor vrouwelijke werkwoordsvormen kan aansturen, zoals merachefet (“zwevend/broedend”). Dat is een taalkundige eigenschap van het woord, niet een expliciete aanduiding van gender of een persoonlijke keuze v

Het klopt dat ruach (רוּחַ) in het Hebreeuws niet in alle gevallen strikt grammaticaal vrouwelijk is; er komen ook constructies voor waarin het als mannelijk wordt behandeld, afhankelijk van context, stijl en taalevolutie. Dat neemt echter niet weg dat ruach in de Hebreeuwse Bijbel overwegend met vrouwelijke grammaticale vormen voorkomt (zoals werkwoordsvormen in Genesis 1:2). Die variatie in grammatica zegt op zichzelf niets over een “mannelijke” of “vrouwelijke” identiteit van de Geest als persoon. Het gaat hier dus om grammaticale flexibiliteit binnen het Hebreeuws, niet om een co

In het Hebreeuws is ruach (geest/wind) grammaticaal vrouwelijk, waardoor werkwoorden en bijvoeglijke vormen soms in de vrouwelijke vorm staan. Dat zegt echter niets over het “geslacht” van de Geest als persoon. Het idee dat de Bijbel daarmee letterlijk “Zij, de Geest” als vrouwelijke persoon bedoelt, klopt niet. Ook in passages zoals Genesis 1:2 of de verhalen rond Simson wordt de Geest van God niet als een vrouwelijke entiteit met het voornaamwoord “zij” aangeduid. Wat je ziet is grammaticale congruentie in de brontaal, geen theologische of persoonlijke genderaanduiding.

Wat een nonsens. Nu is God weer bigender. Je laat je meeslepen door de tijdsgeest! Als God Zich consequent als ‘Hij’ presenteert en de man als vertegenwoordiger van God wordt genoemd, dan is God mannelijk.

Dus God als non-binair? God is een man! Wat is je definitie van een man? Is die biologisch of geestelijk?

Zoek de zon op mensen! Niet alleen als het zomer is... God heeft die voor meer doeleinden geschapen dan dan we doorhebben. Ik ben in maart al bijna zo bruin als een neger. En neem gerust af en toe een middagdutje, is goed voor je.

Populisme versterkt dergelijke mechanismen nu eenmaal. Twee leiders die als populistisch worden omschreven... Wat mij betreft niet meer dan een poging om links en rechts te verbroederen. Gelul van de hoogste orde.

Dat komt er nou van met die moderne genderidentiteit. Je mag van alles en nog wat zijn, maar als puntje bij paaltje komt wordt er gekeken naar of je wel spoort. Vervolgens wordt het meisje in de lappenmand gelegd en moet er voorzichtig mee omgegaan worden. Wat een debielenland is het toch geworden. Maximaal 4 jaar voor het omleggen van twee mensen... Zo een xenogender zou je toch voor minimaal 20 jaar in het hondenhok trappen met een slot erop. Vergezeld van een echte mens-averse hond die haar even voordoet hoe het moet. Maar hey, lijden doet leven!

Als ik je lijn zo samenvat, dan verschuift de rol van Christus inderdaad duidelijk ten opzichte van het christendom. In de manier waarop jij Genesis 3 en de menselijke ontwikkeling beschrijft, lijkt Christus vooral de functie te krijgen van degene die de uiteindelijke terugkeer tot God mogelijk maakt binnen een proces van geestelijke groei die jij zelf initieert en begaat. Hij staat dan niet primair buiten de mens als Verlosser van een onmachtige toestand, maar meer binnen het menselijke ontwikkelingspad als richtinggevend. Als leraar, niet als Verlosser. In die lezing wordt het acce