TTC

Aanvankelijk dacht ik dat ik die gaten in m'n cultuur wel snel opgevuld zou krijgen, en nu heb ik grootste moeite om m'n hoofd weer leeg te krijgen. Kortom, radeloos ben ik, geen idee in welke richting ik verder moet of kan, redelijk verwarrend is het.

Ja, iets dieper graven kan soms een perceptie wijzigen, soms zelfs om koude rillingen van te krijgen.

Haast ontelbaar zijn de niches waarin ik gekneld kan komen te zitten, sommigen zelfs zo diep dat niemand je nog lijkt te horen. Tegelijk, en dat is redelijk paradoxaal, kan er in elke niche informatie besloten liggen die nooit eerder m'n aandacht genoot.

Hoorde gisteren een glacioloog zeggen dat ijskappen op Antartica als baby's zijn. In werkelijkheid, zo ik het begreep, wou hij zeggen dat ijstoppen niet smelten dan wel de basis die door steeds warmer zeewater erodeert.

Vandaag toch weer een nieuwe ikaan op het spoor gekomen, een kroeskoppelikaan.

Ja, het elementaire blijft onveranderlijk, de variaties in meer of minder mate doordacht quasi ontelbaar.

Het Nederlandse woord triviaal is afgeleid van het Franse trivial of het Latijnse trivialis, en daarmee indirect van trivium. Aanvankelijk betekende het basaal, elementair, waarna de betekenis verschoof naar alledaags, onbeduidend. In letterlijke zin tri = drie en via = weg, of kruispunt van drie wegen.

Soms denkend dat binnen de memetica voortschrijdend inzicht een uiterst rekbaar begrip is, hiermee zeggend dat je misschien makkelijker kopje onder gaat dan dat je het onder die term zou kunnen of willen schragen. En misschien net daarom, keep it simple, keep it human, keep courage, keep the humor, step by step, highly sensitive.

De uitdrukking 'tredmolen van het eufemisme' verwijst naar het verschijnsel waarbij woorden die bedoeld zijn om andere woorden iets milder, netter of minder confronterend te maken, na verloop van tijd zelf een negatieve bijklank krijgen. Deze worden dan opnieuw vervangen door zachtere termen, zodat je, als in een tredmolen, in rondjes blijft draaien.

Hoe je honger kan omzetten in een verzoek zodat het niet lijkt op een eis dan wel een levensnoodzakelijkheid, is me nog steeds een raadsel.

Van die zogeheten Generatie Z begrijp ik nog veel minder, die gaan er met een rotvaart vandoor alsof een aantal van die, zoals zo eigen aan het niet-coöperatieve spel met beperktheid aan informatie, epistemologische obstakels niet eens zouden bestaan. Of ik ben daar gewoon veel te oud voor geworden, haast onnavolgbaar en verbindende communicatie allerminst een optie die nog het overwegen waard is.

Soms denkend dat er met die laddermetafoor op zich niet zoveel mis is, maar, klungelig zoals altijd, met regelmaat van de klok schiet ik met één been tussen die sporten. Ja, toegegeven, in een cartoon kan ik daar ook om lachen, in het echte leven toch net iets minder.

Dwazernij is denken dat je bronnen zoals Allan Hobson, Mark Solms, Rosalind Cartwright en G. William Domhoff op een avondje zou kunnen doornemen, bedachtzamer lijkt daarentegen bezin eer je begint.

Volgens Jung is het belangrijk dat je bij het onderzoeken van een droom waar archetypische elementen in voorkomen begint bij het universele aspect. Dit kun je doen door na te gaan of je oude verhalen of sprookjes kent waar het element waar jij over gedroomd hebt in voorkomt. Dat ik hier allemaal niets van begrijp mag inmiddels wel duidelijk zijn, het suggereert immers dergelijke dromen ervaren te hebben.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat ik door m'n tinnitus kanaries niet altijd zo goed begrijp. En van het weinige dat ik met flarden opvang, kan ik maar moeilijk een coherent geheel maken. Kortom, alweer een reden om dankbaar te zijn voor een rijk aanbod aan laagdrempelige workshops. De geijkte terminologie kan ik echter maar moeilijk onthouden, het is niet echt zo m'n ding, noch opleiding. Het goede en het slechte nieuws, m'n bijtijds uiterst enerverende tinnitus verdwijnt niet door workshops te volgen, maar al doende leer ik wel steeds meer kanaries kennen.

Ja, en dat zou dan gelden voor elk willekeurig punt, kunnen we misschien beter terug vooraan beginnen.

Weet niet of het ook maar enig nut of waarde heeft, het idee dat in oneindigheid elk willekeurig punt als het centrum kan gezien worden.

Dat verhaal van die olifant in de kamer heb ik eigenlijk nog nooit begrepen, maar denk dat ik uit zelfredzaamheid de deur toch maar netjes gesloten ga houden.

Denk je met monade en dyade een beetje rust in de chaos te kunnen vinden, vergeet dan de Hekatoncheiren niet. Redelijk wild zijn die zonen van de oermoeder Gaia, met honderd armen en vijftig hoofden kan je er als nietig ikje maar weinig tegen beginnen. Alle gekheid op een stokje, het heeft met het leven van alledag, oermoeder of niet, maar bitter weinig te maken. Keep it simple, keep it human, ahum.

Ervaring leert dat wanneer je, en dat is veel vaker een kwestie van pipet en pincet, enigszins beter tracht te begrijpen wat psychologen je trachten te vertellen, en er komt prompt iemand een verhaal afsteken over pseudotoevalsgeneratoren, je mogelijks als een pijl uit een boog wegschiet. En van beide domeinen of expertises begrijp ik, zelfs niet mondjesmaat, noch met vallen en opstaan, werkelijk geen snars.

Van LARP had ik nog niet eerder gehoord, en ik, beetje te naïef wellicht, dacht weer dat het wel simpel zou zijn.

Volgens Wiki is de officiële definitie van 'kafkaësk' een onbegrijpelijke en dreigende sfeer waar je geen invloed op hebt, vaak als gevolg van bureaucratie en een zinloze, desoriënterende en nachtmerrieachtige complexiteit. Misschien sluit dit wel aan bij de kracht van eenvoud en kleine dingen, alsof het een misschien minder grijpbare stuwkracht betreft die naar meer helderheid en evenwicht streeft, an sich vreedzaam.

Met een aantal metaforen in het achterhoofd wordt het misschien pas echt verwarrend wanneer takken ook als golven gelezen kunnen worden. Ja, ik geef grif toe, ervaring leert, zwemmen in een boom is een redelijk absurde bezigheid.

Van het ene komt het andere, alsof het nergens stopt. Las dat Thoe één van de 50 Nemeïden kan zijn, maar evengoed één van de 3000 waternimfdochters van de Titanen Oceanus en zijn zuster-echtgenote Tethys. Ik hou het wel bij m'n Snoopy-collectie, down to earth, voetjes op de grond.

Stel me soms toch ook de vraag wat we er als gewone stervelingen überhaupt aan zouden kunnen hebben, om, en dit is maar een voorbeeld zoals er velen zijn, te weten (beter is zeggen ergens gelezen te hebben) dat Poseidon vaak een ruw en hatelijk karakter uitstraalt, in tegenstelling tot Nereus die eerder vriendelijk en schuw zou zijn.