Israëliërs vestigen zich legaal op de westbank.

[Barnabas 181]

In verband met Israëliërs die zich op de westelijke Jordaanoever (de wesrtbank) vestigen wordt graag moeilijk gedaan. Men noemt hen kolonisten waarbij het woord kolonisten de inhoud draagt van het koloniale verleden van de koloniale machten waarbij land werd ingenomen zonder reden, puur offensief. In het geval van de westbank is daar geen sprake van. De Westbank werd veroverd door Israël nadat Jordanië die de westbank bezat Israël aanviel en deze vervolgens aan Israël verloor. Daarna hield Israël het gebied bezet. In juli 1988 kondigde Jordanië bij monde van de koning aan geen aanspraak meer te maken op het gebied. In 1993 en 1995 werd er een akkoord bereikt tussen Israël en de PLO (Palestinian Liberation Organisation) waarbij de PLO Israël erkende en Israël de PLO erkende als vertegenwoordiger van de Palestijnen. In het akkoord werd afgesproken dat de Palestijnen zelfbestuur kregen in de zogenaamde “A”-gebieden en civiel bestuur kregen in de “B”- gebieden (de Palestijnse autoriteit). Daarnaast werd afgesproken dat Israël het volledige bestuur hield over de “C”-gebieden. Daarbij werd expliciet genoemd dat Israël ging over de ruimtelijke ordening, dus de bouw van woningen en het beleid van toewijzing van woningen. Het is dit gebied waarin Israëliërs zich, voor het overgrote deel, begonnen te vestigen. De Oslo-akkoorden zijn vandaag de dag nog steeds het laatst overeengekomen verdrag tussen Israël en de Palestijnse autoriteit.

[TTC 1.583]

15 minuten geleden zei Barnabas:

In verband met Israëliërs die zich op de westelijke Jordaanoever (de wesrtbank) vestigen wordt graag moeilijk gedaan. Men noemt hen kolonisten waarbij het woord kolonisten de inhoud draagt van het koloniale verleden van de koloniale machten waarbij land werd ingenomen zonder reden, puur offensief. In het geval van de westbank is daar geen sprake van. De Westbank werd veroverd door Israël nadat Jordanië die de westbank bezat Israël aanviel en deze vervolgens aan Israël verloor. Daarna hield Israël het gebied bezet. In juli 1988 kondigde Jordanië bij monde van de koning aan geen aanspraak meer te maken op het gebied. In 1993 en 1995 werd er een akkoord bereikt tussen Israël en de PLO (Palestinian Liberation Organisation) waarbij de PLO Israël erkende en Israël de PLO erkende als vertegenwoordiger van de Palestijnen. In het akkoord werd afgesproken dat de Palestijnen zelfbestuur kregen in de zogenaamde “A”-gebieden en civiel bestuur kregen in de “B”- gebieden (de Palestijnse autoriteit). Daarnaast werd afgesproken dat Israël het volledige bestuur hield over de “C”-gebieden. Daarbij werd expliciet genoemd dat Israël ging over de ruimtelijke ordening, dus de bouw van woningen en het beleid van toewijzing van woningen. Het is dit gebied waarin Israëliërs zich, voor het overgrote deel, begonnen te vestigen. De Oslo-akkoorden zijn vandaag de dag nog steeds het laatst overeengekomen verdrag tussen Israël en de Palestijnse autoriteit.

En wat is nu precies het verschil?