TTC

Men vergeet altijd dat laatste stuk bij die uitspraak te vermelden, maar dat zal de duivel zijn die hem gedood heeft. Ken je iets van selectief geheugen? Het is een eigenschap van de duivel om alles snel onder de mat te willen vegen, ook dat wat voor iedereen zichtbaar is.

Je kan je er wat bij voorstellen, veel mensen die op zoek zijn naar geld om hun leningen af te betalen en dan plots komen een aantal ervaringsdeskundigen in de GGZ vertellen dat het eigenlijk niet meer hoeft. Natuurlijk denk je dat ze gek zijn, waarom ook niet? Maar omdat je toch zeker wil zijn stap je naar de GGZ om meer te weten en jawel, je vermoeden wordt bevestigd dat ze een slag van de hamer gekregen hebben met de boodschap dat je die mensen best kan negeren. Nu, wat je niet weet is dat dit de innerlijke pijn en het verdriet van die specifieke ervaringsdeskundigen in de GGZ cultiveert, j

Dacht even dat je ging zeggen dat de duivel ook niet weet waarom hij zichzelf gevangen houdt.

Wanneer psychiater Dabrowsky verwijst naar een toxische omgeving (primair niveau) dan sluit dat aan bij een aantal obstakels die ik tijdens m’n herstelonderzoek op het spoor kwam, meerbepaald zich uitend in een aantal autoconforme denksporen die telkens opnieuw naar die toxische omgeving afleiden zonder daar ‘mainstream’ bewust van te zijn. In die zin leidt ‘ontsporen’ tot heel andere inzichten die ook tot enige ‘overweldiging’ kunnen leiden, in theorie verbluffend eenvoudig om aan te tonen maar dat blijft niet zonder gevaar voor misinterpretaties, turbulentie, emotionele overprikkeling en zel

En wat zou je dan doen als je leeft naar God?

Een serieus spel, zowel boeiend als boeiend, met als kers op de taart verlossing.

Niet de duivel, het spel van goed en kwaad waardoor de perceptie ontstaat van een duivel. Het zegt daarom niet dat de duivel niet bestaat, het vormt onderdeel van het spel dat ons ook hopeloos in verwarring kan brengen.

Tussen waan en mysterie, en dan heb je de kosmos nog en een schuldenberg, hoe moeilijk kan het zijn?

Het is zo eenvoudig dat je het niet kan bevatten, wat logisch is wanneer je goed kijkt.

Ik denk, en dat mag ik omdat ik ook een getuigschrift heb als ervaringswerker in de GGZ, dat traditionele economen iets vergeten zijn. Als Draghi z’n befaamde bazooka bovenhaalt dan hadden ze zich ook de bedenking kunnen maken dat hij in z’n eigen voeten schiet, hiermee zeggend eigenlijk heel het monetaire systeem aan flarden schiet. Jammer genoeg, de meeste economische geesten hebben enkel aandacht voor het geld, niet voor ideeën zoals een fluweelzachte paradigmashift. Maar het is begrijpelijk, ik zou me ook voor de kop stoten wanneer ik tot de ontnuchterende en vooral schokkende ontdekking k

Het is altijd al een bijzondere vraag geweest wanneer het individuele valse zelf zichzelf realiseert en/of connectie maakt met zijn/haar ware zelf, in hoeverre zijn er dan ook verschillende ware zelven? Of andersom, is er slechts één waar zelf dat zich voordoet als zovele meer of minder bewuste valse zelven van waaruit religie of het streven naar zelfrealisatie verklaard kan worden? In ieder geval kan dit thema leiden tot de grootste verwarring voor een individu, zelfs heel wat zowel innerlijke als uiterlijke conflicten wanneer het valse en ware zelf in aanraking komen met elkaar. Over misvatt

Wie lang genoeg aan z’n herstelonderzoek werkt komt misschien uit bij de Bijbelse Prediker, in zekere zin vergelijkbaar met het filosofische absurdisme of de drie guna's van de Hindoes. Alles is het najagen van lucht en wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart, stelt hij. Koppel hieraan, zoals door elke rechtgeaarde insider zal bevestigd worden, de tragische absurditeit van het hedendaagse monetaire systeem en dan kom je al heel dicht in de buurt van hoe veel lotgenoten binnen de GGZ, zij het misschien zonder hier technisch de vinger op te kunnen leggen, zich voelen. En de GGZ zou dit ondanks

De absurde helden anno 2019 hebben zich na veel levenservaring en introspectieve studie eindelijk weten aan te passen aan de waan van de dag, gedreven door hoop en liefde doen ze nog een ultieme poging om door te geven wat ze eerder niet begrepen. Hun pogingen om meer verbinding en harmonie te realiseren zijn echter als kamikaze, niet omdat het technisch gezien niet zou kunnen maar omdat de mensheid nu eenmaal gevangen zit in systemen die als een auto-immuunziekte vooruit worden geschoven met de absurde veronderstelling dat het zonder aanpassing morgen wel anders zal worden. De term absurde he

Moest ik ooit politieker worden dan zou ik het toch anders doen, ik zou om de haverklap wetten veranderen op een manier dat de begroting nooit klopt en de bevolking toch denkt dat ik m’n job ernstig neem. Ik zou andere partijen dan vragen om hetzelfde te doen op een manier dat het lijkt dat we tegen elkaar strijden zodat regelmatige verkiezingen een reden van bestaan hebben. En wat ik vooral niet zou doen is de bevolking in kennis stellen van allerhande sociale alternatieven, eerlijk gezegd omdat ik ze ook niet ken.

Waarom zou je überhaupt denken dat de duivel bestaat in een illusie?

Als tijd en ruimte illusie zijn, waarom zou je dan willen wachten op een gunstige stand van de sterren om je haar te laten knippen?

Die tweestrijd ontstaat door altijd de schuld te leggen bij de duivel maar zelf niet te begrijpen dat de duivel in verwarring is waardoor de perceptie ontstaat dat er zoiets als een duivel bestaat, heb je vijand lief zou dan logischerwijs kunnen betekenen dat de duivel jouw hulp nodig heeft vanuit het verrijkte inzicht dat je hierover hebt.

De klus is nu grotendeels geklaard en kristalhelder voor wie er interesse in wil hebben, wat rest is telkens opnieuw, zij het aanvankelijk misschien niet eens bewust hiervan, in verwarring gebracht te worden waardoor mogelijkerwijs opnieuw twijfel kan ontstaan, en innerlijke tweestrijd die ook levenslang kan aanslepen. Het is naar mijn doordachte overtuiging in deze, zij het metacognitief bekeken, bijzondere psychische cluster dat een antwoord kan gevonden voor het herstel van een aantal psychische ongemakken van waaruit, hoe goedbedoeld ook, diverse vormen van therapie niet toereikend kunnen

Heb je er uiteindelijk al iets van begrepen?

Het probleem van m’n obsessie is dat het tot een resultaat geleid heeft dat cognitief nogal schokkend kan zijn, en daarbovenop een luxeprobleem omdat er meerdere manieren zijn om hetzelfde resultaat te realiseren. En de combinatie van dit luxeprobleem en het simpele feit dat een andere manier van denken gebruikt wordt, maakt het quasi onmogelijk om er een dialoog over te voeren zonder misinterpretaties en bijhorende turbulentie. Dit weten rest, net zoals de pijn en het verdriet bij het zien van een wereld die strijd levert tegen problemen die in stand worden gehouden door de manier hoe daarove

Het is eigenlijk maar een dom vraagje, hoeveel keer moeten we die donkere nacht van de ziel eigenlijk doorlopen om niet terug het advies te krijgen dat je eerst die donkere nacht van de ziel moet doorlopen? Herken je dat?

Het is echt zo, vroeger dacht ik intuïtief dat de Bitcoin bedoeld was om het hedendaagse geldsysteem te hekelen, een moderne karikatuur waarin de goudmijn vervangen werd door een virtuele mijn. Het is pas na diepgaander contemplatie is dat ik daar zeker van geworden ben, geloof is daarom ook een krachtig middel om te onthechten van wat ik geloof, niets is waar. Ja, misschien wel, naar analogie zouden we dan evengoed de schuldenberg kunnen vervangen door een berg olijven.

Als liefde mag gedijen dan vallen politici in elkaars armen, zich aanvankelijk misschien beschaamd afvragend waarom ze niet eerder op dat idee waren gekomen. Na dit onwennig moment van oprechte verzoening en wederzijdse vergeving welt spontaan de bedenking op dat ze nog met immens probleem te kampen zullen krijgen, hoe krijgen ze dit immers uitgelegd aan hun achterban?

Socrates zei het nog, bestrijd het oude niet maar cultiveer het nieuwe. Volgens mij is die al een tijdje dood overigens, vandaag noemen ze dat creatieve destructie waar principieel niks vijandigs aan is maar verwijst naar een transformatie die fluweelzacht kan. Als God het wil tenminste.

Als we het leven definiëren of percipiëren als een spel van goed en kwaad dan lijkt het niet meer dan logisch dat ‘beïnvloeding’ daar deel van uitmaakt, met mala- en bonafide krachten die naargelang dominantie het spel in deze of gene richting laten evolueren. In horizontale of strikt tijd-ruimtelijke zin lijkt het dan alsof we een rol spelen in een film, met in verticale zin een innerlijk groei- en/of bewustwordingsproces dat ons gaandeweg potentieel meer inzicht in het spel biedt. Meta-beschouwend mag dit dan misschien wel een geruststellende gedachte zijn, de romantiek verdwijnt al snel wan