TTC

Het zou een misvatting kunnen zijn dat wanneer iets niet moeilijk is, dat het ook niet overweldigend zou kunnen zijn. En sterker, in sommige gevallen kan iets dermate eenvoudig zijn dat het aan onze aandacht ontglipt, in schril contrast met wanneer we het wel toelaten om diepgaander te beschouwen. Het is ook op deze manier dat een gigantische kloof kan ontstaan tussen dat wat een minderheid weet en wat een meerderheid zegt, om zodoende dagelijks getuige te worden van omstandigheden die het hart en bijhorende emoties diep beroeren kunnen.

Zouden we niet gewoon kunnen samenwerken vanaf het begin? We zouden van al die verschillende kruisen immers ook een brug kunnen maken, en die samen dragen.

De meest voorkomende domheid van de mens is het doel vergeten, zei Nietzsche. Er zijn ook mensen die het doel kennen, staat allemaal in de cartoon waardoor we terug bij het eerste prentje aankomen.

Misschien had het beter geweest om samen te werken bij het eerste prentje, zo had het voor iedereen veel makkelijker kunnen zijn.

Niet bekend maar leuk, dank.

Ik ben nog maar bij het eerste prentje, maar misschien helpt het inderdaad om het doel al te kennen.

Ja, heel vreemd soms, vind het ook een prachtige cartoon waarin heel veel zit.

Er staan vragen in de openingspost, allemaal toch niet zo moeilijk?

Eens kijken hoe lang het duurt tot iemand een volwassen antwoord wil geven op de gestelde vragen, over meer gaat het experiment niet. Zoiets?

Er staan vragen bij de openingspost, en een beeld.

Acht je jezelf nog in staat om inhoudelijk op iets te reageren?

Ben je er weer, het gaat over het kruis dragen en religie. Er stonden vragen bij de openingspost, en een beeld waartoe ze betrekking hebben.

Een aantal spreekt over een ‘grote misleiding’, dit is mi op verschillende manieren te beschouwen. De reacties hierop zijn divers, voor de ene werkt dit bevrijdend, voor iemand anders misschien nu net beangstigend. Het is ook tweeledig te beschouwen, enerzijds in relatie tot het zoeken naar ons ware zelf, anderzijds in relatie tot dat wat zich aan onze ogen voordoet. Doorheen de jaren is de indruk of inzicht ontstaan dat hiertussen een wisselwerking bestaat, als ware het zich steeds meer onthechten van het zogeheten valse zelf simultaan ook meer inzicht geeft in tal van misleidingen buiten ons

Het leven zou zoiets kunnen zijn, steeds pijnlijker naarmate we het onze ongebreidelde aandacht geven. Ook hier zit logica in, zij het niet steeds begrepen, in verhouding tot het onder- of dieperliggende groeiproces.

Vond een bijzondere cartoon waarin 'het kruis dragen' centraal staat, wat zou je hier zelf nog kunnen bij bedenken om de last milder te maken? En hoe interpreteer je een en ander?

Zalig zijn de armen van geest, bedoel je dat? Op dat moment is er geen weet van wel/niet jezelf mogen zijn, ondanks gedacht wordt van wel.

Voor mensen die naar zichzelf zoeken is er altijd goed nieuws, en tussen jezelf vinden en jezelf mogen zijn zit echter nog een hemelsbreed verschil. En voor wie begrijpen wil, de vraag stelt zich niet zozeer of herstel mogelijk is, de vraag stelt zich of we daar ook toe bereid zijn.

Als ervaringswerkers in de GGZ gevraagd wordt hun inzichten te delen dan is ook dat een zeer rekbaar begrip, zo heeft ieder z’n interesses of specialisaties, dat is begrijpelijk. Hierbij, naargelang deze inzichten ontstaat een kruisbestuivend effect waarin verschillende katalysators dit proces kunnen versnellen, zelfs in die mate dat het ook overweldigend, zelfs ongeloofwaardig, kan worden. En zo wordt ‘ongeloofwaardig’ ook een rekbaar begrip, naarmate we bereid zijn deze katalysators toe te laten tot het bewustzijn, denken en voelen. En dat is tegelijk het goede en het slechte nieuws, het is

Ken je dat verhaal van die blinde vlekken?

Zonder gevangenschap zouden we nooit tot verlossing kunnen komen, elk gesprek hierover zou dan absurd worden.

Daar getuig je van, ontegensprekelijke eenvoud en waarachtig.

Als het al over religie zou gaan, er zijn nogal wat versies vandaag. Boekenkennis en ervaringskennis, wezenlijk verschil.

Alsof er geen boek geschreven werd.

Het is als leven in een woestijn en in de verste verte is er geen ziel te bespeuren, niet anders dan tandengeknars, twijfel aan alles en doodsangsten uitzweten, een psychische marteling. En vooral schokkend, alles wat ik ooit gedaan of geprobeerd heb is totaal nutteloos gebleken, hard labeur voor wie en voor wat? Werkelijk niets rest, tenzij het denken hierover in alle eenzaamheid, me ten diepste afvragend waarom ik überhaupt nog zou willen leven in een wereld die geenszins strookt met wat diep in m’n hart gelegen is. Het tot expressie brengen hiervan is al helemaal een fiasco gebleken, als ee

Het is het ene of het andere, anders komt het nogal lullig over om aan iedereen te vragen om zichzelf te redden, het verlies aan geloofwaardig manifest.