TTC

Vergeet af en toe niet iets over naastenliefde te schrijven, dan valt het minder op.

Heel misschien dat we gaandeweg ook steeds diepgaander kunnen leren begrijpen waarom een mandala niet zomaar een tekeningetje is, maar ook waarom dat zo snel van de tafel geveegd kan worden. Idealiter kan je er misschien nog iets ludieks van maken, zodat je bij een volgende poging je rijstkorreltjes toch maar beter vastniet.

Straks komt de aap uit de mouw, blijkt dat pardoes Hopper te zijn.

Hoe bedoel je dit precies?

Ambiguïteit en myxomatose gaan zelden samen, het is dan op goed geluk dat je een wit konijn ziet verschijnen. Daarenboven gaat zoiets bliksemsnel, zodat het zowaar al arendsogen vereist om er een glimp van te kunnen opvangen. Het is een beetje als de vraag wat nu precies het thema van een onderzoek is, wat alleen maar belachelijk kan zijn wanneer het onder de noemer wetenschap valt.

Ja, het gaat zelfs terug tot meer dan 2000 jaar geleden, maar toen wisten we nog niet dat vandaag niet over vandaag mag gesproken worden. Er zijn veel perspectieven op het geheel, net zoals veel lichtpuntjes die zich ook in menselijke gedaanten aan ons kunnen voordoen. Normale mensen noemen dat gewoon menselijk, net zoals elk pad uniek is, vreedzaam van signature.

Wil je het als normale mens gewoon maar hebben over een geit die in de wei staat, beginnen anderen over Zeus die aan de borst hing.

Wellicht weet je zo'n knopje pas te waarderen wanneer je ook elke dag met datasets werkt. En achteraf wordt dat misschien zo vanzelfsprekend dat je je de vraag kan stellen waarom je er ooit zo enthousiast over was. Simpeler gezegd, dat subjectieve enthousiasme verdwijnt niet noodzakelijk omdat het betrokken hulpmiddel plotsklaps minder bijzonder geworden is, tussenin is je referentiekader veranderd.

De moraal is dat hyperfocus voor de betrokkene misschien wel kan leiden tot een aantal verhelderende inzichten, maar geen manier vindt om er expressie aan te geven. Tenzij, zoals in het voorbeeld gesimuleerd, een schijnbaar ongeordend geheel aan ‘vegen en vormen’, zonder bijkomende toelichting. Tegelijk, in hoeverre daartoe enige interesse bestaat, het impliceert van de toeschouwer ook een vorm van hyperfocus om tot de kern van een gegeven ‘kunstwerk’ door te dringen. In termen van procesfilosofie zijn dat twee verschillende dingen, zodat des levens veel ‘kunstwerken’ in een wolk van mysterie

Misschien dat Hopper ons weer in één van z'n complotverhalen wou betrekken, het is een strategie zoals een ander. En over termen zoals gelijkmoedigheid hoeft je niet te beginnen, want dat gaat over iets.

Shit, het overkomt me weer, dacht ik 'devon' gelezen te hebben, om zo in Engeland uit te komen, moest het 'delos' zijn. Het verbindingswoord is hier 'duiken', maar dat kan op zoveel verschillende manieren geïnterpreteerd worden, dat ik er al geen zin meer in heb.

Heb je per toeval kennis over hoe virussen op dit forum buiten te houden, heb je geen kennis over reïncarnatie voor nodig.

Relevante kennis kan op verschillende manieren aangewend worden, het wordt prachtig geïllustreerd op dit forum.

Oefening baart kunst en humor kan je redden, zodat ik straks met m'n rollator op golven kan surfen.

Het is bizar om zeggen, moest je niet goed begrijpen wat er met Kondratieff-golven precies bedoeld wordt, dit forum is er vandaag een toonbeeld van. Met je eens dus, de innerlijke waarneming kan verschillen naargelang het perspectief van waaruit we kijken, en er valt niets te beginnen tegen botten die binnen dergelijke golven werkzaam zijn. Jij doet er een schepje bovenop, het is haast een wonder.

Beamen zullen wellicht zij met soortgelijke aandoeningen, wat voor toevallige passanten misschien verblijft als een vat vol mysterie. Dit lijkt tegelijk een aantal soms moeilijk te verteren contradicties te verklaren, zoals hoopvol zijn en tegelijk kampen met een majeure depressie. Allerminst prettig zijn dergelijke belevingen, niet alles valt zomaar weg te lachen.

Keizerspinguïns spannen de kroon met een diepte van tot 550 meter, hierbij kunnen ze tot 27 minuten onder water blijven 'vliegen'. Pittig detail, om dat mogelijk te maken, hun hartslag daalt van 70 tot 10 slagen per minuut. Ander detail, heb het zelf niet gemeten, ergens gelezen.

Van 'bentisch epibiont' heb ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, ik zou zelfs niet eens weten hoe ik zo'n term zou kunnen verzinnen.

Ja, je kan van fundamenten maar moeilijk zeggen dat ze altijd veranderen, dat zou in tegenspraak zijn. Het doet me denken aan zo van die denkexperimenten. Hypothetisch, wat valt eerst op wanneer je vanuit de ruimte de aarde zou benaderen? Ik weet het niet, dwingende logica?

Ja, abstraheren maakt het mogelijk om een aantal dynamismen helder te maken, het zegt niets over besluitvormingsprocessen. In die zin kunnen diverse tools aangereikt worden, of door sommigen absurd gewaande oefeningen. Zoals je eerder al opmerkte, actie en reactie, verschillende invalshoeken zijn mogelijk. Nieuw is subjectafhankelijk relatief, anders kunnen we ook niet zeggen dat het niets nieuws onder de zon is.

Ja, zo gaat dat wanneer een systeem volgens bepaalde parameters geconfigureerd is, maar dat is mechanistisch. Het zegt niet dat geen andere configuraties mogelijk zijn, niet meer of niet minder dan wat we in de speltheorie terugvinden. Voor bijvoorbeeld Hopper is dat echter allemaal waardeloos, want dat gaat over iets.

Het is eigen aan een paradigma, niet iets dat we zelf hebben kunnen verzinnen.

Ja, er is dan ook geen aandacht meer voor wat zich aandient, of er gewoon altijd al is.

Zo is dat, het gaat over kleine dingen, vaak omgeven van dikke mist.

Misschien gaat het hier helemaal niet over wat je utopische gespletenheid wil noemen, maar over elementen die tot een tweedeling leiden. We weten het niet, er is immers geen dialoog mogelijk, met fundamentalisten lukt dat immers ook niet. Over welk segment hebben we het dan binnen wat eenheid veronderstelt?