7 Oktober is echt gebeurd

[Tortelduif 17]

49 minuten geleden zei Chaim:

Een religie die voorschriften propageert die vrouwen andere rechten en een andere maatschappelijke positie toekennen dan mannen, die homoseksuele relaties bestraft en de gelijke rechten van homoseksuelen maatschappelijk wil ondermijnen, die het verlaten van de islam bestraft en bekering tot een andere levensbeschouwing met bedreiging en dwang tegengaat, die kritiek op Mohammed, de Koran en islamitische dogma's als ontoelaatbaar bestempelt en met geweld bestrijdt, die religieuze voorschriften boven democratisch vastgestelde wetten probeert te plaatsen en waaruit dodelijk terrorisme en jihadisme voortkomen, zou in onze maatschappij geen voet aan de grond mogen krijgen.

Het probleem ontstaat wanneer mensen niet alleen geloven dat een god bepaald gedrag afkeurt, maar zichzelf ook het recht toekennen om anderen daarvoor te bedreigen, te dwingen of te bestraffen, bijvoorbeeld wegens afvalligheid, godslastering of homoseksualiteit.

Daarmee overschrijden ze de grens tussen een religieuze overtuiging en het eigenmachtig afdwingen daarvan. Niemand kan zijn persoonlijke interpretatie van de wil van zijn god boven de wet en de individuele vrijheid van anderen stellen.

Bovendien roept dit een fundamentele vraag op: als een god almachtig en rechtvaardig is, waarom zou hij dan mensen nodig hebben om zijn vermeende oordeel uit te voeren? Een god die anderen voor zijn karretje spant om andersdenkenden te vervolgen, lijkt eerder op een lafaard die zijn eigen verantwoordelijkheid uitbesteedt dan op een wezen dat zelf rechtvaardig kan oordelen en dat oordeel eigenhandig uitvoert.

Een beroep op een god is geen vrijbrief voor dwang. En wie beweert namens een god te straffen, zal eerst moeten aantonen waarom zijn eigen oordeel gezaghebbender zou zijn dan de vrijheid en rechten van degene die hij wil bestraffen.

[Chaim 157]

47 minuten geleden zei Tortelduif:

Het probleem ontstaat wanneer mensen niet alleen geloven dat een god bepaald gedrag afkeurt, maar zichzelf ook het recht toekennen om anderen daarvoor te bedreigen, te dwingen of te bestraffen, bijvoorbeeld wegens afvalligheid, godslastering of homoseksualiteit.

Daarmee overschrijden ze de grens tussen een religieuze overtuiging en het eigenmachtig afdwingen daarvan. Niemand kan zijn persoonlijke interpretatie van de wil van zijn god boven de wet en de individuele vrijheid van anderen stellen.

Bovendien roept dit een fundamentele vraag op: als een god almachtig en rechtvaardig is, waarom zou hij dan mensen nodig hebben om zijn vermeende oordeel uit te voeren? Een god die anderen voor zijn karretje spant om andersdenkenden te vervolgen, lijkt eerder op een lafaard die zijn eigen verantwoordelijkheid uitbesteedt dan op een wezen dat zelf rechtvaardig kan oordelen en dat oordeel eigenhandig uitvoert.

Een beroep op een god is geen vrijbrief voor dwang. En wie beweert namens een god te straffen, zal eerst moeten aantonen waarom zijn eigen oordeel gezaghebbender zou zijn dan de vrijheid en rechten van degene die hij wil bestraffen.

Ja, “Waar God zwijgt, kan men Hem laten zeggen wat men wil” (Sartre). Wat mensen in hun eigen religieuze maatschappijen geloven en aan elkaar opleggen, is hun zaak. Maar hier hoef ik geen gedrag te dulden dat de vrijheid en gelijke rechten van anderen tracht aan te tasten -- laat staan dat ik het risico op dodelijk terrorisme op de koop toe neem.

[Tortelduif 17]

11 minuten geleden zei Chaim:

Ja, “Waar God zwijgt, kan men Hem laten zeggen wat men wil” (Sartre). Wat mensen in hun eigen religieuze maatschappijen geloven en aan elkaar opleggen, is hun zaak. Maar hier hoef ik geen gedrag te dulden dat de vrijheid en gelijke rechten van anderen tracht aan te tasten -- laat staan dat ik het risico op dodelijk terrorisme op de koop toe neem.

Welke vorm van religieuze dwang dan ook, is onaanvaardbaar. Dat geldt niet alleen voor de islam, maar evengoed voor conservatieve orthodoxe joden, orthodoxe christenen en iedere andere religieuze stroming die meent haar voorschriften aan anderen te mogen opleggen.

Het principe is eenvoudig: iedereen heeft het recht om naar zijn eigen geloof te leven, maar niemand heeft het recht om anderen op grond van dat geloof hun vrijheid of gelijke rechten te ontnemen.

Wie zijn religieuze voorschriften vrijwillig volgt, moet dat vooral doen. Wie ze aan anderen probeert op te leggen door intimidatie, bedreiging, sociale dwang of geweld, overschrijdt een principiële grens. Een beroep op een god, de heilige schrift of eeuwenoude traditie verandert daar niets aan.

Godsdienstvrijheid betekent de vrijheid om te geloven, niet het recht om anderen aan jouw geloof te onderwerpen. Dat beginsel is pas geloofwaardig wanneer we het zonder onderscheid op alle religies toepassen.

Wie gelooft in een god die ongelovigen of afvalligen zal straffen, mag anderen daarvoor waarschuwen. Dat valt onder de vrijheid van godsdienst en meningsuiting. Maar er bestaat een wezenlijk verschil tussen waarschuwen voor wat je gelooft dat een god zal doen en zelf proberen die vermeende straf ten uitvoer te brengen.

Als een god almachtig is en rechtvaardig oordeelt, waarom zou Hij dan menselijke intimidatie, bedreiging of geweld nodig hebben om Zijn oordeel kracht bij te zetten? Laat de gevolgen van ongeloof of afvalligheid dan over aan de god waarin je gelooft.

Je mag anderen vertellen wat jouw god volgens jou met hen zal doen. Je mag jezelf daarmee nog niet tot uitvoerder van zijn vermeende oordeel benoemen.

Wie een ander bedreigt, mishandelt of doodt omdat die persoon niet gelooft, zijn geloof verlaat of een religieuze overtuiging bekritiseert, eigent zich de bevoegdheid toe om anderen namens hun god te straffen. Maar die bevoegdheid ontstaat niet vanzelf doordat iemand erin gelooft.

Religieuze vrijheid beschermt het recht om je geloof te verkondigen. Ze verleent niemand het recht om anderen aan dat geloof te onderwerpen.

Mijn God is geen lafaard die anderen nodig heeft om Zijn oordeel ten uitvoer te brengen. Hij is bij machte Zelf te oordelen en Zelf de consequenties aan dat oordeel te verbinden.

Ik kan van dat komende oordeel getuigen. Ik kan anderen ervoor waarschuwen. En als Gods oordeel eenmaal voltrokken wordt, kan ik daarin Zijn rechtvaardigheid erkennen en mij erover verheugen. Maar ik hoef niet op Gods stoel te gaan zitten, laat staan dat ik mijzelf tot beul van andersdenkenden benoem.

Mijn taak is getuigen, niet vervolgen. Waarschuwen, niet dwingen. Het oordeel verkondigen, niet zelf uitvoeren.

Wie beweert namens God te handelen door ongelovigen, afvalligen of critici te bedreigen of te bestraffen, moet zich afvragen waarom hij meent Gods werk te moeten overnemen. Als God Zelf rechter is, waarom zou een mens dan eigenmachtig Zijn vermeende vonnis moeten voltrekken?

Laat God God zijn en laat mensen verantwoordelijk zijn voor hun eigen handelen. Een geloof dat vertrouwt op Gods uiteindelijke oordeel, hoeft menselijke dwang niet als plaatsvervanger daarvan in te zetten.