TTC

Zo je ziet, het ijsbergmodel kan enkel maar een abstractie zijn, aandacht, pipet en pincet in een sfeer van sereniteit en veiligheid genoodzakend om er op een rationeel doordachte manier legitieme conclusies aan te kunnen koppelen. Een universele stimulus kan daarom misschien dan wel tijdloos beschikbaar zijn, ingebed binnen een spectrum van beweging, systeemconstructies, netwerken en metaforische golven is het quasi onmogelijk om er een dialoog in milde overreding over te onderhouden. En toch kunnen we niet zeggen dat het nieuws onder de zon is, relevante lectuur die er direct- of indirect na

Deutsch & Deutsch stelden een theorie over late selectie voor, die Broadbents selectiefilter verplaatste naar ná de waarnemingsprocessen. Dit betekent dat je weliswaar alles registreert en er betekenis aan toekent, maar dat je selectiefilter vervolgens bepaalt wat er aan je bewustzijn wordt doorgegeven.

Ja, de verwarring bij paraconsistente logica veronderstelt op z'n minst een keuze uit twee opties, in praktijk zijn er echter veel en veel meer zodat een aantal opties niet eens het daglicht zien. En toch, de strijd gaat onverminderd verder, het rad draait verder en de synthese onveranderlijk, door niemand bedacht.

Ja, en in het midden vinden we altijd hetzelfde, de sprookjes van Grimm.

Dan valt het nogal mee, dacht voor heel even dat we, tot nader order, ook in deze wereld leven.

Het is wat het is, wachten op het volgende wereldconflict. Of is het in jouw wereld iets anders misschien?

Zo gaat het nu eenmaal, een universele stimulus zegt niet dat iedereen dezelfde taal spreekt, het omvat alle opties.

Het ijsbergmodel is een abstractie, handelend over communicatie.

Dat heb je met een ijsbergmodel nu eenmaal, als je alleen nog maar water ziet is hij misschien gesmolten.

Dan zal het een vlucht zijn, voorbij aan die inzichten.

Het ijsbergmodel verwijst naar een aantal fundamentele inzichten, dat is het simpele stuk.

Horizonversmelting suggereert onderzoek naar een gegeven thema, wat ook heel alledaags kan zijn.

Zonder een vleugje onaangepaste humor lukt er wellicht niets, ook morgen niet.

Misschien is het vergelijkbaar met een reeks sociale alternatieven, je krijgt ze nooit verkocht omdat er nergens iets over geconditioneerde wapens gezegd wordt. Ockhams scheermes, ook bekend als de wet van de spaarzaamheid, is de stelling dat wanneer er verschillende hypotheses zijn die een verschijnsel in nagenoeg dezelfde mate kunnen verklaren, die hypothese gekozen moet worden die de minste aannames bevat.

Ervaring leert dat je zonder hulp van zorg- en hulpverleners die subtiele nuances niet zomaar op het spoor kan komen, tegelijk toch ook wat oefening vergt om ze degelijk te integreren. Toegegeven, vooral dat laatste lukt me voor geen halve meter, maar ik probeer toch, hoe quasi onmogelijk tragisch absurd het ook zij, moed te houden.

Hetzelfde principe vinden we terug doorheen de tijd, non-lineaire elementen verdwijnen niet zomaar.

Met regelmaat komt de echo van het verloren paradijs van Keynes me tegemoet, destijds, zo'n 80 jaar geleden, was er immers ook een verhoogde wapenproductie.

Dat is afleidbaar, maar misschien wordt het dan ook dubbelzinnig en verwarrend, ondanks simpel.

Geen idee, ik weet zelfs niet wie gedachten bedacht heeft, ze blijven wel continu stromen.

Op dezelfde manier kunnen we proberen te ontdekken hoe dit alles past binnen het kader van een universele stimulus, die an sich een onpersoonlijke signature kent.

Volgens Fisher is een significantietoets alleen zinvol binnen de context van een serie experimenten. Eén significant resultaat zegt niet veel, het zou immers zomaar het resultaat van toeval kunnen zijn.

Het principe van het scheermes van Ockham is een van de thema's van de film Contact, gebaseerd op het boek van Carl Sagan. Het komt ook terug in het boek De naam van de roos van Umberto Eco.

Denk dat in die zin 'boven op' verwijst naar de eigenlijke betekenis, connotatie en denotatie verbonden. Maar kan me vergissen, subtiel zijn zoals altijd de nuances. Detonatie betekent letterlijk een explosie.

De connotatie van een woord of kleine woordgroep is de ermee verbonden denotatie die vaak van emotionele aard is, boven op de eigenlijke betekenis van het woord.

Een bekende soort van de klaproos is een slaapbol, vaak ontkiemend op plaatsen waar de grond verstoord is.