TTC

De bekendste theodicee is die van de Duitse filosoof Gottfried Wilhelm Leibniz. Hij stelde dat een volmaakt goede en almachtige God de beste van alle mogelijke werelden heeft geschapen. Dat deze wereld toch onvolmaakt is, vloeit volgens hem voort uit het feit dat elke geschapen werkelijkheid begrensd is. Ook God handelt niet in strijd met de logica. Leibniz’ theodicee is daarom niet alleen een rechtvaardiging van God, maar tevens een pleidooi voor de menselijke rede als instrument om de werkelijkheid te begrijpen..

Al die geheimen die op Wikipedia staan, hoef je niet zomaar te geloven.

Om iets wetenschappelijke legitimiteit te geven, hebben we herhaling nodig.

Schaalverschuiving en relativiteit heb ik altijd bijzonder gevonden, vooral omdat we er niet altijd bij stilstaan, of niet de tijd hebben of nemen om dat ook te doen. Banaal is het voorbeeld om de zon tussen duim en wijsvinger te nemen, dit kan iedereen. En pas wanneer we geneigd zijn om hierover meer te willen weten, komen we een leven tekort.

Denk dat we er goed aan om dat zo snel mogelijk weg te moffelen, anders vallen we misschien door de mand.

Denk toch dat Maarten iets preciezer werk levert, we kunnen nu eenmaal niet allemaal geestelijke mensen zijn.

Een eenduidig antwoord laat zich wellicht niet geven en zal bovendien afhangen van context, ervaring en het gekozen denkkader. Wanneer het ons lukt dit schema in alle neutraliteit en zonder oordeel te beschouwen, valt moeilijk te ontkennen dat het een zekere waarachtigheid lijkt te herbergen. Dit zegt echter nog niets over individuele situaties of levensverhalen. En net zoals binnen ACT het concept van het ‘zelf als context ‘zich niet laat vatten als een vaststaand gegeven, maar als een dynamisch en contextgebonden perspectief, vraagt ook dit schema om een bedachtzame benadering. Vanuit deze i

Ik zie er niets omgekeerds in, wellicht wil je naar reverse engineering verwijzen?

Het is niet zozeer dat we niet tot twee zouden kunnen tellen, er is misschien niet genoeg ruimte voor.

Ja, iedereen kan een cirkel tekenen, dat is het probleem niet.

Zeer zeker, kunst laat toe gelaagdheden te weerspiegelen die schijnbaar niet stroken met de realiteit zoals we ze profaan ervaren, ondertussen gaat de strijd verder.

Misschien was m'n reactie iets te voorbarig, met excuses.

Bizar fenomeen is het, steeds meer begin je te zeggen wat je eerder alsmaar tegensprak. Misschien komt het nog goed.

Mooi betoog, dit, in hoeverre de interesse al genietend, snel even verteren lijkt me quasi onmogelijk. Echter niet te ontkennen valt dat er gapende kloof bestaat tussen wetenschap en onze alledaagse beslommeringen, onwetendheid des levens.

Iets of wat overdreven abstrahering is alles wat ooit gezegd en geschreven is geweest omzetten naar een enkele stapelwaarde, maar misschien heeft het wel een nutswaarde die we niet eens kunnen vermoeden.

Wijlen George Box zei dat alle modellen verkeerd zijn, sommigen zijn echter wel handig.

Afhankelijk van het kijkkader bestaat een gegeven probleem misschien niet, vanuit een ander lijkt het onoplosbaar. En wat niet te vangen is, kan je nog altijd proberen weg te moffelen.

In de ecologie kreeg panarchie later een heel andere betekenis door C. S. Holling. Daar beschrijft het de dynamiek van complexe systemen die zich op verschillende schalen ontwikkelen, instorten en opnieuw organiseren.

Niet alleen de orchis militaris bestaat, de orchis simia toont veel gelijkenissen.

Wat precies aan de basis heeft gelegen om een filosofie zoals het panarchisme in het leven te roepen, is me allerminst helder.

Een fractaal meer of minder doet niet plots begrotingstekorten in het niets oplossen.

Het mag duidelijk zijn dat met een tiental in een veilige en vertrouwde omgeving de violen op elkaar afstemmen tot de mogelijkheden behoort, in een wereld met miljarden interacties en wisselende aspiraties is dat voor het navigerende zelf veel minder een vanzelfsprekendheid. Enkel het doornemen van de literatuur hierover zou wel eens meerdere levens in beslag kunnen nemen, alsof het nergens stopt. Tegelijk, ervaringskennis is uitermate divers, kunnen individuen ook op het spoor komen van inzichten die het mensenhart niet enkel kunnen beroeren, maar ook andere aspiraties doen naleven. Termen zo

Ja, tussendoor, het verhaal van Daidalos indachtig, zijn een aantal misschien al de afgrond ingeduwd, wat naar ik meen een veel minder prettige ervaring is dan de speelsheid die we voor ogen hadden.

Vanuit een neurodiversiteitsperspectief kunnen binnen dit proces ook verschuivingen optreden, net zoals een veelheid aan variaties niet zelden spanningsvelden, overprikkeling en overweldiging in de hand kan werken. Dit maakt het schema niet onbruikbaar, het fungeert als een landkaart waarin ieder van ons, meer of minder bewust, een uniek parcours bewandelt.

Zeg dat wel, het is als wormgaten trachten dicht te spijkeren, een hachelijke onderneming.