Hoe krijg ik een connectie met god?

[Fundamenteel 1.030]

Zojuist zei Bekeerling14:

Nogmaals, je moet niet denken dat de Bijbel objectief over de farizeers heeft geschreven. Daarom moet je geschiedenis en Bijbelse geschiedenis uit elkaar houden.

Tevens is het over de grond kruipen van zondebesef behoorlijk "kijk mij eens" terwijl Jezus volgens mij juist zei dat je het stilletjes moet doen. Vandaar zijn "laat uw linkerhand niet weten wat uw rechterhand doet"..

Dus waarom zou een farizee kruipen en zondes bekennen? Geef gewoon toe dat je fout was, het zou u meer sieren dan onnozel te doen. En nederig opstellen en roemen met God Zijn werken mag, roemen over eigen werken zoals @Breuk die zich daar superieur mee wou opstellen is wat anders. Ken uw Bijbel 😛

[Petra. 719]

Joehoeeeeeeeee !!! 

Dit is een topic met de vraag van Michelle over hoe ze connectie krijgt met God. 

 

 

 

[Fundamenteel 1.030]

He hath made us kings and priests

[Hermanos2 554]

Zojuist zei Petra.:

Joehoeeeeeeeee !!! 

Dit is een topic met de vraag van Michelle over hoe ze connectie krijgt met God. 

 

 

 

Dan mag Michelle wat actiever deelnemen. 

[Fundamenteel 1.030]

Zojuist zei Petra.:

Joehoeeeeeeeee !!! 

Dit is een topic met de vraag van Michelle over hoe ze connectie krijgt met God. 

Ziet ze gelijk wat voor slagveld het is om een standpunt te nemen. Dat is geen pad over rozenpaadjes. Mensen die teveel rust in hun geloof ervaren, zijn in compromis met de duivel. De duivel valt wat hij al heeft niet lastig. Maar diens slangen en schorpioenen triggeren zich natuurlijk kapot aan Zijn Woord.

[Petra. 719]

11 uur geleden zei Fundamenteel:

Ziet ze gelijk wat voor slagveld het is om een standpunt te nemen. Dat is geen pad over rozenpaadjes. Mensen die teveel rust in hun geloof ervaren, zijn in compromis met de duivel. De duivel valt wat hij al heeft niet lastig. Maar diens slangen en schorpioenen triggeren zich natuurlijk kapot aan Zijn Woord.

Whoehahaha, geen rozenpaadjes, geen blije boodschap, geen rust, geen vrede, geen juk is zacht en last is licht maar een bak met narigheid en geruzie. Welkom in het christendom! 🤪

[Fundamenteel 1.030]

3 uur geleden zei Petra.:

Whoehahaha, geen rozenpaadjes, geen blije boodschap, geen rust, geen vrede, geen juk is zacht en last is licht maar een bak met narigheid en geruzie. Welkom in het christendom! 🤪

Wel goed nieuws, maar niet van deze wereld. Alles is hier reeds veroordeeld.

Het goede nieuws is dat ge alles moogt tegenspreken

En geloof u zal redden van de dwaalleren dezer wereld.

[IKBENANDERS 0]

TIP: lees het onderstaande boek niet; dat heeft geen zin zonder voorkennis. Neem de woorden hieronder tot je ter overweging en ga dan over tot uitvoering. Meer heb je niet niet nodig; ik ook niet.

Uit: Het innerlijke woord, geschreven door Judith von Halle (Cichorei, 2024).

Wanneer wij het woord tot Hem richten, beleven wij, hoe ons Ik antwoord van Hem krijgt op een communicatieniveau dat met het uiterlijke woord niet te vergelijken is, op het niveau van het begrijpende hart … Het is alsof ons eigen Ik tot ons spreekt … als de stem van het geweten, als de stem van het inzicht, als de stem van de wijze raad. Door de zekerheid die daaruit ontstaat, verwerven wij … de kracht om meer en meer te vertrouwen op deze stem …. de stem van ons Ik, en die te volgen. Want door ons gesprek met Christus ontvangt ons Ik de onfeilbare, de beste raad voor onze ontwikkeling … de goddelijke leiding door de beproevingen van het leven heen.

Hoe kun je … de kracht opbrengen om dapper en steeds weer opnieuw de lasten op je te nemen van het afstand doen van je egoïstische verlangens, om een waar mens te worden? Je krijgt het alleen voor elkaar door de liefde! Door de liefde tot Christus. Terwijl Christus bereid was tot het offer van Zijn goddelijkheid … om het loon voor zijn totaal-offer onverkort aan Zijn creatuur weg te schenken, is door de mens alleen het offer te brengen van zijn eigen egoïsme, waarvan hij zich vanuit zijn betere deel toch al wil ontdoen.

Niet alleen de verstokte atheïsten en veel natuurwetenschappers, maar zelfs ook theologen of mensen die zichzelf beschouwen als antroposofische geesteswetenschapper, valt die in wezen meest eenvoudige bezigheid van de ziel zo oneindig zwaar: Christus, de Verlosser van het mensenwezen, dankbaarheid en liefde tegemoet te dragen – ja , Christus lief te hebben. Daarbij is het juist deze kleine activiteit van de ziel die de sleutel is tot de schatkamer van de ware, de bovenzinnelijke wijsheid.

De mens … is in de gelegenheid om voor zichzelf de offerdaad van Christus voor de wereld, alsook de betekenis voor zijn eigen bestaan, door zijn … verstandelijke vermogens … begrijpelijk te maken. Hij kan door zijn denken het belang van deze daad van Christus Jezus inzien. Daarom kan terecht worden gezegd dat de mens via het denken dichterbij de geestelijke wereld komt. … De ‘hemelladder’ van de huidige mens laat … de volgende loten zien waarlangs hij naar boven en weer naar beneden gaat: hij … gaat … de weg van het inzichtelijk verstand (loot 1) naar het ontgloeien van de liefde (loot 2); en van de liefde naar het hogere inzicht (3e loot); van het hogere inzicht naar de volmaaktere liefde (loot 2); van deze hogere liefde naar het hogere denken (loot 1); en van het veranderende denken tenslotte naar de op hemelse wijsheid gebaseerde) daad op aarde.

… het zijn de … de middelen van het verstand waardoor wij deze liefde kunnen ontplooien, maar wat ons ervan weerhoudt, is een verstand dat wordt verduisterd door egoïsme. En dat heeft zijn oorsprong in … (ons niet volledig tot bewustzijn gebrachte) voelen[,] … om Christus met het ‘reine denken’ te begrijpen …Wanneer hij onder het ‘reine denken’ alleen de zuiverheid of de zuivering van zijn verstand van het egoïsme zou verstaan, die opstijgt uit zijn onderbewuste gevoels- of zelfs wilsleven, dan zou hij niet ten prooi hoeven te vallen aan deze vergissing.

Nu is het zaak om uit je zielendiepten naar boven te halen: het meest persoonlijke, het meest intieme, het verst afgelegene dat je daar kunt vinden! Breng alles naar boven! Breng ook naar boven wat je tot al te persoonlijke gevoelens laat komen: haal naar boven alle eergevoelens van de zich in hun glans zonnende of ook gekrenkte ijdelheid, breng naar boven je egoïsme, je persoonlijke hebzucht, je verlangen naar ‘aangename’ en persoonlijke tevredenheid, het gevoel van zwelgen in mateloosheid, waartoe ook de overdreven ascese behoort, breng naar boven je vermogen tot gevoelens van wraakzucht, afgunst en jaloezie! Breng ze allemaal naar boven uit de diepten van het hart, tot ook het laatste waartoe je voelen in staat is met die gewoonweg overweldigende kracht die wij kennen, voor je is verschenen! En wanneer nu deze geweldige uitwassen van je lagere voelen zich in levenden lijve voor je ziel opstapelen als een machtig gebergte van bewegende golven, wanneer je deze gevoelsmachten nu zo dicht opeen voor je hebt – keer ze dan om en wijs ze als pure liefde toe aan Christus! Met dezelfde geweldige intensiteit waarmee je anders persoonlijk alleen voor jezelf leeft in het voelen, voel nu voor Hem! Want wanneer wij in staat zijn tot deze intensiteit van het voelen, zoals zich dat heeft bewezen in onze afgronden, dan zijn wij ook in staat dit op te brengen in het goede.

Hoewel het aardse verstand het ook niet kan begrijpen dat de Schepper van alle dingen en wezens sinds Zijn opstanding geduldig en welwillend erop wacht dat wij ons Ik aan Hem ten huwelijk geven, dan is het toch waar! Doordat Hij bij ons het Ik heeft opgewekt, heeft Hij ons als het ware tot Zijn bruid verkoren. Verlangt dan niet ook de aardse bruidegom naar de mooie dag waarop zijn uitverkorene zich voor eeuwig met hem verbindt. Toen de Logos in het gekruisigde lichaam van Jezus de woorden sprak: ‘Ik heb dorst’, toen verlangde Hij reeds naar de vruchten van Zijn offer: Hij had dorst naar ons, naar de vereniging met elk van onze Ikken, voor hun vrije keuze om Hem het ja-woord te geven, stierf Hij. … En wanneer wij ooit onze totale liefde voor Hem hebben ontdekt en die op het altaar van onze hogere menselijkheid aanbieden, die liefde die ons aanvuurt ons hele aardezijn en -werken te wijden aan degene die ons vrij heeft gemaakt, opdat het ons kan lukken ons te bevrijden van onszelf, dan zullen wij de nieuwe eucharistie vieren.

De dagelijks verzorgde innerlijke dialoog van ons Ik met de eerste van alle Ikken is het, die – wanneer het echt werkelijk iedere dag volgehouden wordt – tot zo’n snelle ontwikkeling van de ziel leidt, dat nog in het huidige leven ieder mens die dit realiseert, grote veranderingen aan zichzelf zou vaststellen en er nooit meer over zou klagen dat hij jaren of tientallen jaren lang met meditaties of andere zielsmatig-geestelijke oefeningen is omgegaan zonder enige noemenswaardige gevolgen geregistreerd te hebben. (Waarbij opgemerkt moet worden dat hij in dit geval de bovenzinnelijke scholingsweg niet adequaat of consequent gevolgd kan hebben. Want ook wanneer iemand het directe gesprek met Christus aanvankelijk afwijst, maar consequent die oefeningen doet die aan de antroposofische geestesleerling zijn gegeven, zal hij resultaten op het vlak van zijn morele impulsen en spirituele inzichten kunnen waarnemen, die hem uiteindelijk toch naar de ontmoeting met Christus leiden – hij maakt het zich op die manier alleen veel moeilijker, wanneer hij zijn woord niet richt tot het Woord.)

… met [de] directheid van ons eigenlijke wezen richten we ons in de stille, intieme woordmeditatie tot de (eveneens oprechte, ongekunstelde en in zekere zin ‘ongecompliceerde’) waarachtige Ik-heid van Christus. Want daarin bestaat het eigenlijke wezen van de christelijke meditatie: in het zich direct wenden tot de concrete ‘persoon’ van Christus – wat geen abstractum, geen theoretisch weten is, maar een levend, voelend wezen. met deze directheid van ons eigenlijke wezen richten we ons in de stille, intieme woordmeditatie tot de (eveneens oprechte, ongekunstelde en in zekere zin ‘ongecompliceerde’) waarachtige Ik-heid van Christus. Want daarin bestaat het eigenlijke wezen van de christelijke meditatie: in het zich direct wenden tot de concrete ‘persoon’ van Christus – wat geen abstractum, geen theoretisch weten is, maar een levend, voelend wezen.

Hoe meer hij liefheeft, des te wijzer wordt hij; des te belangrijkere ontdekkingen zal hij doen op zijn onderzoeksweg.

Het komt er … op aan dat je met het vaste voornemen de gespreksmeditatie ingaat om jezelf niet te bedotten door op een of ander antwoord te hopen waarop je in werkelijkheid al geanticipeerd hebt … De zuiverheid van het eigen hart en het reeds genomen besluit om het werk aan de overwoekerende wirwar van zijn zielenlandschap aan te pakken, leidt al tot de juiste stemming, zodat je het gesprek kunt oppakken en erop kunt rekenen de op je af komende antwoorden ook te kunnen ‘horen’.

Eerst kan het een overwinning voor de ziel betekenen om deze directe communicatie met Christus te beginnen en iedere dag weer opnieuw te voeren. Maar al snel zal deze uitwisseling onmisbaar voor je worden, zelfs levensnoodzakelijk zijn, en de tijd waarin dat gebeurt, zal tot de kostbaarste van de dag worden. (Deze hunkering is de enige verslaving die niet afhankelijk, maar vrij maakt!) En uiteindelijk zal de mensenziel ontdekken dat ze voor deze uitwisseling niet eens meer een zich ruimtelijk terugtrekken nodig heeft om toevlucht tot Hem te nemen, zij zal zich op ieder moment in haar verborgen innerlijk kunnen terugtrekken, zonder de wereld – haar werkterrein – te verlaten. Wanneer de ziel komt tot deze permanente dialoog met haar Verlosser, zal ze niet onpraktischer of dromeriger worden, maar steeds zekerder en vaardiger in de wereld van alledag, omdat ze met zo’n begeleiding opmerkzaam wordt op veel valstrikken, nog voordat ze daarin ook maar verstrikt kan raken. Ze woont in haar wijze Raadgever en treft de juiste beslissingen in het dagelijkse leven vanuit de intuïtie, die haar van daaruit ten deel valt.

Wie tegenwoordig een bruikbare medewerker wil zijn aan het werk van de Logos, zal inzien dat hij daarvoor de stenige weg moet inslaan van de loutering van zijn ziel. Om daarmee tot het uiterste serieus om te kunnen gaan, namelijk zo dat ook in de tijd van de grootste beproevingen de consequentie niet verloren gaat en alle daden (waartoe ook gedachten en gevoelens behoren) worden volbracht onder het waakzame oog van het Ik, daarvoor is de liefde nodig. De liefde tot Christus. Maar om dat op te brengen en te laten groeien, moet er een directe relatie met Christus worden opgebouwd, die het je mogelijk maakt om Hem te leren kennen en waarderen voor wat Hij is en wat Hij heeft volbracht – een inzicht is dit. Maar de grondslag voor het verzorgen van deze relatie is het innerlijke woord, het meditatieve gesprek tussen de kern van het eigen innerlijk en het levende ‘Woord’ zelf.

56 minuten geleden bewerkt door IKBENANDERS