TTC

Iets of wat overdreven abstrahering is alles wat ooit gezegd en geschreven is geweest omzetten naar een enkele stapelwaarde, maar misschien heeft het wel een nutswaarde die we niet eens kunnen vermoeden.

Wijlen George Box zei dat alle modellen verkeerd zijn, sommigen zijn echter wel handig.

Afhankelijk van het kijkkader bestaat een gegeven probleem misschien niet, vanuit een ander lijkt het onoplosbaar. En wat niet te vangen is, kan je nog altijd proberen weg te moffelen.

In de ecologie kreeg panarchie later een heel andere betekenis door C. S. Holling. Daar beschrijft het de dynamiek van complexe systemen die zich op verschillende schalen ontwikkelen, instorten en opnieuw organiseren.

Niet alleen de orchis militaris bestaat, de orchis simia toont veel gelijkenissen.

Wat precies aan de basis heeft gelegen om een filosofie zoals het panarchisme in het leven te roepen, is me allerminst helder.

Een fractaal meer of minder doet niet plots begrotingstekorten in het niets oplossen.

Het mag duidelijk zijn dat met een tiental in een veilige en vertrouwde omgeving de violen op elkaar afstemmen tot de mogelijkheden behoort, in een wereld met miljarden interacties en wisselende aspiraties is dat voor het navigerende zelf veel minder een vanzelfsprekendheid. Enkel het doornemen van de literatuur hierover zou wel eens meerdere levens in beslag kunnen nemen, alsof het nergens stopt. Tegelijk, ervaringskennis is uitermate divers, kunnen individuen ook op het spoor komen van inzichten die het mensenhart niet enkel kunnen beroeren, maar ook andere aspiraties doen naleven. Termen zo

Ja, tussendoor, het verhaal van Daidalos indachtig, zijn een aantal misschien al de afgrond ingeduwd, wat naar ik meen een veel minder prettige ervaring is dan de speelsheid die we voor ogen hadden.

Vanuit een neurodiversiteitsperspectief kunnen binnen dit proces ook verschuivingen optreden, net zoals een veelheid aan variaties niet zelden spanningsvelden, overprikkeling en overweldiging in de hand kan werken. Dit maakt het schema niet onbruikbaar, het fungeert als een landkaart waarin ieder van ons, meer of minder bewust, een uniek parcours bewandelt.

Zeg dat wel, het is als wormgaten trachten dicht te spijkeren, een hachelijke onderneming.

Roomsauzen kunnen van smaak verschillen, net zoals hogere impulsen gekaapt door tribalisme niet echt blijk geeft van enige doordachtheid.

Het onderscheid tussen discussie en debat is zelden helder, het is als zoeken naar het volgende priemgetal.

In de ruis der wereldse beslommeringen sluimeren zaden die pas tot volle bloei kunnen komen wanneer ze ook aandacht krijgen.

Een mooi voorbeeld is de orchis militaris zoals een niet nader genoemd forumgenoot toespeelde, rijk aan symboliek.

Hoe kunnen verschillende kennisvormen elkaar versterken zonder elkaar te reduceren?

Anderzijds bestaan er ook schaalverschuivingen, dit is contextafhankelijk naargelang de niche waarin ze worden toegepast. Zelf hoef je dat niet te onderschrijven, het zijn gangbare methodes binnen wetenschappelijk onderzoek. Aandacht is subjectief, er bestaan verschillende vormen, zowel internaliserend als externaliserend. En Pieter Gabriël is niet hetzelfde dan David Bowie, keep it simple.

Ja, je kan veel aannemen, en er tegelijk geen verschil in zien.

Ja, op die manier kunnen ook details flagrant gemist worden, heeft niets met afmetingen te maken.

De neiging tot monotropisme heeft belangrijke sociaalpsychologische implicaties. Terwijl monotropisme ertoe kan leiden dat iemand dingen buiten zijn aandachtstunnel mist, kan zijn hypergefocuste aandacht daarbinnen daarentegen intense ervaringen, diepe reflectie en, meer specifiek, flowtoestanden teweegbrengen.

Ik vrees de dag dat twee mensen hetzelfde zeggen, en nietsvermoedend verder rollen.

De misleidingen nemen we er graag bij, anders was het niet mogelijk geweest.

Sterkte!

Voorbeelden zijn legio, hoe zou je zonder wetenschap meer te weten kunnen komen over de 'denisovamens'? De subtiele nuance is dat dit ook voor wetenschap pas rond 2010 voor een omwenteling gezorgd heeft. Hoe jij, ik en zij dat kaderen binnen de eigen referentiekaders is een andere kwestie. Om iets moeilijks dichterbij te brengen? Van DNA begrijp ik niets, alleen dat we als metaforische slakken schijnbaar sporen nalaten. En of dat nu ook betekent dat plots iedereen ook alles wil weten over de 'denisovamens', lijkt me een bruggetje te ver.

Veel soldaten maken een mooi bloementapijt.