Alle activiteit

Barnabas, ik weet niet of je een antwoord aan het schrijven was of dat je per ongeluk de volledige inhoud van je brein hebt geplakt. Je begint met een bijna-doodervaring en vijftig alinea's later sta je ineens met Adam, Henoch, moleculen, tunnels, zielen, Jezus, de hel en het laatste oordeel in je handen alsof je tijdens het typen iedere gedachte die opkwam direct op "verzenden" hebt gedrukt. Het heeft de energie van iemand die in een supermarkt om de tijd wordt gevraagd en vervolgens begint bij de oerknal. Het mooiste is nog dat je dit allemaal brengt met de zelfverzekerdheid van een kosmisch

Denk dat we er goed aan om dat zo snel mogelijk weg te moffelen, anders vallen we misschien door de mand.

Er zijn heel veel mensen die overleden zijn geweest en daarna weer levend zijn geworden. Men noemt dit BDE's (bijna dood ervaringen) maar ik spreek liever van DE's omdat de meen echt dood waren. Zij zweven daarbij boven hun lichaam en menigeen gaat door een tunnel en ontmoet Jezus. Hun ziel verlaat hun lichaam. Zij zien hun lichaam doorgaans onder zich liggen in dode toestand. Daarna worden zij teruggestuurd en komt hun lichaam weer tot leven. Deze ervaringen wijzen er op dat er een leven na de dood is. Wanneer men sterft is het niet afgelopen maar komt de ziel in een andere (geestelijke) dime

Vast wel, natuurlijke mensen kunnen heel precies werk leveren.

Denk toch dat Maarten iets preciezer werk levert, we kunnen nu eenmaal niet allemaal geestelijke mensen zijn.

Een eenduidig antwoord laat zich wellicht niet geven en zal bovendien afhangen van context, ervaring en het gekozen denkkader. Wanneer het ons lukt dit schema in alle neutraliteit en zonder oordeel te beschouwen, valt moeilijk te ontkennen dat het een zekere waarachtigheid lijkt te herbergen. Dit zegt echter nog niets over individuele situaties of levensverhalen. En net zoals binnen ACT het concept van het ‘zelf als context ‘zich niet laat vatten als een vaststaand gegeven, maar als een dynamisch en contextgebonden perspectief, vraagt ook dit schema om een bedachtzame benadering. Vanuit deze i

Maak je er maar niet te druk om, let maar op de monade die de dyade voortbracht en die de getallen baarde. Sindsdien is de mens de weg kwijt.

Ik zie er niets omgekeerds in, wellicht wil je naar reverse engineering verwijzen?

Het is zelfs omgekeerd aan wat Maarten beweert , het getal '1' doet niet mee. Omgekeerde wiskunde.

Het is niet zozeer dat we niet tot twee zouden kunnen tellen, er is misschien niet genoeg ruimte voor.

Daadwerkelijke ascese heeft niks met wiskunde van doen, maar alles met het loslaten van de eigen wil en begeertes, het loslaten van het ego en het loslaten van vastgeroeste denkbeelden. Iedereen vult zo zijn eigen ascese in, waarmee het begrip zonder betekenis geraakt.

Ja, iedereen kan een cirkel tekenen, dat is het probleem niet.

Dat denk ik ook. De geest welke zichzelf als object heeft opgeheven heeft immers zichzelf ook als fenomeen opgeheven.

Zeer zeker, kunst laat toe gelaagdheden te weerspiegelen die schijnbaar niet stroken met de realiteit zoals we ze profaan ervaren, ondertussen gaat de strijd verder.

Misschien was m'n reactie iets te voorbarig, met excuses.

Ja, dat is zo. Onze 'alledaagsheid' noodzaakt ons tot overleven: eten of gegeten worden. Overleven. enzovoort. Dat zijn de dagelijkse beslommeringen die ons meegegeven werden. Eten als energie om te kunnen zoeken naar eten om weer te eten om dan weer genoeg energie te hebben om te zoeken naar eten. Onze voornaamste Godgegeven bezigheid. Bezig zijn met wetenschap, wiskunde, kunst enzovoort is dan een luxe tegenover deze dagelijkse beslommeringen waar we zo 24/7 mee bezig gehouden werden.

De geest welke zichzelf als object heeft opgeheven is geen fenomeen......

Men mag stellen dat er een rechte lijn loopt van een toenmalige kerk opgericht door Jezus Christus, welke zich nu nog vertegenwoordigd ziet in de katholieke kerk. Maar dat is niet conform hoe het gegaan is. In de eerste eeuwen christendom werden christenen niet alleen vervolgd door de heidenen, ze vervolgden ook elkaar. Het is in dit bestek ondoenbaar om de vele stromingen te bespreken welke zich voordeden in de eerste eeuwen van het christendom. Wat wel bekend is, is dat stromingen welke niet overeenkwamen met de katholieke kerk met het zwaard bestreden werden. Ik hoef dat niet te b

Bizar fenomeen is het, steeds meer begin je te zeggen wat je eerder alsmaar tegensprak. Misschien komt het nog goed.

Dit is geen neo-advaita meer, maar neo-neoadvaita.

Een stille geest is niet per definitie een lege geest. Een stille geest is een geest welke zichzelf als object heeft opgeheven zodat het denkproces wel plaats vindt, maar zonder prikkels en allerlei gemoedstoestanden. Niet minder prikkels, maar de radicale afwezigheid er van. De gedachten worden niet meer geïnitieerd door de -voorheen aanwezige- conditioneringen. De mens verlaat zijn gevangenis.

Net zoals jij er vanuit gaat dat de Bijbel toen dezelfde is als de Bijbel nu en dat daarom dat de huidige Bijbel gezaghebbend is. En waarop baseer je dat? En waarop baseer je de idee dat alleen de protestantse canon gezaghebbend zou zijn en niet de veel oudere canons gebaseerd op de Septuagint, dus met de deuterocanonieke boeken erin? Precies, je baseert dat op oude kopiën van de Bijbel én op het leergezag van jouw kerk of geloofstraditie, die bepaalt wat in de Bijbel hoort en wat niet. Maar waarop is dat gezag om eigenhandig te canoniseren dan gestoeld? Waarom kan men het huidige leergez

Mooi betoog, dit, in hoeverre de interesse al genietend, snel even verteren lijkt me quasi onmogelijk. Echter niet te ontkennen valt dat er gapende kloof bestaat tussen wetenschap en onze alledaagse beslommeringen, onwetendheid des levens.

Jij bent het universum dat zichzelf ervaart. Jouw leven is niets meer dan een voorbijgaande droom. Vóór jouw naam, vóór jouw herinneringen, vóór de illusie van "jij", was er alleen bewustzijn en tepelinstinct. De identiteit die je een leven lang hebt opgebouwd, is de sluier die de waarheid verborgen houdt. Hoe krampachtiger je vasthoudt aan jouw verhaal of aan verhalen over goden, hoe verder je afdwaalt van wat je altijd al bent geweest. Na je dood neem je niets van dit leven met je mee, omdat dat hele verhaal alleen is opgeslagen in dat vleespak waar je zo vaak aan loopt te rukken. Wat e

Precies. En mijn stelling ging over welke God je zou kiezen, niet over welke filosoof er mooie boeken over heeft geschreven. Je hebt dus een omweg van drie alinea's genomen om uiteindelijk alsnog bij de God van Abraham uit te komen. Dat is een indrukwekkende hoeveelheid zijwegen voor een vraag met één afslag.