TTC

In kwalitatieve zin subtiel anders dan wat onder strikt mythisch lidmaatschap begrepen kan worden, wordt gaandeweg misschien helder hoe ook symbolisme een rol kan spelen binnen herstel- en/of groeiprocessen. Generaliserende oriëntaties kunnen binnen dit proces misschien dan wel als positieve triggers fungeren, of in ieder geval zo bedoeld zijn, het verdere verloop is veel vaker koffiedik kijken. Ergo, de beschikbaarheid van symbolen staat hier niet ter discussie, de mate van acceptatie, doorgronding, verwerking en interpretatie laat echter zoveel variaties toe dat onbegrip, conflict, misversta

Memen kunnen uitgestorven lijken, maar in een later tijdperk weer belangstelling wekken. Boeken en andere geschriften, websites, of andere informatiedragende eenheden, bv. grotschilderingen of andere archeologische vondsten waarin deze memen bewaard blijven, zijn dan een soort sluimerend 'zaad', in een spore-achtige staat, wachtend op gunstige omstandigheden om te 'ontkiemen' of 'her-ontwaken'.

Aanvankelijk kon ik maar moeilijk geloven dat de logica van het hart niet altijd hetzelfde is dan die van de ratio, maar finaal, vergeef me, ik geef ruiterlijk toe, alweer zo'n betweterige misvatting van me.

Hoe accuraat en verhelderend de goedbedoelde adviezen van zorg- en hulpverleners ook mogen zijn, het is nog iets anders om ze te kaderen binnen een caleidoscopisch verloop van informatiestromen die zich aan het geestesoog kunnen voordoen als woeste golven, waarop wij met onze gammele plankjes zouden moeten leren surfen. De bijpassende metaforen worden dan al snel bombastisch en overweldigend, soms zelfs angstaanjagend, terwijl datgene wat oorspronkelijk met pipet en pincet in kaart werd gebracht juist hypergevoelig en zorgvuldig was. Nee, dit leg je niet zomaar in het bordje van kwetsbare mens

Soms denkend dat mijn roots ergens in de bronstijd ligt, want ik ben aan het verstenen.

Voor taalkundigen is de minder communicatieve medemens een idioot, en het is niet eens een scheldwoord.

Doxografieën zijn een belangrijke bron van kennis over het denken van klassieke auteurs, omdat het merendeel van klassieke geschriften verloren is gegaan, zodat de originele teksten vaak niet gekend zijn. Het woord doxografie is een neologisme bedacht door de negentiende-eeuwse filoloog Hermann Diels.

Om te, in hoeverre zoiets onbegrijpelijks überhaupt al mogelijk zou kunnen zijn, kunnen gronden in bodemloosheid, heb je, denk ik, veel lood in je schoenen nodig. Please, keep it simple, keep it human, doe voor mij maar gewoon een broodje kaas.

De term 'archetypen' gebruikte Jung om als het ware enkele centrale tendensen in de menselijke psyche samen te vatten, overgeërfd onbewust psychisch materiaal dat de hele menselijke soort gemeen heeft. Zij vormen de inhouden van wat hij het 'collectief onbewuste' noemde. Dit betekende een breuk met Freuds opvattingen, die alleen het bestaan van een persoonlijk gebonden onbewuste postuleerde.

Apofenie is de menselijke neiging om verbanden, patronen of betekenissen te zien in willekeurige, onsamenhangende gegevens of toevalligheden waar deze feitelijk niet bestaan. Het is een cognitieve bias, ook wel patternicity genoemd, die voortkomt uit ons evolutionaire brein dat liever een vals positief patroon ziet dan een werkelijke dreiging mist.

Patroonsherkenning lijkt me een vak apart, maar soms ook denkend dat het aantal patronen quasi ontelbaar is. Bezin eer je begint lijkt hierop van toepassing, of je begeven naar een workshop om in alle rust en sereniteit te bekomen van dat waarvan je ooit misschien dacht dat het wel simpel zou zijn. Ervaringskennis divers, het advies bedachtzaamheid, vreedzaam, het is, vaak verre van fluweelzacht, een kluwen.

Jatakas verschillen sterk in lengte van een halve pagina tot tientallen pagina’s, soms verdacht veel lijkend op kinderverhalen waarin veel gebruik gemaakt van dieren. Voor wie het interesse geniet, bijvoorbeeld Deborah de Koning, promovenda aan de Tilburg University, doet hier overkoepelend wetenschappelijk onderzoek naar.

Boekselen kan letterlijk op alle vormen van papier waar tekst op staat. Je redt een boek, krant, tijdschrift, folder of mislukte kopie uit de papiercontainer, en geeft het een nieuw leven als je persoonlijke creatieve speeltuin.

Zoveel mensen krijgen te maken met een ernstige al dan niet levensbedreigende ziekte of ze leven met pijnklachten, burn-out, depressie of grote vermoeidheid. In zulke omstandigheden schept het klassieke denken over ziekte en gezondheid weinig ruimte voor zingeving.

Nog niet zo lang geleden kwam ik iemand tegen die absoluut een gesprek wilde voeren over Inanna, waarvan ik dacht dat het een voetballer was. Sindsdien ben ik het Noorden kwijt, maar we houden moed. Keep it simple, keep it human, ahum.

Getroffen door het bijzonder driftmatige karakter van sommige herhalingen, denkt Freud dat herhalen wellicht beantwoordt aan een fundamentele neiging van elk organisme om terug te keren naar een vroegere toestand die het onder druk van externe omstandigheden heeft moeten prijsgeven.

De veertiende-eeuwse Engelse filosoof Willem van Ockham is vandaag de dag vooral bekend om het naar hem vernoemde principe van 'Ockhams scheermes'. Dit principe staat ook bekend als, soms verward met lex portemonnee, lex parsimoniae, ofwel de wet van de spaarzaamheid.

Ja, en het is allemaal redelijk afleidbaar, amper geloofwaardig is het.

Destijds zag ik er nog de humor van in, vandaag is het een ingrijpende gebeurtenis.

Het is me op basis van deze zinsnede niet zo duidelijk vanuit welk perspectief je dit beschouwt, maar wellicht in het verlengde van vorige situatieschets. Ja, er is niets anders, enkel dat dal aan deze kant van de berg.

In dat geval blijft de bal eeuwig heen en weer rollen in het dal. De bal raakt op die manier nooit over de berg, hij heeft immers niet genoeg energie om hoog genoeg te komen.

Zo kunen we terug helemaal vooraan beginnen, en in het beste geval missen we WOIII.

Door al m'n tekortkomingen lukt het me nooit om een vlinder te worden, het zal dus bij glaskikker blijven. Tegelijk ook steeds meer pijn, alsof elk sprankeltje hoop en levensvreugde uit me weggezogen wordt, amper nog mens, leeg, ziekelijk, zielloos.

Beroemde voorbeelden van zulke schijnbaar eenvoudige wiskundeproblemen zijn de Laatste Stelling van Fermat, die in 1637 werd geformuleerd maar pas in 1994 werd bewezen, en het vermoeden van Poincaré, dat in 1904 werd geformuleerd, maar pas in 2003 werd bewezen.

Misschien is het gewoon zaak om dat even gemeld te hebben, je kan immers niemand verplichten om er ook iets mee te doen. Het alternatief zou wachten zijn, zoals psychiater De Wachter suggereert.