Alle activiteit

Dit is in het Aramees: Jischoa

In het Johannes-evangelie – zo meen ik mij te herinneren – dat er regelmatig sprake was van vermijdingsgedrag. Op andere momenten ging hij de confrontatie niet uit de weg. Alles hing af van waar Hij zich bevond zowel qua locatie, wie zich op deze locatie bevonden en of het voorval zich vroeg of laat in zijn publieke optreden afspeelde. Naarmate het 'opgepakt worden' dichterbij kwam ging hij de confrontatie steeds minder uit weg.

JHWH is een Eloha, één van de Elohiem waardoor de Logos werkte. De Logos ‘zit’ – in de rangorde van de hiërarchieën der geestelijke wezens – boven die van de Serafim, Cherubim en Elohiem. De Bijbel vangt aan met ‘En de Elohiem schiepen …’ hetgeen altijd wordt vertaald met ‘En God schiep …’

Ja was dat in de tijd van en voor Marie Guyart (https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/marie-de-lincarnation) ook. Overigens moest ik tijden het hardlopen zojuist nog even denken aan Emanuel Rutten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Emanuel_Rutten), een echte rationalist. Hij heeft voor het geloof, het christendom gekozen op grond van rationele argumenten die hij heeft gevonden en uitdraagt over het bestaan van God. Het moet volgens hem wel allemaal waar zijn op grond van zijn argumenten stelt hij. Om deze reden noemt hij zichzelf christen. Dat kan dus blijkbaar ook. Das waar, m

Je stelt de verkeerde vragen, lees eens Lucas 9:23-24. Het staat dus wel degelijk in het Evangelie. En wat staat daar? Maar ieder, die zijn leven verloren heeft om Mijnentwil, die zal het behouden. Het gaat om je leven verliezen, en laat Edith Stein het daar (in het spoor van Johannes van het Kruis)over hebben. In de donkere nacht van de ziel verloochent de mens zijn zintuigelijk waarnemingsvermogen en voelt hoe het Kruis op hem drukt. Maar de ziel is nog steeds niet bevrijd ondanks de mystieke vereniging met God. De ziel is alleen bevrijd van de zinnen. In de donkere nacht van de g

Bij Edith Stein en de karmelietentraditie ligt de nadruk op het innerlijk brengen van je zonde bij God, het erkennen van je tekortkomingen en het door overgave en gebed tot innerlijke transformatie en eenwording met Hem komen. Het is een actief proces: je werkt bewust aan verbetering om zodoende het heil te verdienen. De basis is dus zelf doen. Bij het christelijke perspectief van afhankelijk opstellen van Jezus ligt de nadruk juist op vertrouwen op Hem als Redder. Het gaat niet primair om wat je zelf doet of verwerkt, maar om het erkennen van je zonde en het ontvangen van vergeving en re

Wat wordt er toch verschillend over gedacht over dit soort zaken. Ik snap het wel, het staat ook niet in de evangeliën meen ik. Je komt het vooral bij Paulus tegen. Je zegt dus: ‘… Christus [is] niet gestorven is ter verlossing van onze zonden.’ Maar waarom is de god-mens volgens jou wel gestorven? Want een God komt niet voor niets naar deze wereld, daar moet een reden voor zijn. En dat hij dan nog een gruwelijke dood sterf, dat moet dan toch ook een reden hebben, of meerdere. Hierbij denk ik dan: ‘Het is niet aan ons om op de stoel van God de Vader te gaan zitten.’

Spijkerschrift of niet, van bijvoorbeeld tsimtsum en tikkum heb ik nog nooit gehoord.

Denken is altijd het denken over iets. Wie Christus op die wijze benaderd zet Christus daarmee in dezelfde moeite op afstand. Het denken brengt je waar je al was: in de dwaling. https://mystiekfilosofie.com/2022/04/29/1-wetenschap-van-het-kruis-het-kruis-als-nacht-edith-stein/ Wie bekend is met "het Kruis" die weet ook dat Christus niet gestorven is ter verlossing van onze zonden. De mens zal zelf zijn kruis op moeten nemen. P.S. Je Kruis dragen gaat uiteraard buiten ieder instituut om.

Dit komt tegengesteld over, maar zo bedoel je het vast niet. Graag dit een klein beetje toelichten als het mogelijk is. Dit is mij ook niet helmaal duidelijk. Overigens: iets wat ik denk staat dat voor jou juist wel of niet gelijk aan iets dat werkelijk is? Bestaat er in mijn denken überhaupt zoiets als werkelijkheid of sta door mijn denken juist verder van de werkelijkheid af? Moet ik dan het werkelijke in het gevoelsleven zoeken? Wat is werkelijkheid in überhaupt? En wanneer is christen-zijn werkelijk christen-zijn en wanneer niet? Als je hem volgt? Hoe ziet dat er dan uit (zijn hier

Edith Stein. Een leerling van Edmund Husserl, de grondlegger van de fenomenologie. En iemand die (innerlijk) bekend was met het werk van Johannes van het Kruis.

Voor Danny is de biecht de voorwaarde. Da's interessant. Voor veel mensen loopt het niet zo. Bij mij liep het niet zo en bij Edit Stein bv. ook niet.

Het begrip 'christen' zegt niks. Het is meer de vraag of iemand gelooft in God als een object van zijn denken. Geen enkel personage in de Bijbel twijfelt aan het bestaan van God. Geen enkele gelovige gelooft in God als in een vrije keuze. In dat discours is God onbetwijfelbaar en treedt God binnen als object van het denken. Dan is God niet meer dan de planeet Neptunus, die kun je ook niet zien, maar je gelooft dat Hij ergens in de ruimte zweeft. Zo lees ik hier van een forumdeelnemer dat je alleen christen bent als je erkent dat Jezus de Verlosser is van je zonden. Dat heeft

Je kunt je niet verschuilen achter een slachtofferrol. Ook wie onrecht is aangedaan staat niet automatisch rechtvaardig voor God. Redding hangt niet af van iemands positie als dader of slachtoffer, maar van het erkennen van je eigen zonde en de noodzaak van Jezus als Redder.

Juist niemand is rechtvaardig voor God en dat erkennen stuurt je richting Jezus die voor onze zonden stierf. Erkennen hiervan is de grootste stap. Zeker in de huidige wereld waarin bepaalde zonde of zondig leven niet meer als zonde wordt gezien. En dan heb je ( volgens deze mensen) ook geen verlosser nodig als je niet erkent dat iets zonde is!

Ja, dat heb je met bronkennis, an sich verandert er niets aan.

Het is niet zo dat iedereen die zich zo noemt, automatisch een christen is. Voor mij bestaat er maar één echte definitie van een christen, namelijk iemand die Jezus erkent als Verlosser van zijn zonden. Het onderscheid slachtoffer/dader lijkt menselijk gezien relevant, maar voor God niet beslissend als het gaat om rechtvaardigheid. Niemand staat uit zichzelf rechtvaardig tegenover God, ongeacht zijn rol in een specifieke situatie.

Het ene lijk na het andere.

Dan kan de Atrox thuisblijven. Als ze me daarmee pakken beland ik waarschijnlijk gelijk op de guillotine. Dan leg ik die wel onder me kussen, en wens ik hem en de hond op het voeteneinde een goede nacht. De bijl neemt het werk over. Hehehe... Op naar de Tormek T8!

De bijl is binnen... In mijn hand ligt geen stuk staal, maar een belofte van richting. De steel, ooit levend hout, ademt nog na in elke nerf, donkerder nu, gevoed door olie en door aandacht. De kop zwijgt, maar draagt het gewicht van slagen die nog moeten komen. Geen haast, geen lawaai, alleen de stille zekerheid dat kracht pas iets betekent als ze beheerst wordt. Ik hef haar niet lichtvaardig. Niet alles vraagt om een klap. Maar wat wijkt, wijkt schoon, en wat splijt, splijt eerlijk. Er zit iets ouds in dit gereedschap, iets dat niets uitlegt

Ja, kunnen we misschien beter terug vooraan beginnen, dat heeft met het alledaagse leven te maken.

Eerst erkennen dat je een zondaar bent en vergeving nodig hebt( zonder dat eerste inzicht wordt het al lastig denk ik). En dan geloven dat Jezus gestorven is voor jouw zonden en ook is opgestaan uit de dood. Vervolgens kun je in gebed vragen of Jezus je zonde mag vergeven en belijden dat dat Hij je Heer en Heiland is en Hij je leven en je oude zondige ik wil vernieuwen en je nu met Hem wil leven en alles in Zijn handen legt. Dat is dat “opnieuw geboren worden” waarJezus met Nicodemus over sprak. Je oude zondige ik afleggen en een nieuw leven in Christus beginnen.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt. Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Naturalisme (ca. 1850-1900) is een literaire stroming die het leven beschouwt als een uitzichtloze strijd, bepaald door determinisme: erfelijkheid, milieu en opvoeding. Fatalisme is hierbij het pessimistische geloof dat de mens geen vrije wil heeft en onvermijdelijk afstevent op een noodlottige ondergang, vaak beschreven in een sombere, objectieve stijl. Ook wel eens eindigent met dat touw om de nek ergens op een zolderkamertje.