Alle activiteit

Denk na. In de mens woont emotie en gevoel en in de mens groeien inzichten en die door rakingen en kennis ontwikkelen en in de mens zijn bevliegingen komen en gaan naar gelang omstandigheden wijzigen. De mens is dus niet alleen mens, naar ook iets geestelijks; iets dat door bijvoorbeeld een wet of een goede demagogische spreker hele volksstammen kan beheersen. Dat is iets onzichtbaars, maar in velerlei opzichten als fenomeen bewezen. Dus kom uit je platte voorstellingen en leef je in in de realiteit van wat gewoon in tamelijke redelijkheid wordt gezegd.

In de wetenschap noemt dat het risico op combinatorische explosie, starten met iets ogenschijnlijk simpel en iets later eindigen in een kluwen waar geen dialoog meer mogelijk is. Om dan een boekje over de kracht van eenvoud te kopen, terug proberen mens te worden.

Ja, inderdaad. Mensen zijn gebroken vaten die getuigen van een heelheid in heerlijkheid in Christus. En zodra ze in die heelheid gaan rusten, en zichzelf prijzen als vat van heerlijkheid en gearriveerdheid in Christus, verliezen ze deze even gemakkelijk weer. Want de rust in Christus brengt onrust en afzien en opoffering en lijden voor het vlees, en gesproken wordt van Christus volgen en een kruis opnemen en een kruisweg gaan. In een liefde die, als het vlees dat verdragen kan, Gode dank brengt voor die ellende.

Er komt een moment in je leven dat ook jij zult zeggen: dieren kunnen niet denken en spreken. Ik heb het hier niet over geluiden maken.

Dat is pas onzin en vooringenomen.. Wat je kan zien is dat de mens goede en kwade dingen doet. Wat een onzichtbaar wezen doet is een zaak van geloof, maar nooit bewezen. En ik lees het Oude Testament zoals het er staat, dat is immers hoe wij jullie God kennen. En dan komt die God er extreem slecht vanaf. Kan je wel zeggen dat God liefde is, maar dan heb je een dom en beperkt beeld van liefde.\ Tevens zeg je " Al het goede en al het kwade komt uit de hand van God" en je zegt " En diezelfde relativiteit maakt dat er steeds iets kwsadaardigers verzonnen kan worden. Er is geen gr

Nee als stilleven niet. Maar wel als bouwsteen van een niet mistig en niet vaag gewenste inbreng. De appel kan het leven beduiden, de hamer van de rechter het oordeel, en het boek is waarin dat oordeel geschreven staat. Het stilleven wordt dan in alle eenvoud levendiger. Maar als inhoud blijft het tamelijk nietszeggend en daarom vaag. Ergens lijk je van abstractie tot inhoud te willen komen, maar niet te willen verwoorden wat jouw deel van de inbreng inhoudelijk is. Maar van een ander wel verwacht dat jouw inbreng concreet en zonder vaagheid wordt geduid. Ik vind dat dat, als dat zo

Misschien moet je eens uit je bubbel komen. De enige bronnen die jij citeert zijn TBN Israel en Yousi tv, ook al zo'n zionististisch kanaal. Die MOU laat ngewoon zien dat Amerika verloren heeft en dat Iran in alles haar zin krijgt. En dat de Amerikanen die Zionisten enorm beu aan het worden zijn. En ze kicken AIPAC eruit, en in Nederland moet CIDI opdonderen, als de warmongers die ze zijn. Pas als Israel inbindt en de grenzen van 1967 respecteert krijgt het MO weer rust en vrede.

Je zegt steeds dingen die je niet kan aantonen. Zoals dat dieren niet kan denken en spreken. Een dolfijn heeft verschillende geluid voor verschillende dingen. Stokstaartjes laten andere geluiden horen bij verschillende vijanden. Een slang geeft een ander geluid dan een arend bijvoorbeeld. Dit zodat de stokstaartjes anders reageren. scientias.nl/dolfijnen-noemen-elkaar-mogelijk-bij-naam/ www.trouw.nl/nieuws/de-taal-van-stokstaartjes-ontrafeld-wanneer-luisteren-ze-naar-elkaar~b8046474/?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F Jij bent als een persoon die C

Ja, was er iets mis met dat stilleven?

Nee, het begint in vaagheid hier: ondanks alle beschikbare universele kennis krijgt het begrip horizonversmelting een betekenisdiepte die zonder de bereidheid tot diepgaander introspectie maar moeilijk te peilen is. En dat hoeft niet eens moeilijk te zijn, zodat een kind van zes het ook begrijpen kan. Aan voorbeelden is echter geen schaarste, het aanbod naargelang niche van interesse mogelijks zelfs overweldigend. Een voorbeeld zoals er duizenden zijn: A={appel,hamer,boek)

Ja, misschien is dat wel vergelijkbaar met RS, er zijn verschillende posities van waaruit gekeken kan worden. Het is echter weinig waarschijnlijk dat iedereen op hetzelfde moment vanuit alle invalshoeken tegelijkertijd kan zien. Maar dan wordt het gekkenwerk, goed voor nog meer tragisch absurde dialogen die geenszins bijdragen tot een vreedzamer klimaat.

De heelheid is er al, maar de mens kijkt naar de versplinterende beelden.

Wellicht geeft dat ook een verklaring voor de dorst naar heelheid van velen, als ontluikende bloemen zo fragiel.

Zelfs een plant neemt waar, anders zou een plant niet zich naar de zon kunnen richten. Het besef echter gaat niet om hetgeen men waarneemt, maar dat men waarneemt. Zo lang de mens op de dingen gericht is, is er wordings-besef , als de mens de intentionaliteit gewaar wordt is er zijns-besef. Besef is iets wat innerlijk is en wat de mens gewaar kan zijn. (Je kunt besef niet waarnemen)

Neemt een plant waar? Da's maar de vraag. Neemt een dier waar? Da’s al duidelijker het geval dan bij de plant: het dier maakt immers geluiden aan de hand van wat hem overkomt en bezighoud, maar spreken en denken in woorden, dat kan het niet, laat staan dingen onthouden op de wijze zoals de mens dat doet. De vraag die ik stelde was: in welke mate dringt het besef door tot het bewustzijn, van hetgeen men waarneemt? Een dier, die de reis naar het slachthuis maakt, neem dit bewust waar, maar het besef daarvan dringt (volgens mij) niet zó tot hem door zoals dat bij de mens wél het geval is, wa

Ja, dat is het ondeelbare delen, dat is de grap inderdaad.

Die MOU was vooral een diplomatiek instrument om een volgende fase van de confrontatie voor te bereiden. RELOAD! Opdonderen met die gasten. Ook op straat wordt het grimmiger:

In spirituele zin bestaat een waarnemer zonder bewustzijn niet. Dat is eigenlijk de grap. Bewustzijn is het bewust zijn (waarnemen) van iets anders. Husserl noemde dat 'intentionaliteit'. Je bent je altijd bewust van iets: je ziet een auto, je herinnert je een gebeurtenis, je verlangt naar een kop koffie, of je oordeelt over een situatie. Dat is gerichtheid. De andere kant van het verhaal is: de waarnemer zonder bewustzijn bestaat wel. Maar je kunt hem niet waarnemen omdat je het waarnemen niet kunt waarnemen. Dat noemt men het oog wat zichzelf niet kan zien. Dit is een par

Ja dit is wel een leuke. Ik kan zonder te denken naar een object kijken: woordeloos. De vraag is dan: in welke mate dringt wat ik zie, ruik, hoor etc. op dat moment nog door tot mijn bewustzijn? En als dieren niet kunnen denken, toch niet in woorden, in welke mate dringt er bij hen dan wel of niet iets tot hun bewustzijn door? En hoe zit het met planten? Hebben die bewustzijn, en zo ja, in welke mate dan?

Ja, hier begint het, er is niets dat garandeert in welke richting het verder gaat, de symboliek vol vaagheden. Ja, en alles waarover niets gezegd wordt, wordt niets over gezegd.

Nee, met drie abstracties krijg je drie maal drie. Hamer plet appel. Boek slaat dicht. Appel gaat ontkiemen. Geldt altijd. Bruutheid plet draad. Draad op slot. Zaad gaat ontkiemen. Is niks aan te doen, je bent integraal onderdeel van het grotere geheel. En waarheid en leugen baren hun eigen kinderen. Wat verder mist als abstractie is kracht (bewerker van evenwicht) die in het geheel werkzaam is, oftewel de botsing tussen een en ander met daaruit winst en verlies, zoals in steen, papier, schaar. Hamer wint van boek, appel wint van hamer, boek wint van appel.

Ja, drie woorden volstaan, dat is het probleem dus niet.

Voor AI en andere onnadenkenden is dat inderdaad zo. Maar een weldenkend mens benoemt eerst zijn onderwerp van aandacht met de daarmee verbonden abstracties. En alleen onnozelen spelen ermee zonder een geordende en wettige samenhang. De hamer is geen zwaard. Betrek je de abstractie op de schepping dan is de appel het perfecte ronde leven en de hamer is de wetmatige rechtlijnige opbouw en het boek is de geest die dat geheel tot eeuwigheidswaarden maakt. De slang past hier niet in. Gewoon als abstractie niet, omdat jij op jouw tafel geen toegang geeft aan de slang. Want de slang valt

Over welk topic heb je het, over de vraag of er ook oneindigheid in een doosje zit?

Hoe maak je het onderscheid tussen een waarnemer mét bewustzijn en één zonder bewustzijn? Is daar onderscheidingsvermogen voor nodig? (Om maar weer eens on topic te geraken)