Alle activiteit

Ja, misschien is dat wel vergelijkbaar met RS, er zijn verschillende posities van waaruit gekeken kan worden. Het is echter weinig waarschijnlijk dat iedereen op hetzelfde moment vanuit alle invalshoeken tegelijkertijd kan zien. Maar dan wordt het gekkenwerk, goed voor nog meer tragisch absurde dialogen die geenszins bijdragen tot een vreedzamer klimaat.

De heelheid is er al, maar de mens kijkt naar de versplinterende beelden.

Wellicht geeft dat ook een verklaring voor de dorst naar heelheid van velen, als ontluikende bloemen zo fragiel.

Zelfs een plant neemt waar, anders zou een plant niet zich naar de zon kunnen richten. Het besef echter gaat niet om hetgeen men waarneemt, maar dat men waarneemt. Zo lang de mens op de dingen gericht is, is er wordings-besef , als de mens de intentionaliteit gewaar wordt is er zijns-besef. Besef is iets wat innerlijk is en wat de mens gewaar kan zijn. (Je kunt besef niet waarnemen)

Neemt een plant waar? Da's maar de vraag. Neemt een dier waar? Da’s al duidelijker het geval dan bij de plant: het dier maakt immers geluiden aan de hand van wat hem overkomt en bezighoud, maar spreken en denken in woorden, dat kan het niet, laat staan dingen onthouden op de wijze zoals de mens dat doet. De vraag die ik stelde was: in welke mate dringt het besef door tot het bewustzijn, van hetgeen men waarneemt? Een dier, die de reis naar het slachthuis maakt, neem dit bewust waar, maar het besef daarvan dringt (volgens mij) niet zó tot hem door zoals dat bij de mens wél het geval is, wa

Ja, dat is het ondeelbare delen, dat is de grap inderdaad.

Die MOU was vooral een diplomatiek instrument om een volgende fase van de confrontatie voor te bereiden. RELOAD! Opdonderen met die gasten. Ook op straat wordt het grimmiger:

In spirituele zin bestaat een waarnemer zonder bewustzijn niet. Dat is eigenlijk de grap. Bewustzijn is het bewust zijn (waarnemen) van iets anders. Husserl noemde dat 'intentionaliteit'. Je bent je altijd bewust van iets: je ziet een auto, je herinnert je een gebeurtenis, je verlangt naar een kop koffie, of je oordeelt over een situatie. Dat is gerichtheid. De andere kant van het verhaal is: de waarnemer zonder bewustzijn bestaat wel. Maar je kunt hem niet waarnemen omdat je het waarnemen niet kunt waarnemen. Dat noemt men het oog wat zichzelf niet kan zien. Dit is een par

Ja dit is wel een leuke. Ik kan zonder te denken naar een object kijken: woordeloos. De vraag is dan: in welke mate dringt wat ik zie, ruik, hoor etc. op dat moment nog door tot mijn bewustzijn? En als dieren niet kunnen denken, toch niet in woorden, in welke mate dringt er bij hen dan wel of niet iets tot hun bewustzijn door? En hoe zit het met planten? Hebben die bewustzijn, en zo ja, in welke mate dan?

Ja, hier begint het, er is niets dat garandeert in welke richting het verder gaat, de symboliek vol vaagheden. Ja, en alles waarover niets gezegd wordt, wordt niets over gezegd.

Nee, met drie abstracties krijg je drie maal drie. Hamer plet appel. Boek slaat dicht. Appel gaat ontkiemen. Geldt altijd. Bruutheid plet draad. Draad op slot. Zaad gaat ontkiemen. Is niks aan te doen, je bent integraal onderdeel van het grotere geheel. En waarheid en leugen baren hun eigen kinderen. Wat verder mist als abstractie is kracht (bewerker van evenwicht) die in het geheel werkzaam is, oftewel de botsing tussen een en ander met daaruit winst en verlies, zoals in steen, papier, schaar. Hamer wint van boek, appel wint van hamer, boek wint van appel.

Ja, drie woorden volstaan, dat is het probleem dus niet.

Voor AI en andere onnadenkenden is dat inderdaad zo. Maar een weldenkend mens benoemt eerst zijn onderwerp van aandacht met de daarmee verbonden abstracties. En alleen onnozelen spelen ermee zonder een geordende en wettige samenhang. De hamer is geen zwaard. Betrek je de abstractie op de schepping dan is de appel het perfecte ronde leven en de hamer is de wetmatige rechtlijnige opbouw en het boek is de geest die dat geheel tot eeuwigheidswaarden maakt. De slang past hier niet in. Gewoon als abstractie niet, omdat jij op jouw tafel geen toegang geeft aan de slang. Want de slang valt

Over welk topic heb je het, over de vraag of er ook oneindigheid in een doosje zit?

Hoe maak je het onderscheid tussen een waarnemer mét bewustzijn en één zonder bewustzijn? Is daar onderscheidingsvermogen voor nodig? (Om maar weer eens on topic te geraken)

Ja, zo zie je, we hebben slechts drie woorden nodig om te verzanden in een verhaal waar een kat haar jong niet meer in terugvindt. Vraag aan 10 mensen exact hetzelfde op basis van de verzameling A={appel,hamer,boek}, en er komen slangen aan te pas.

Steeds is de kern van de zaak om voldoende soorten abstracties te benoemen om te voorkomen dat er anomalieën optreden in de voorstelling en de wettig bedoelde voorstelling even fantastisch en wonderlijk van aard wordt als die van Escher, Einstein en Planck. Bovendien kunnen maar zo verbanden worden gelegd van de ene abstractie in de andere, waardoor er krommingen optreden. A = (x2+y2)ML + (xy+yx)M + (xy)MGL

Oneindigheid in een doosje steken komt me toe als onmogelijk, het doosje verschijnt wel als object in oneindigheid. Betekent dit dan ook dat er een stukje oneindigheid in dat doosje zit?

Gewoon de oefening eens doen, er staat enkel A={appel,hamer,boek}. Zie maar, louter suggestief, aan welk boek denk je?

Leuke exercitie. Maar de basis is een verzameling op een tafel. Dat geeft, vermoed ik, een premisse waardoor de appel nooit in het boek tegen de hamer rolt. Mijn vraag is daarom wat het doel of de bedoeling is.

Je kan de oefening zelf eens proberen op basis van de verzameling A={appel,hamer,boek}. Als waarneming is het ook niet meer dan A={appel,hamer,boek}, als een stilleven op een tafel die niet in de verzameling opgenomen is geweest. Pas in het verlengde, wanneer het menselijke brein connotaties aan die woorden geeft, er elementen of qualia aan toevoegt, of er extra vragen bij begint te stellen, pas dan lopen we het risico terecht te komen in een verhaal dat misschien nergens stopt. Des mensen, met een hart, met gevoelens, met empathie, met verstand, het simpele in het complexe, enzoverder.

Onzin om het zo te stellen. Al het goede en al het kwade komt uit de hand van God. Het kwade draagt bij aan de verhoging van wat goed is, wat immers relatief is. En diezelfde relativiteit maakt dat er steeds iets kwsadaardigers verzonnen kan worden. Er is geen grens aan. Hoewel iedereen steeds de andere kant op kan gaan. Waarom dat niet gebeurd? Vanwege de naargeestige boosaardigheid die leeft in het hart van de bozen, en overigens ook toegang heeft tot de harten van de goeden. God is de good guy, die verzoekt om net zo te zijn en te doen als Hij. Voor de rest doe je vooral wat je mij ve

Je vooringenomen insteek is je achterstand en je verlies. Je vult iets onnozels in voor een ander en oordeelt over de onnozelheid daarvan. Maar de onnozelheid kwam niet uit die ander, maar uit jou. De moraal vraagt om liefde barmhartigheid en vrede voor je naaste. Dat is belangrijker dan je eigen leven. Want liefde en barmhartigheid en vrede is iets van de geest van zijn die eeuwig is. En het leven iets van tijdelijkheid die alleen moreel zinvol is als de moraal op orde is. Adam en eva kenden geen hemel en geen belofte van opstanding uit de doden. In de opstanding komt het paradijs t

Jij kan echt alleen maar blabla verkondigen. Veel wol en weinig vet. Jullie God wilde de mens gewoon als een robot houden, onwetend van goed en kwaad. De slang kwam daartegen in opstand. Jullie God waarschuwde dat als de mens die vrucht zou eten DAN zou de mens sterven. Maar dat was een leugen, want jullie God moest de mens uit het paradijs verwijderen. Anders kon de mens van de boom des levens eten EN dan zou de mens altijd en eeuwig leven EN met kennis van goed en kwaad. Maar door 2000 jaar aan indoctrinatie geloven niet nadenkende figuren nog steeds dat de slang de bad guy is en

(Minuut 9:55) Het beeld van de 30 zilverlingen, het pottenbakkersveld, de scherven en de rol van de pottenbakker vormt samen één samenhangend symbolisch netwerk in de Bijbelse verhalen rond Judas Iskariot. Het gaat daarbij minder om economische of historische details op zichzelf, en meer om een gelaagd verhaal over waarde, breuk, oordeel en betekenis. In de evangelieverhalen staat het bedrag van dertig zilverlingen centraal als de prijs waarvoor Judas Jezus uitlevert. Historisch gezien is dat bedrag niet groot: het is ruwweg de waarde van een slaaf of enkele maanden loon. Maar juist