TTC

Ja, je kan van fundamenten maar moeilijk zeggen dat ze altijd veranderen, dat zou in tegenspraak zijn. Het doet me denken aan zo van die denkexperimenten. Hypothetisch, wat valt eerst op wanneer je vanuit de ruimte de aarde zou benaderen? Ik weet het niet, dwingende logica?

Ja, abstraheren maakt het mogelijk om een aantal dynamismen helder te maken, het zegt niets over besluitvormingsprocessen. In die zin kunnen diverse tools aangereikt worden, of door sommigen absurd gewaande oefeningen. Zoals je eerder al opmerkte, actie en reactie, verschillende invalshoeken zijn mogelijk. Nieuw is subjectafhankelijk relatief, anders kunnen we ook niet zeggen dat het niets nieuws onder de zon is.

Ja, zo gaat dat wanneer een systeem volgens bepaalde parameters geconfigureerd is, maar dat is mechanistisch. Het zegt niet dat geen andere configuraties mogelijk zijn, niet meer of niet minder dan wat we in de speltheorie terugvinden. Voor bijvoorbeeld Hopper is dat echter allemaal waardeloos, want dat gaat over iets.

Het is eigen aan een paradigma, niet iets dat we zelf hebben kunnen verzinnen.

Ja, er is dan ook geen aandacht meer voor wat zich aandient, of er gewoon altijd al is.

Zo is dat, het gaat over kleine dingen, vaak omgeven van dikke mist.

Misschien gaat het hier helemaal niet over wat je utopische gespletenheid wil noemen, maar over elementen die tot een tweedeling leiden. We weten het niet, er is immers geen dialoog mogelijk, met fundamentalisten lukt dat immers ook niet. Over welk segment hebben we het dan binnen wat eenheid veronderstelt?

Zeggen ze al lang, je ziet nu hoe het gaat wanneer het om die paradoxen gaat.

Ja, vandaag noemt het procesfilosofie, wat al eeuwen oud is. De variaties ontelbaar, het redelijke evenwicht centraal.

De volgende keer wanneer er nog eens iemand over chips wil beginnen, doe mij maar paprika.

Gegeven een overvloed aan onderwerpen die tot onderwerp van aandacht kunnen gemaakt worden, is het ook hier geen zaak een complex verhaal te brengen. Het tegendeel kan gesteld worden, dat mensen aandacht kunnen hebben voor zaken die nu net in deze complexiteit onderbelicht blijven. De paradox, ondanks van neurodiverse mensen vaak gezegd wordt snel afgeleid en impulsief te zijn, kunnen ze zich ook extreem concentreren. Dit is theorie, anders is de beleving wanneer mensen zich niet gehoord voelen en ook geen kanaal vinden om zich te verbinden met, en dat hoeft niet te betekenen hetzelfde interes

Vaktermen zijn vaak steriel, kil en rationeel, het zegt daarom niet dat ze diverse fenomenen niet met een haast ijzingwekkende accuratesse weten te beschrijven. Misschien is het punt daarom niet zozeer een gemis aan beschrijvingen, dan wel een overvloed aan fenomenen die pas door ervaring beter begrepen kunnen worden.

Een hyperlink brengt je in een relatieve nanoseconde tot gebieden waar je nog nooit geweest bent, en het kost je misschien bloed, zweet en tranen om de weg terug te vinden.

Overigens, niet te verwarren met Kronos, het is al verwarrend genoeg.

Misschien interessant om ook z'n levensloop te kennen? Zou je een concept zoals de 'axis mundi' dan ook als een merkteken beschouwen, of iets dat menselijk gezien niet weg te denken is?

Vinden dat zelfs terug in wetenschappelijke domeinen, in alle rust en sereniteit kan men immers allerhande scenario's simuleren. Geen van die scenario's is een zekerheid, het is een potentieel waarvan we niet weten in welke richting het evolueert.

Het enige dat we doen is wachten, want het lijkt er sterk op dat je tijd probeert te kopen.

Misschien komt dat nog, wanneer je bereid bent om dat in te zien.

Aparte humor weet ik graag te waarderen, maar ook alleen maar wanneer ik doorheb dat het om een grap gaat.

Redelijk paradoxaal is de verklaring dat sommige inzichten plotseling komen, maar de weg ernaartoe kan jaren hebben geduurd.

Naar wat ik lees heeft Kairos vaak een scheermes of een weegschaal bij zich, wat benadrukt dat de gelegenheid een kritiek moment is, scherp onderscheidend en doorslaggevend voor het vervolg. Nuchter bekeken kan dit, zowel individueel als collectief, op veel situaties van toepassing zijn. Het bijzondere is dat hiermee ook een vorm van tijdloosheid onthuld wordt, ingebed in een continue stroom aan gebeurtenissen waarin beslissingen genomen worden. Kairos wordt soms ook in verband gebracht met serendipiteit, in theorie eenvoudig te begrijpen als een moment van inspiratie, een soort van aha-erlebn

Een ware kwelling is het, alsof het nergens stopt.

Gadamer geloofde niet zozeer in een eindstation van de geschiedenis, maar in de mogelijkheid dat ons begrip blijft veranderen doordat we ons laten aanspreken door andere horizonten. En dat maakt van de term horizonversmelting eigenlijk een verrassend bescheiden begrip. Het belooft geen paradijs, geen definitieve synthese.

Louter informatief, depersonalisatie is geen ongekende term binnen het vakdomein psychologie.

Wees aub voorzichtig met wat je zegt, Hopper maakt zelfs van slingerplanten slangen.