Onderscheidingsvermogen, is de weg nu smal, lang, breed en/of kort?

[TTC 1.564]

Op 21-4-2025 om 19:53 zei Tomega:

Een vuurpijl brengt een wilde scheut van nieuw zicht aan een verder ordelijke sterrenhemel. Maar niet voor de klok waar de vuurpijl tegenaan wordt geschoten. Nog steeds overweldigend, en onverminderd campanuleus. Maar onmiskenbaar duidingsvol voor iedereen die weet waar de klepel hangt. Klokkenist, blijf bij je klepel, luidt het gezegde dan ook niet. Maar wel, dat gescheurde klokken niet klaar luiden, beduidend dat de boodschap pas overkomt als de grondbeginselen helder zijn.

De stelling dat dieren geen verbeeldingskracht hebben is omstreden en achterhaald in sommige wetenschappelijke kringen. Veel onderzoek wijst juist op vormen van mentale representatie, toekomstdenken en creativiteit. Wel is het zo dat symbolische en abstracte verbeelding, zoals in poëzie of wiskunde, vooralsnog uniek menselijk lijkt.

[TTC 1.564]

Op 1-7-2023 om 18:49 zei Hopper:

Je bent blijven hangen in de gesprekjes , vermoed ik zo maar.

Een eenheidskubus heet zo, omdat de bepalende maat, de lengte van de ribben, één is. Zo zijn er ook een eenheidsbol, eenheidscirkel, eenheidsinterval en eenheidsvierkant.

8 juni 2025 bewerkt door TTC

[TTC 1.564]

Op 21-4-2025 om 16:53 zei Tomega:

Want zowel sprekers als hoorders schieten gemakkelijk te kort.

Begin jaren zestig studeerde Douglas Hofstadter wiskunde aan Stanford. Zijn passie voor getaltheorie en logica leidde er uiteindelijk toe dat hij het boek schreef waar hij het meest bekend om is geworden: Gödel, Escher, Bach, een eeuwige gouden vlecht.

Op 1-7-2023 om 15:29 zei Hopper:

Zonder ver te dwalen kun je ook niet thuis komen.

Als twee platen naar elkaar toe bewegen zal één plaat onder de andere bewegen. Als die plaat uit oceanische lithosfeer bestaat, kan die door zijn hoge dichtheid de diepte in zinken.

[TTC 1.564]

Op 28-5-2025 om 08:20 zei paul29:

Zolang je nog nadenkt, is dat niet erg.

De uitdrukking 'back to basics' klinkt eenvoudig, maar is semantisch rijk en contextueel variabel. Het wordt vaak gebruikt als retorisch ankerpunt in tijden van complexiteit, versnippering of overprikkeling, maar wat er precies mee wordt bedoeld, verschilt sterk per domein.

[TTC 1.564]

Op 11-7-2023 om 14:34 zei Hopper:

Het licht schijnt in de duisternis.   Et voilà , er is onderscheidingsvermogen.

Een bekende soort van de klaproos is een slaapbol, vaak ontkiemend op plaatsen waar de grond verstoord is.

[Figulus 151]

Op 4-6-2025 om 12:11 zei TTC:

Een mesostichon is een gedicht, waarin bepaalde letters die in het midden van elke lijn staan, van boven naar beneden gelezen een woord of een zin vormen. Als het de beginletters van elke lijn betreft spreekt men van een acrostichon, indien de laatste letters een telestichon.

Alles slijt. Zo ook de klimop. Als een laatste getuige van wat ooit een muur was, een ademhaling van steen. Haar wortels verkrampen, haar stengels worden draden die geen greep meer hebben, alleen nog een omtrek. En wat ze bedekte, ligt dan nog even bloot. Niet om bewonderd, maar om vergeten te worden.

Alles draagt de sporen van de tijd,
Leven klemt zich vast aan wat vergaat.
Langzaam sterft de groene omarming,
Een muur ademt zijn laatste kracht.
Stengels krimpen, wortels verkrampen.

Schaduw tekent lijnen van verval,
Loze draden hangen, breken stil.
In stilte gaat het leven heen,
Jaren slepen sporen in het steen,
Tot zelfs de klimop niet ontkomt.

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei Figulus:

Alles slijt. Zo ook de klimop. Als een laatste getuige van wat ooit een muur was, een ademhaling van steen. Haar wortels verkrampen, haar stengels worden draden die geen greep meer hebben, alleen nog een omtrek. En wat ze bedekte, ligt dan nog even bloot. Niet om bewonderd, maar om vergeten te worden.

Alles draagt de sporen van de tijd,
Leven klemt zich vast aan wat vergaat.
Langzaam sterft de groene omarming,
Een muur ademt zijn laatste kracht.
Stengels krimpen, wortels verkrampen.

Schaduw tekent lijnen van verval,
Loze draden hangen, breken stil.
In stilte gaat het leven heen,
Jaren slepen sporen in het steen,
Tot zelfs de klimop niet ontkomt.

De connotatie van een woord of kleine woordgroep is de ermee verbonden denotatie die vaak van emotionele aard is, boven op de eigenlijke betekenis van het woord.

[Figulus 151]

1 uur geleden zei TTC:

De connotatie van een woord of kleine woordgroep is de ermee verbonden denotatie die vaak van emotionele aard is, boven op de eigenlijke betekenis van het woord.

Vermoedelijk bedoel je het omgekeerde. De connotatie van een woord is de gevoelswaarde of bijbetekenis die bovenop de denotatie komt, en die is vaak van emotionele, culturele of subjectieve aard. "Alles slijt" is de denotatie, de rest connotatie.

Dan is er nog detonatie. De detonatie van een woord is het moment waarop taal niet alleen communiceert,
maar ontregelt, schokt, of emotioneel ontlaadt. Een taaldetonatie is als een scheet in de kerk: klein geluid, grote nasleep. Hoewel sommige scheten behoorlijk kunnen klinken! Sommige scheten zijn bijna vocaal, met een dramatisch timbre en een verrassend volume, een soort natuurlijke detonerende poëzie, of liever: een woordeloze uitroep van het lichaam. Geen taal, maar wel een boodschap.

Maar wat als de echo luider is dan de knal? Dan hebben we het over de resonantie van een woord. Dus je zou kunnen zeggen dat resonantie de nasleep is van tonatie. 

[TTC 1.564]

9 uur geleden zei Figulus:

Vermoedelijk bedoel je het omgekeerde. De connotatie van een woord is de gevoelswaarde of bijbetekenis die bovenop de denotatie komt, en die is vaak van emotionele, culturele of subjectieve aard. "Alles slijt" is de denotatie, de rest connotatie.

Dan is er nog detonatie. De detonatie van een woord is het moment waarop taal niet alleen communiceert,
maar ontregelt, schokt, of emotioneel ontlaadt. Een taaldetonatie is als een scheet in de kerk: klein geluid, grote nasleep. Hoewel sommige scheten behoorlijk kunnen klinken! Sommige scheten zijn bijna vocaal, met een dramatisch timbre en een verrassend volume, een soort natuurlijke detonerende poëzie, of liever: een woordeloze uitroep van het lichaam. Geen taal, maar wel een boodschap.

Maar wat als de echo luider is dan de knal? Dan hebben we het over de resonantie van een woord. Dus je zou kunnen zeggen dat resonantie de nasleep is van tonatie. 

Denk dat in die zin 'boven op' verwijst naar de eigenlijke betekenis, connotatie en denotatie verbonden. Maar kan me vergissen, subtiel zijn zoals altijd de nuances.

9 uur geleden zei Figulus:

Maar wat als de echo luider is dan de knal?

Detonatie betekent letterlijk een explosie.

10 juni 2025 bewerkt door TTC

[TTC 1.564]

Op 5-10-2023 om 20:23 zei Tomega:

Als je wiskunde beschouwt als metaniveau, en daarmee weg komt, heb je een prachtig excuus om je nooit meer te verantwoorden tegenover de natuur.

Het principe van het scheermes van Ockham is een van de thema's van de film Contact, gebaseerd op het boek van Carl Sagan. Het komt ook terug in het boek De naam van de roos van Umberto Eco.

[TTC 1.564]

Op 26-9-2023 om 00:34 zei Tomega:

Ik doe niet aan Oosterse godsdiensten, maar voel je vrij om een eentje en een nulletje meer eigenschappen te geven dan een en nul. Ik krijg de indruk dat die een en die nul daarvan minder eenvoudig worden, dan goed zou zijn voor het begrijpen van die twee.

Volgens Fisher is een significantietoets alleen zinvol binnen de context van een serie experimenten. Eén significant resultaat zegt niet veel, het zou immers zomaar het resultaat van toeval kunnen zijn.

[Figulus 151]

1 uur geleden zei TTC:

Denk dat in die zin 'boven op' verwijst naar de eigenlijke betekenis, connotatie en denotatie verbonden. Maar kan me vergissen, subtiel zijn zoals altijd de nuances.

De connotatie ligt erbovenop, als een laag die mee resoneert,

1 uur geleden zei TTC:

Detonatie betekent letterlijk een explosie.

Exploderend woord

Het lag stil op de tong,
een letter zonder vuur,
tot adem het raakte
en klank het ontstak.

Toen barstte de zin,
de stilte verbrandde,
en niets wat erop volgde
klonk ooit nog hetzelfde.

 

[TTC 1.564]

1 minuut geleden zei Figulus:

De connotatie ligt erbovenop, als een laag die mee resoneert,

Op dezelfde manier kunnen we proberen te ontdekken hoe dit alles past binnen het kader van een universele stimulus, die an sich een onpersoonlijke signature kent. 

[Figulus 151]

38 minuten geleden zei TTC:

Op dezelfde manier kunnen we proberen te ontdekken hoe dit alles past binnen het kader van een universele stimulus, die an sich een onpersoonlijke signature kent. 

Ben jij de oorzaak of het gevolg van je gedachten?

[TTC 1.564]

30 minuten geleden zei Figulus:

Ben jij de oorzaak of het gevolg van je gedachten?

Geen idee, ik weet zelfs niet wie gedachten bedacht heeft, ze blijven wel continu stromen. 

[Figulus 151]

19 minuten geleden zei TTC:

Geen idee, ik weet zelfs niet wie gedachten bedacht heeft, ze blijven wel continu stromen. 

Hoe kan een gedachte jou dan bewegen? 

[TTC 1.564]

2 minuten geleden zei Figulus:

Hoe kan een gedachte jou dan bewegen? 

Dat is afleidbaar, maar misschien wordt het dan ook dubbelzinnig en verwarrend, ondanks simpel.

[Figulus 151]

16 minuten geleden zei TTC:

Dat is afleidbaar, maar misschien wordt het dan ook dubbelzinnig en verwarrend, ondanks simpel.

De stille as waarlangs alles vloeit, is een gevolg van stroming. Het centrum ontstaat pas door de krachten eromheen. Daarmee verklaar je juist niet dat er sprake is van een onbeweeglijke beweger. Deze bedrieger is geen initiator, maar een residu.

[TTC 1.564]

Zojuist zei Figulus:

De stille as waarlangs alles vloeit, is een gevolg van stroming. Het centrum ontstaat pas door de krachten eromheen. Daarmee verklaar je juist niet dat er sprake is van een onbeweeglijke beweger. Deze bedrieger is geen initiator, maar een residu.

Met regelmaat komt de echo van het verloren paradijs van Keynes me tegemoet, destijds, zo'n 80 jaar geleden, was er immers ook een verhoogde wapenproductie.

[Figulus 151]

22 minuten geleden zei TTC:

Met regelmaat komt de echo van het verloren paradijs van Keynes me tegemoet, destijds, zo'n 80 jaar geleden, was er immers ook een verhoogde wapenproductie.

Dat paradijs hebben we niet verloren, maar zelf om zeep gebracht. "Genoeg" komt immers niet in ons vocabulaire voor. In zijn essay "Economic Possibilities for our Grandchildren" (1930) voorspelde hij:

"Over honderd jaar hoeven we nog maar 15 uur per week te werken."

Ik neem het hem kwalijk, en geniet nog maar wat meer van het alternatief: de bijstand.

[TTC 1.564]

11 minuten geleden zei Figulus:

Dat paradijs hebben we niet verloren, maar zelf om zeep gebracht. "Genoeg" komt immers niet in ons vocabulaire voor. In zijn essay "Economic Possibilities for our Grandchildren" (1930) voorspelde hij:

"Over honderd jaar hoeven we nog maar 15 uur per week te werken."

Ik neem het hem kwalijk, en geniet nog maar wat meer van het alternatief: de bijstand.

Hetzelfde principe vinden we terug doorheen de tijd, non-lineaire elementen verdwijnen niet zomaar. 

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei Figulus:

Dat paradijs hebben we niet verloren, maar zelf om zeep gebracht.

Ervaring leert dat je zonder hulp van zorg- en hulpverleners die subtiele nuances niet zomaar op het spoor kan komen, tegelijk toch ook wat oefening vergt om ze degelijk te integreren. Toegegeven, vooral dat laatste lukt me voor geen halve meter, maar ik probeer toch, hoe quasi onmogelijk tragisch absurd het ook zij, moed te houden.

[Figulus 151]

25 minuten geleden zei TTC:

Ervaring leert dat je zonder hulp van zorg- en hulpverleners die subtiele nuances niet zomaar op het spoor kan komen, tegelijk toch ook wat oefening vergt om ze degelijk te integreren. Toegegeven, vooral dat laatste lukt me voor geen halve meter, maar ik probeer toch, hoe quasi onmogelijk tragisch absurd het ook zij, moed te houden.

Zegt de ene prutser tegen de andere: Doe jij het vandaag eens verkeerd, dan kan ik eindelijk eens zien hoe het wel moet.

[Tomega 321]

2 uur geleden zei TTC:

Volgens Fisher is een significantietoets alleen zinvol binnen de context van een serie experimenten. Eén significant resultaat zegt niet veel, het zou immers zomaar het resultaat van toeval kunnen zijn.

Experimentele uitkomsten bevestigen geen kennis, maar slechts de geconditioneerde uitkomsten. Dat de kennis van de uitkomsten kennis verhoogt, is maar de vraag, want immers elke onzinnige zelf verzonnen verbeelding die de uitkomst bevestigt, is even kennisrijk als kennisgevend, als de kennis die logischer is en causaler en samenhangender, maar zich niet stoort aan de condities hooggehouden door de experimenten. Wijsheid is hier overzicht en begrip van de verschillen.

3 uur geleden zei TTC:

Het principe van het scheermes van Ockham is een van de thema's van de film Contact, gebaseerd op het boek van Carl Sagan. Het komt ook terug in het boek De naam van de roos van Umberto Eco.

Ockham wordt misbruikt door de moderne filosofie. Hij spreekt over beweging en tijd in zeer principiële termen, waarbij een beweging niet absoluut kan zijn, zoals de lichtsnelheid is, maar slechts een beweging van een lichaam, en de plaats en omstandigheden van die beweging vereist een ander concept en begronding, dan als inherent aan de lichtsnelheid.

MOTION, TIME AND PLACE
ACCORDING TO WILLIAM OCKHAM
Since every physical situation involving the passage of time can be "save" without
positing the existence of such an entity as an absolute moment of time -
what conceivable service does the postulation of such an entity perform ?
Everything which can be explained (possunt salvavi) through such a thing (i. e., the absolute moment), can be explained through this: that the
heavens, according to their parts, are in such a position. If, indeed, the
primům mobile is locally moved without the acquisition of any other thing,
everything can be explained (through this), just as through the positing of that thing.
Having demonstrated the vulnerability of the hypostatized moment,
Ockham extends the range of his dialectical examination to the notion
of an hypostatized time : time conceived of as an equably flowing entity
streaming from the dim past to the unknown future in absolute divorce
from permanent objects.
Since there is no better ground for assuming time to be a distinct
substance than there was for the assumption that an absolute moment
was a separable substance, time, Ockham indicates, must, in the ab-
solute scheme, be an accident. It must be, further, a divisible accident,
since it is posited by the absolute theorists to be in a temporal body,
just as any other quality imbues its patron, and the divisibility of such
a patron subject is sufficient guarantee for the divisibility of all of its
accidents. Being, therefore, a divisible accident, time must have simul-
taneously existent parts to account for its extended and divisible
character - but Aristotle expressly denied the simultaneity of the parts
of time. If, on the other hand, the absolute theorists wish to evade this
head-on clash with Aristotelian authority by insisting that time's extended character is owing to successive addition of temporal part to temporal part, rather than to their simultaneous existence, they are
still shown, by Ockham, to be at odds with authority, since the temporal
subject which time is posited to be in is extended by means of simultaneously existent, extended, parts, hence time - a quality investing this
subject - must be conceded to consist in simultaneously existent parts.

Since time invests the whole of the heavens, it must, conceived
as an accident, be in any part. It cannot be held to be a whole in any
one part of the heavens; hence, one part of time must be in one part of
the heavens, and another in another.

Further, it has been shown that
motion is not a thing distinct from permanent things; therefore, and for
the same reasons, neither is time. And again, everything can be explained
without such an absolute thing, as will become obvious as we proceed.

Time, as the measure whereby we determine the duration of motion,
of rest, and of those physical objects subject to generation and corruption
is, according to Ockham, not only completely knowable, but is, indeed, actually known more intimately and with greater certitude than the
physical events which it measures.
Ockham, then, expresses himself as being in perfect accord with Aristotle's definition
of time as "the number of motion with respect to prior and posterior."
It is not, Ockham continues, that we stand in time and number motion by correlating the prior, and posterior, and all intermediates, with this, and this, passing moment - quite the contrary: time is gleaned from the physically prior and posterior, and is the numerical expression
of this ordered aspect of the moved. Time is not number by which we
number (quo numeramus) ; but is, rather, the numbered number (numerus
numeratus) , which is itself a part of the numbered thing (pars rei numeratae).

"It is obvious," Ockham concludes,
from what has been said, that time is not something other than the prime
motion, because through the prime motion ... we know for how long temporal
things endure, move, or rest. And still "time," and "prime motion," differ
in definition, since "time" imports a soul which is certified, and other things
of which it is certified; and so it does not import other than permanent things,
although it may import that some of these permanent things are moved. 

Time, for Ockham, is the measure of motion with respect to a before and after. Since motion, however, is nothing other than a body moved, time is a
measure of body, or it is body qua measured with respect to before and
after. Once again Ockham eliminates abstract entities. Although, however, the time of a particular motion (or body qua moved) may be said to be nothing other than the body itself in its successive positions, we cannot measure this time except by making comparison with some
other body in motion (or some other time) - in which case we have a timed time, and a timing time. This presents a dilemma: which time shall we choose to be the timing time, and which one the timed time?

The only part of science that is not contributed by the observable things of experience, is the part which we ourselves
contribute by way of inventing terms with which to signify the things
we observe, and by constructing conceptual schema, arguments, and
other linguistic instruments for the statement of general truths about
the things of our experience. The science of physics, itself, is a logical structure - but it is not about logical structures, but about the things and events given to us in experience.

Verder, is ook zijn scheermes niet in goede handen van de wetenschap. Wil je een analogie, dan kun je denken aan een scherp tweesnijdend zwaard, dat we kennen in de bijbel. Wij begrijpen dat als twee kanten op snijden, dus zelfinflicterend. Maar zuiverder is een mes, dat niet snijdt aan één kant, maar aan twee kanten tegelijk. Zoals een schaar. Nu is ook een schaar maar een benadering. Nauwkeuriger is zoals een beweging wordt gesneden door een tegenbeweging.

[TTC 1.564]

7 minuten geleden zei Tomega:

Experimentele uitkomsten bevestigen geen kennis, maar slechts de geconditioneerde uitkomsten. Dat de kennis van de uitkomsten kennis verhoogt, is maar de vraag, want immers elke onzinnige zelf verzonnen verbeelding die de uitkomst bevestigt, is even kennisrijk als kennisgevend, als de kennis die logischer is en causaler en samenhangender, maar zich niet stoort aan de condities hooggehouden door de experimenten. Wijsheid is hier overzicht en begrip van de verschillen.

Misschien is het vergelijkbaar met een reeks sociale alternatieven, je krijgt ze nooit verkocht omdat er nergens iets over geconditioneerde wapens gezegd wordt. 

10 minuten geleden zei Tomega:

Ockham wordt misbruikt door de moderne filosofie.

Ockhams scheermes, ook bekend als de wet van de spaarzaamheid, is de stelling dat wanneer er verschillende hypotheses zijn die een verschijnsel in nagenoeg dezelfde mate kunnen verklaren, die hypothese gekozen moet worden die de minste aannames bevat.