Onderscheidingsvermogen, is de weg nu smal, lang, breed en/of kort?

[TTC 1.577]

1 minuut geleden zei Hopper:

Ook 'blij' is een zelfaffectie waarin 'blij' zich tot 'blij' verhoudt, waardoor de mens achter het "ik ben" blij kan zetten.

Het is altijd wel iets, er bestaat ook zo'n cirkel van. 

[Hopper 842]

1 minuut geleden zei TTC:

Het is altijd wel iets, er bestaat ook zo'n cirkel van. 

In de uiterlijke wereld van beelden is altijd wel 'iets', dat klopt.  Aan de vrucht herken men de boom.

[TTC 1.577]

Zojuist zei Hopper:

In de uiterlijke wereld van beelden is altijd wel 'iets', dat klopt.  Aan de vrucht herken men de boom.

We moesten gewoon even wachten, sommige dingen zijn voorspelbaar. 

[Hopper 842]

2 minuten geleden zei TTC:

We moesten gewoon even wachten, sommige dingen zijn voorspelbaar. 

Wat wijsheid in de ogen van de wereld is, is dwaasheid in de ogen van God, schreef Paulus.     Daarom ben ik een dwaas in de wereld en voor God een wijs man.

[TTC 1.577]

Zojuist zei Hopper:

Wat wijsheid in de ogen van de wereld is, is dwaasheid in de ogen van God, schreef Paulus.     Daarom ben ik een dwaas in de wereld en voor God een wijs man.

Staat zelfs op Wikipedia, heeft er niets mee te maken.

[TTC 1.577]

Op 19-7-2026 om 18:29 zei Tomega:

Jawel, en kenmerkend is daar de "verhouding" als een meer wiskundig begrip.Logica gaat ten diepste uitsluitend over verhoudingen vanuit een referentie en een functie, en men spreekt dan over een syllogisme, hoewel die term ietwat onhandig zichzelf beperkend spreekt van twee premissen in plaats van een premisse en een functie. Het antwoord geeft een zuivere verhouding zodat ook de minder wiskundigen kunnen spreken dat zoals het een dit, dan ook het ander dat, en daar spreekt men van een analogie. En alles met elkaar groeit het inzicht dat als elke actie een reactie bewerkt naar referentie en in verhouding, dat dan kennelijk een enkele hoger gerefereerde functie al dat andere als een wetmatigheid beschrijft.

Door open access ontstaat steeds meer toegang tot wetenschappelijke werken. De online beschikbaarheid van miljoenen documenten leidt echter ook tot de vraag hoe hieruit relevante informatie te filteren.

[TTC 1.577]

22 uur geleden zei Hopper:

In de uiterlijke wereld van beelden is altijd wel 'iets', dat klopt.  Aan de vrucht herken men de boom.

Hoe je met een beeld van de otolieten van de Sebastes Mentella beter kan leren begrijpen waarom ook de allerkleinste steentjes ons uit evenwicht kunnen brengen, is me een compleet raadsel.

[TTC 1.577]

Op 16-7-2026 om 12:39 zei Hopper:

Spoiler: zoek naar de grenzen en overschrijd die. 

Het is altijd wel iets, dacht ik voor Photovoice eens een voorbeeld van apofenie te kunnen presenteren, blijkt dat pareidolie correcter is. Muggenzifters zijn het, en ik wou gewoon maar zeggen dat ik eindelijk zo'n glaskikkertje heb kunnen spotten.

[Tomega 324]

Op 8-8-2026 om 06:14 zei TTC:

Door open access ontstaat steeds meer toegang tot wetenschappelijke werken. De online beschikbaarheid van miljoenen documenten leidt echter ook tot de vraag hoe hieruit relevante informatie te filteren.

Het geloof in en zoeken naar waarheid geeft een fundament van waarheid en logica en een selector en het geselecteerde. Onmiddellijk vereist dat een verwerping en ongeloof bij al die waarheden die worden gefundeerd zonder legitieme fundamenten. Maar daar is dan een paradox, als je gelooft dat onder die waarheden een hogere vorm van waarheid schuilgaat. Want leugen en waarheid delen nu dezelfde toegangsdeur of dezelfde sleutel. Gelukkig is de leigen altijd intrinsiek gebrekkig en onzuiver, en gelukkig is de waarheid zodanig zelfdragend, dat ook de leugenaar  zich van haar bedient. En de kunst is daar om alles na te gaan en na te rekenem, en te verwerpen wat geen zuivere waarheid biedt. 

Merk op dat deze benadering erg onwetenschappelijk is. Want de wetenschap bouwt fundamen in volledige  vrijheid bij waargenomen of aangenomen bevindingen, in plaats van zich gevangen te weten in de erkende fundamenten.

En de oorzaak daar weer van, is als je het mij vraagt, de menselijke domheid om het zelfbedachte of het geestelijke als meer existentieel te beschouwen als wat de natuur in beperkingen eenvoudig oplegt en met geweld afdwingt.

 

[TTC 1.577]

4 minuten geleden zei Tomega:

Het geloof in en zoeken naar waarheid geeft een fundament van waarheid en logica en een selector en het geselecteerde. Onmiddellijk vereist dat een verwerping en ongeloof bij al die waarheden die worden gefundeerd zonder legitieme fundamenten. Maar daar is dan een paradox, als je gelooft dat onder die waarheden een hogere vorm van waarheid schuilgaat. Want leugen en waarheid delen nu dezelfde toegangsdeur of dezelfde sleutel. Gelukkig is de leigen altijd intrinsiek gebrekkig en onzuiver, en gelukkig is de waarheid zodanig zelfdragend, dat ook de leugenaar  zich van haar bedient. En de kunst is daar om alles na te gaan en na te rekenem, en te verwerpen wat geen zuivere waarheid biedt. Merk op dat deze benadering erg onwetenschappelijk is. Want de wetenschap bouwt fundamen in volledige  vrijheid bij waargenomen of aangenomen bevindingen, in plaats van zich gevangen te weten in de erkende fundamenten. En de oorzaak daar weer van, is als je het mij vraagt, de menselijke domheid om het zelfbedachte of het geestelijke als meer existentieel te beschouwen als wat de natuur in beperkingen eenvoudig oplegt en met geweld afdwingt.

Ja, kunnen dat, louter om er een impressie van te krijgen, eens berekenen. 

[TTC 1.577]

3 uur geleden zei Tomega:

Merk op dat deze benadering erg onwetenschappelijk is. Want de wetenschap bouwt fundamen in volledige  vrijheid bij waargenomen of aangenomen bevindingen, in plaats van zich gevangen te weten in de erkende fundamenten.

Met al die ezelsbruggetjes heb ik het onderhand wel gehad, veel liever loop ik tegen mijlpalen.

[TTC 1.577]

Op 16-7-2026 om 12:33 zei Hopper:

De weg omhoog en de weg omlaag is dezelfde, zoals Heraclitus reeds opmerkte. Wat zou een schilderij zijn zonder lijst?  Wat zou een schilder zijn zonder verf?

Volgens de simplexmethode kunnen reële optimalisatieproblemen honderden of zelfs duizenden randvoorwaarden bevatten. Afzonderlijk lijken die voorwaarden vaak probleemloos, terwijl hun combinatie onverwachte tegenstellingen kan bevatten. Daardoor is het niet altijd onmiddellijk duidelijk of er überhaupt een geldige beginoplossing bestaat.

[Tomega 324]

6 uur geleden zei TTC:

Met al die ezelsbruggetjes heb ik het onderhand wel gehad, veel liever loop ik tegen mijlpalen.

Dat is gans onmogelijk in het land van (hecto)meterpalen. Daarom zul je ergens de vertaalslag noeten maken van mijl naar meter. Als het je niet voor geen meter interesseert. Zie geen ezelsbrug maar zie houvast. Waar dan ook.

1 uur geleden zei TTC:

Volgens de simplexmethode kunnen reële optimalisatieproblemen honderden of zelfs duizenden randvoorwaarden bevatten. Afzonderlijk lijken die voorwaarden vaak probleemloos, terwijl hun combinatie onverwachte tegenstellingen kan bevatten. Daardoor is het niet altijd onmiddellijk duidelijk of er überhaupt een geldige beginoplossing bestaat.

Alle begin begint met een actie, en een reactie daarop. Als het kip en het ei. Waar zowel kip als ei behoorlijk nauwkeurig en ook abstract te identificeren zijn, kan de wet van behoud van kip niet al te moeilijk zijn. Want de diepgang van herkomst en oorsprong interesseert ons daar even niet.

bewerkt door Tomega

[TTC 1.577]

10 uur geleden zei Tomega:

Dat is gans onmogelijk in het land van (hecto)meterpalen. Daarom zul je ergens de vertaalslag noeten maken van mijl naar meter. Als het je niet voor geen meter interesseert. Zie geen ezelsbrug maar zie houvast. Waar dan ook.

Dat is ook wat zichtbaar gemaakt wordt binnen het ELM, kan ook door de tijd geschoven worden. 

10 uur geleden zei Tomega:

Alle begin begint met een actie, en een reactie daarop. Als het kip en het ei. Waar zowel kip als ei behoorlijk nauwkeurig en ook abstract te identificeren zijn, kan de wet van behoud van kip niet al te moeilijk zijn. Want de diepgang van herkomst en oorsprong interesseert ons daar even niet.

Ja, van vuile sokken tot astrofysica, van bosvogeltjes tot zeesneeuw.

bewerkt door TTC

[TTC 1.577]

Op 19-7-2026 om 11:05 zei Hopper:

Als de mens afstand doet van de zintuiglijkheid, doet de mens daarmee ook afstand van zichzelf.   En ook afstand van het bekende. Dat is de zelfverloochening welke Christus predikt.   Dan 'valt' de mens in God.  Of niet natuurlijk, want geen mens weet zeker of er een God is. Dat geeft 'geloof' een andere dimensie: vertrouwen op iets wat niet gekend kan worden.

Gadamer geloofde niet zozeer in een eindstation van de geschiedenis, maar in de mogelijkheid dat ons begrip blijft veranderen doordat we ons laten aanspreken door andere horizonten. En dat maakt van de term horizonversmelting eigenlijk een verrassend bescheiden begrip. Het belooft geen paradijs, geen definitieve synthese.

[TTC 1.577]

Op 15-7-2026 om 15:04 zei najjreb86:

Je doet hier weer wat je altijd doet. Haalt twee teksten bij elkaar die je compleet verkeerd begrijpt en daar heb je dan een oordeel over.

Naar wat ik lees heeft Kairos vaak een scheermes of een weegschaal bij zich, wat benadrukt dat de gelegenheid een kritiek moment is, scherp onderscheidend en doorslaggevend voor het vervolg. Nuchter bekeken kan dit, zowel individueel als collectief, op veel situaties van toepassing zijn. Het bijzondere is dat hiermee ook een vorm van tijdloosheid onthuld wordt, ingebed in een continue stroom aan gebeurtenissen waarin beslissingen genomen worden. Kairos wordt soms ook in verband gebracht met serendipiteit, in theorie eenvoudig te begrijpen als een moment van inspiratie, een soort van aha-erlebnis, als vanzelfsprekend, simpel.

[TTC 1.577]

Op 9-8-2026 om 21:03 zei Tomega:

Dat is gans onmogelijk in het land van (hecto)meterpalen. Daarom zul je ergens de vertaalslag noeten maken van mijl naar meter. Als het je niet voor geen meter interesseert. Zie geen ezelsbrug maar zie houvast. Waar dan ook.

Een hyperlink brengt je in een relatieve nanoseconde tot gebieden waar je nog nooit geweest bent, en het kost je misschien bloed, zweet en tranen om de weg terug te vinden.

[TTC 1.577]

Op 12-7-2026 om 17:56 zei Hopper:

Ik hoorde zojuist voor het eerst over  panarchisme en toch werd de term werd reeds  in 1860 geïntroduceerd door de Belgische botanicus en econoom Paul Émile de Puydt.  Kun je nagaan hoe weinig ik eigenlijk weet van kennisvormen!

Gegeven een overvloed aan onderwerpen die tot onderwerp van aandacht kunnen gemaakt worden, is het ook hier geen zaak een complex verhaal te brengen. Het tegendeel kan gesteld worden, dat mensen aandacht kunnen hebben voor zaken die nu net in deze complexiteit onderbelicht blijven. De paradox, ondanks van neurodiverse mensen vaak gezegd wordt snel afgeleid en impulsief te zijn, kunnen ze zich ook extreem concentreren. Dit is theorie, anders is de beleving wanneer mensen zich niet gehoord voelen en ook geen kanaal vinden om zich te verbinden met, en dat hoeft niet te betekenen hetzelfde interessegebied, gelijkgestemden.

23 uur geleden bewerkt door TTC

[TTC 1.577]

Op 9-8-2026 om 11:17 zei Tomega:

Het geloof in en zoeken naar waarheid geeft een fundament van waarheid en logica en een selector en het geselecteerde.

De volgende keer wanneer er nog eens iemand over chips wil beginnen, doe mij maar paprika. 

[Tomega 324]

2 uur geleden zei TTC:

Op 9-8-2026 om 11:17 zei Tomega:

Het geloof in en zoeken naar waarheid geeft een fundament van waarheid en logica en een selector en het geselecteerde.

De volgende keer wanneer er nog eens iemand over chips wil beginnen, doe mij maar paprika.

Volgens de Italiaanse natuurkundige Carlo Rovelli is alle kennis die we hebben over het universum relationeel. Onze kennis bestaat volgens hem uit de interactie tussen verschillende dingen, het onderzochte object en de waarnemer. Maar ook die waarnemer is altijd deel van het universum. Daardoor is alle kennis afhankelijk van het persoonlijke perspectief en is er geen plaats en geen ruimte voor een alomvattend perspectief en een objectieve waarheid die voor alles en iedereen geldt.

Rovelli baseert deze theorie op de natuurwetenschappelijke bevindingen van de laatste eeuw, zoals de kwantummechanica en de relativiteits­theorie van Albert Einstein (1879-1955).De kwantummechanica beschrijft de natuurwetten van bewegingen op microniveau, waar deeltjes zich nog weleens op manieren willen gedragen die tegen onze intuïties ingaan: als ze niet worden waargenomen kunnen ze bijvoorbeeld op verschillende plekken tegelijkertijd zijn. En Einstein liet zien dat ruimte en tijd relatief zijn en kunnen buigen of ‘krommen’. Dat daarbij wordt verwaarloosd dat een beweging onmogelijk op één plaats verondersteld kan worden zonder een verandering van tijd, negeert Rovelli echter. En dat is ook niet zo heel verwonderlijk, want dat doen kwantummechanica en Albert Einstein  ook, die spreken van respectievelijk een staat van zijn en van een staat van rust. Aangezien dat principieel tijdloze begrippen zijn, bewijzen ze zichzelf en ook aan hen die rust vinden in die idee, dat wat intrinsiek gaat om een beweging of beter gezegd een verandering van ruimte en tijd tegelijk, in hun perspectief en voorstelling wordt gebaseerd op een fundament van lading op één plaats en op rust.  Van verandering van ruimte alleen. Tijdloos. Wat toch redelijk inconsequent is in het hoofdstuk horizonversmelting dat erover handelt dat het inzicht van de een tot waardevol onderdeel wordt van het denken van de ander. Consequenter is om het veranderen van een of twee bewegingen tegelijk niet alleen te betrekken op een plaats en op een ruimte, maar om ook de tijd te nemen om te bezien of je wat hebt kunnen gemist. Want een bewegingsverandering is per definitie een zaak van verandering van beweging, dat is een zaak van een kracht en van meer dan een plaats in een ruimte van rust alleen. Die dus ineens ook gekromd voorgesteld moet worden, omdat imners in één plaats van tijdloosheid ook de facetten van veranderde tijd meegenomen moeten worden. Komt tijd, komt raad.

2 uur geleden zei TTC:

Gadamer geloofde niet zozeer in een eindstation van de geschiedenis, maar in de mogelijkheid dat ons begrip blijft veranderen doordat we ons laten aanspreken door andere horizonten. En dat maakt van de term horizonversmelting eigenlijk een verrassend bescheiden begrip. Het belooft geen paradijs, geen definitieve synthese.

God gaf een wet, of je die gelooft of niet en de wet belooft je dat niet de mens en zijn perspectiefrijk denken de wettelijke grondslag van de wet en de natuur biedt, maar de wet en de natuur bieden de wettelijke grondskag van wet en de natuur. Dat geeft een haast paradijselijke rust, omdat niemand dat ooit zal wijzigen; ook God niet. En zelfs met de allergrootste denkkracht kan de mens nog niet één haar van een hoofd laten vallen, hoewel juist dit punt letterlijk wetenschappelijk uiterst discutabel is. Terwijl God in alle eenvoud heel de wetenschappelijke methode aan stukken breekt op dezelfde wijze als de god Dagon eens aan stukken gebroken lag naast de wet van God. Zij valt gewoon betekenisloos in stukken betekenisvolle vernedering uiteen, omdat haar bestaan nergens anders is dan in de spinsels in het hoofd van de  mens. God lacht haar domne hoogmoed uit en vernedert haar. En elke ziel die de waarheid ziet, weet de waarheid en geloof is onnodig. Terwijl de ziel die gelooft in de god Dagon of Wetenschap niets meer ziet, en volkomen komt te hangen in een blind geloof en een doof oor. Want hij weet niets meer zeker. Waarheid is een diepe onbereikbare verborgenheid voor hem geworden. 

Horizonversmelting is een onzinbegrip, als je de berg aan de horizon gaat duiden als een meer reëel beeld dan het steentje dat op je hand ligt. De berg is zoveel meer en biedt zoveel meer, maar zonder  naderbijbrenging is het steentje in je hand van meer gewicht. Zonder concretisering en wettige duiding gaat elk verhaal met spreker en hoorder tegelijk aan de haal. De eerste verliest zich in verbeelding en de tweede in onthutsende ontkoppeling. Bescheidenheid zou daar tot onderwerping moeten brengen aan de waarheid. Aan de wet. Aan de natuur.

2 uur geleden bewerkt door Tomega

[TTC 1.577]

12 minuten geleden zei Tomega:

Volgens de Italiaanse natuurkundige Carlo Rovelli is alle kennis die we hebben over het universum relationeel. Onze kennis bestaat volgens hem uit de interactie tussen verschillende dingen, het onderzochte object en de waarnemer. Maar ook die waarnemer is altijd deel van het universum. Daardoor is alle kennis afhankelijk van het persoonlijke perspectief en is er geen plaats en geen ruimte voor een alomvattend perspectief en een objectieve waarheid die voor alles en iedereen geldt.

Rovelli baseert deze theorie op de natuurwetenschappelijke bevindingen van de laatste eeuw, zoals de kwantummechanica en de relativiteits­theorie van Albert Einstein (1879-1955).De kwantummechanica beschrijft de natuurwetten van bewegingen op microniveau, waar deeltjes zich nog weleens op manieren willen gedragen die tegen onze intuïties ingaan: als ze niet worden waargenomen kunnen ze bijvoorbeeld op verschillende plekken tegelijkertijd zijn. En Einstein liet zien dat ruimte en tijd relatief zijn en kunnen buigen of ‘krommen’. Dat daarbij wordt verwaarloosd dat een beweging onmogelijk op één plaats verondersteld kan worden zonder een verandering van tijd, negeert Rovelli echter. En dat is ook niet zo heel verwonderlijk, want dat doen kwantummechanica en Albert Einstein  ook, die spreken van respectievelijk een staat van zijn en van een staat van rust. Aangezien dat principieel tijdloze begrippen zijn, bewijzen ze zichzelf en ook aan hen die rust vinden in die idee, dat wat intrinsiek gaat om een beweging of beter gezegd een verandering van ruimte en tijd tegelijk, in hun perspectief en voorstelling wordt gebaseerd op een fundament van lading op één plaats en op rust.  Van verandering van ruimte alleen. Tijdloos. Wat toch redelijk inconsequent is in het hoofdstuk horizonversmelting dat erover handelt dat het inzicht van de een tot waardevol onderdeel wordt van het denken van de ander. Consequenter is om het veranderen van een of twee bewegingen tegelijk niet alleen te betrekken op een plaats en op een ruimte, maar om ook de tijd te nemen om te bezien of je wat hebt kunnen gemist. Want een bewegingsverandering is per definitie een zaak van verandering van beweging, dat is een zaak van een kracht en van meer dan een plaats in een ruimte van rust alleen. Die dus ineens ook gekromd voorgesteld moet worden, omdat imners in één plaats van tijdloosheid ook de facetten van veranderde tijd meegenomen moeten worden. Komt tijd, komt raad.

God gaf een wet, of je die gelooft of niet en de wet belooft je dat niet de mens en zijn perspectiefrijk denken de wettelijke grondslag van de wet en de natuur biedt, maar de wet en de natuur bieden de wettelijke grondskag van wet en de natuur. Dat geeft een haast paradijselijke rust, omdat niemand dat ooit zal wijzigen; ook God niet. En zelfs met de allergrootste denkkracht kan de mens nog niet één haar van een hoofd laten vallen, hoewel juist dit punt letterlijk wetenschappelijk uiterst discutabel is. Terwijl God in alle eenvoud heel de wetenschappelijke methode aan stukken breekt op dezelfde wijze als de god Dagon eens aan stukken gebroken lag naast de wet van God. Zij valt gewoon betekenisloos in stukken betekenisvolle vernedering uiteen, omdat haar bestaan nergens anders is dan in de spinsels in het hoofd van de  mens. God lacht haar domne hoogmoed uit en vernedert haar. En elke ziel die de waarheid ziet, weet de waarheid en geloof is onnodig. Terwijl de ziel die gelooft in de god Dagon of Wetenschap niets meer ziet, en volkomen komt te hangen in een blind geloof en een doof oor. Want hij weet niets meer zeker. Waarheid is een diepe onbereikbare verborgenheid voor hem geworden. 

Horizonversmelting is een onzinbegrip, als je de berg aan de horizon gaat duiden als een meer reëel beeld dan het steentje dat op je hand ligt. De berg is zoveel meer en biedt zoveel meer, maar zonder  naderbijbrenging is het steentje in je hand van meer gewicht. Zonder concretisering en wettige duiding gaat elk verhaal met spreker en hoorder tegelijk aan de haal. De eerste verliest zich in verbeelding en de tweede in onthutsende ontkoppeling. Bescheidenheid zou daar tot onderwerping moeten brengen aan de waarheid. Aan de wet. Aan de natuur.

Ja, vandaag noemt het procesfilosofie, wat al eeuwen oud is. De variaties ontelbaar, het redelijke evenwicht centraal. 

[Tomega 324]

2 uur geleden zei TTC:

Ja, vandaag noemt het procesfilosofie, wat al eeuwen oud is. De variaties ontelbaar, het redelijke evenwicht centraal.

Redelijk. Wettig. Logisch. Dwingend. Procesfilosofie is daar irrelevant.

4 minuten geleden bewerkt door Tomega

[Hopper 842]

1 uur geleden zei Tomega:

 

Horizonversmelting is een onzinbegrip, als je de berg aan de horizon gaat duiden als een meer reëel beeld dan het steentje dat op je hand ligt. De berg is zoveel meer en biedt zoveel meer, maar zonder  naderbijbrenging is het steentje in je hand van meer gewicht. Zonder concretisering en wettige duiding gaat elk verhaal met spreker en hoorder tegelijk aan de haal. De eerste verliest zich in verbeelding en de tweede in onthutsende ontkoppeling. Bescheidenheid zou daar tot onderwerping moeten brengen aan de waarheid. Aan de wet. Aan de natuur.

Horizonversmelting is niet zozeer een onzinbegrip, maar een onzinredenering.   Vanuit waarnemendheid heeft iedere mens een unieke ervaringshorizon.   Dat kan geweten worden en dan doet de denkwereld van deze of gene er niet toe.  Het begrip is van een filosoof die het allemaal niet zo goed begrepen heeft.   En daar zijn er veel van.