IKBENANDERS

Ik merk dat het bij mij meer is als volgt: ik denk aan Hem zoals ik zou denken aan iemand die mij dierbaar is en die is overleden. Dan voel ik Hem bij mij.

Wanneer denk iemand de Heilige Geest wel eens waar te hebben genomen? Ik bedoel, in zijn/haar eigen leven, niet in dat van iemand anders of een bepaald genootschap. En als je de Heilige Geest hebt waargenomen, hoe was dat dan voor jou? Kon je ergens aan merken dat het echt om de Heilige Geest betrof en waarom niet iets anders?

Overigens, volgens een podcast-aflevering van de EO zou ‘de Triniteit’ als zodanig niet in de Bijbel voorkomen. Bekend mee?

Dit is in het Aramees: Jischoa

In het Johannes-evangelie – zo meen ik mij te herinneren – dat er regelmatig sprake was van vermijdingsgedrag. Op andere momenten ging hij de confrontatie niet uit de weg. Alles hing af van waar Hij zich bevond zowel qua locatie, wie zich op deze locatie bevonden en of het voorval zich vroeg of laat in zijn publieke optreden afspeelde. Naarmate het 'opgepakt worden' dichterbij kwam ging hij de confrontatie steeds minder uit weg.

JHWH is een Eloha, één van de Elohiem waardoor de Logos werkte. De Logos ‘zit’ – in de rangorde van de hiërarchieën der geestelijke wezens – boven die van de Serafim, Cherubim en Elohiem. De Bijbel vangt aan met ‘En de Elohiem schiepen …’ hetgeen altijd wordt vertaald met ‘En God schiep …’

Ja was dat in de tijd van en voor Marie Guyart (https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/marie-de-lincarnation) ook. Overigens moest ik tijden het hardlopen zojuist nog even denken aan Emanuel Rutten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Emanuel_Rutten), een echte rationalist. Hij heeft voor het geloof, het christendom gekozen op grond van rationele argumenten die hij heeft gevonden en uitdraagt over het bestaan van God. Het moet volgens hem wel allemaal waar zijn op grond van zijn argumenten stelt hij. Om deze reden noemt hij zichzelf christen. Dat kan dus blijkbaar ook. Das waar, m

Wat wordt er toch verschillend over gedacht over dit soort zaken. Ik snap het wel, het staat ook niet in de evangeliën meen ik. Je komt het vooral bij Paulus tegen. Je zegt dus: ‘… Christus [is] niet gestorven is ter verlossing van onze zonden.’ Maar waarom is de god-mens volgens jou wel gestorven? Want een God komt niet voor niets naar deze wereld, daar moet een reden voor zijn. En dat hij dan nog een gruwelijke dood sterf, dat moet dan toch ook een reden hebben, of meerdere. Hierbij denk ik dan: ‘Het is niet aan ons om op de stoel van God de Vader te gaan zitten.’

Dit komt tegengesteld over, maar zo bedoel je het vast niet. Graag dit een klein beetje toelichten als het mogelijk is. Dit is mij ook niet helmaal duidelijk. Overigens: iets wat ik denk staat dat voor jou juist wel of niet gelijk aan iets dat werkelijk is? Bestaat er in mijn denken überhaupt zoiets als werkelijkheid of sta door mijn denken juist verder van de werkelijkheid af? Moet ik dan het werkelijke in het gevoelsleven zoeken? Wat is werkelijkheid in überhaupt? En wanneer is christen-zijn werkelijk christen-zijn en wanneer niet? Als je hem volgt? Hoe ziet dat er dan uit (zijn hier

Voor Danny is de biecht de voorwaarde. Da's interessant. Voor veel mensen loopt het niet zo. Bij mij liep het niet zo en bij Edit Stein bv. ook niet.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt. Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenoo

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we he

Bij compassie probeer je i.d.d. volgens Barasch (en ook mijn eigen ervaren - daarom voer ik Barasch ten tonele) een ander te begrijpen en je in te leven in de ander zijn gevoelens; niet meevoelen. Ik kan alleen mee-lijden/mee-voelen als mijn wil daartoe sterk genoeg is. Niet iedereen was in staat om de lijdende christus aan het kruis te zien hangen. Dat konden volgens mij alleen de hartelozen en degenen van wie de wil daartoe sterk genoeg was: Maria en Johannes (de leerling die de Heer liefhad). Zij waren in staat het lijden met Hem mee te voelen (mede te lijden in het moment van de kruisiging

Ik heb het verschil tussen beide al duidelijk proberen te maken door de terminologie van Ian Marc Barasch te vermelden i.c.m. een iets eerder geposte mededeling over het stervensmoment van Christus Jezus zoals ik dit ben tegengekomen bij J.v.Halle/Peter Tradowsky. Deze twee posts maken volgens mij het onderscheid tussen compassie/medeleven en medelijden voldoende helder. En doordat ik het onderscheid zo tracht te maken ook mijn eigen mening. Ik moet nog even aan het volgende denken. Maria en Johannes (de leerling die de Heer lief had) stonden bij het kruis. Zij leefden toen met de gekruis

Als je mijn eerdere berichten goed gelezen hebt, dan had je hier niet gezegd ‘Wat jij “actief mede-lijden”noemt’, maar dat de coach waar ik eerder naar verwees dit onderscheidt maakt. Ik heb volgens mij ook niet gezegd dat ik dit onderscheid zelf ook zou maken. Om wat eenduidigheid/eenstemmigheid in bepaalde termen te krijgen heb ik iets gepost over Marc Ian Braasch. Dit lijkt te worden genegeerd. Ook heb ik het nergens gehad over ‘het dragen of overnemen van lijden’. Dit is iets van jou, dat je herhaaldelijk ter sprake brengt en meent te lezen in hetgeen ik her en der heb geschreven

Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? Als je geloofsbelijdenis hebt gedaan? Of je bent gedoopt? Als je lid bent van één van de christelijke kerken? Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud? Of als je bent opgegroeid in een christelijke milieu/een christelijke opvoeding hebt genoten? Hoe is dat voor jullie? Voor mij gaat het om ‘Als je voor Hem hebt gekozen en een persoonlijke relatie met Hem onderhoud‘ en toch plakt ik op mijzelf niet direct het woord christen. In plaats van de vraag: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen?’ ha

In dit geval vroeg ik naar de evangeliën. Bron van autoriteit en interpretatie liggen soms ver uit elkaar. Ik heb redenen om aan te nemen dat de evangeliën van Markus, Lucas en Mattheüs zijn ontstaat uit het op een helderziende manier meebeleven van de gebeurtenissen op het keerpunt der tijden. Wat mij betreft gelden ze om die reden een waarheidsgetrouwe bron van mededelingen. Ook hier weer: wat is medegedeeld en de interpretatie liggen soms ver uit elkaar (vooral als we de dingen uit hun context trekken). Met de brieven heb ik moeite o.a door de 'vrouw-' en 'gender-' onvriendelijkheid zoals j

Ik geloof dat dit zeker zo was toen Christus onder de mensen was, maar dat betekent niet dat dit ook opgaat voor iedereen ná hemelvaart. Dit is geen citaat uit de evangeliën.

Heb ik het hier over? Ik heb het eerder hier over; althans ik wil wel zo overkomen. Dit haal ik niet uit de evangeliën, maar ik kan het over het hoofd hebben gezien. Graag meer info.

Om toch even wat meer duidelijkheid te scheppen in de begrippen empathie, begripsvermogen en compassie wil ik hier graag iets voorleggen/aanhalen uit een studie van Marc Ian Barasch. Deze is gepubliceerd in zijn boek Leven vanuit compassie. Dit om wat overeenstemming/eenduidigheid over bepaalde termen te krijgen. Marc definieert begripsvermogen als: Empathie is voor hem: Compassie is voor Marc een samengaan van empathie én begripsvermogen. Verder zegt hij nog dat je compassie kun hebben: Voor jezelf En voor anderen

Compassie houd voor mij in dat je je probeert in te leven in de ander. Verder gaat dit voor mij niet. En dat maakt dat mede-leven voor mij ook niet hetzelfde is als mede-lijden. Laten we ter verduidelijking er het passie-verhaal eens bij halen. Ik haal een stukje aan uit het boek En als hij niet was opgestaan … (Cichorei, 2e druk 2016), waarin een aantal lezingen zijn opgenomen van Peter Tradowsky en Judith von Halle: Je kunt bij deze gebeurtenis iets voelen (medeleven) – en ik hoop ook dat iedereen dit dit leest iets voelt –, maar je kunt ook proberen je erin in te leven (compassie).