Onderscheidingsvermogen, is de weg nu smal, lang, breed en/of kort?

[TTC 1.564]

Op 14-1-2026 om 20:21 zei Figulus:

Hoop doet leven zegt men wel eens.

Binnen het kader van de workshop herstel en poëzie gaan we een gedicht van tijdens de workshop trachten te visualiseren. Op deze manier krijgen we ook een glimp hoe verschillende lagen in elkaar kunnen vloeien, maar misschien ook eerder vaag voor wie naar deze visualisatie kijkt. En dat op zich is dan weer begrijpelijk, geen enkel herstelpad is immers hetzelfde, en het aantal variaties quasi letterlijk ontelbaar. Hoe dan ook, veel vaker is het voor sowieso kwetsbare mensen makkelijker gezegd dan gedaan, maar we houden ondanks alles toch de moed erin. Op z'n zachtst gezegd rijk aan subtiele nuances en daarom ook hypergevoelig, bijtijds haast onuitsprekelijk.

[TTC 1.564]

Op 1-7-2023 om 17:19 zei Hopper:

Alleen het 'denken' kan hulpvragen bedenken.

Een try-out is een proefvoorstelling of testfase vóór de officiële première, bedoeld om een theaterproductie, act of concept te verfijnen op basis van publieksreacties. Het biedt de mogelijkheid om in een bijna definitieve vorm wijzigingen aan te brengen.

[TTC 1.564]

Op 14-1-2026 om 21:47 zei Figulus:

Ja, eeuwig leven in perfectie. In nabijheid van Zijn aanwezigheid. Ik teken ervoor.

Een droomexpert zal ik wel nooit worden, ik weet niet eens hoe ik ze zou kunnen navertellen.

[TTC 1.564]

Op 1-7-2023 om 18:49 zei Hopper:

Je bent blijven hangen in de gesprekjes , vermoed ik zo maar.

Binnen die context is de zon geen standaard betrokken element om naar problemen te kijken, het is optioneel.

[TTC 1.564]

Op 14-1-2026 om 21:43 zei Figulus:

Zo  bekend ben ik ook weer niet.

Als je eindwerk het terug in herinnering brengen van wat basiskennis is, heb je er maar bitter weinig aan.

[TTC 1.564]

Op 1-7-2023 om 19:10 zei Hopper:

Zodra je gaat optellen en aftrekken begint jouw God getallen te baren.

Gisteren in de workshop veerkracht kwam een interessante aandachtsoefening aan bod, om na te gaan aan wat precies we denken tijdens het douchen. Je hoeft het niet per se allemaal op te schrijven, het gaat immers om veerkracht.

[TTC 1.564]

Op 1-7-2023 om 19:13 zei Hopper:

Inderdaad, ik heb nul kennis van wat je nu schrijft.

De Hebriden vormen een archipel, een uitgestrekte groep eilanden in de Atlantische Oceaan voor de westkust van Schotland. De groep bestaat uit ongeveer 500 eilanden, waarvan er ongeveer 100 worden bewoond.

[TTC 1.564]

Op 15-1-2026 om 09:25 zei Figulus:

Ja, ik spuug er niet in. Sorry voor het wat abrupte einde, ik viel pardoes in slaap.

Een Augiasstal is een geweldige ophoping van vuil, in letterlijke of figuurlijke zin.

[TTC 1.564]

Op 2-7-2023 om 08:52 zei Hopper:

Ik kijk nooit onder de motorkap.

En hoe als gewone sterveling te interpreteren is nog een andere kwestie. Vind het wel boeiend an sich, het biedt in ieder geval genoeg afleiding om niet continu geconfronteerd te worden met de gangbare oorlogstaferelen hier op aarde. Niet dat het daarom niet om strijd gaat, het is in kwalitatieve zin toch weer anders.

[TTC 1.564]

Op 26-8-2023 om 19:27 zei Tomega:

Het nut van markeren wat mogelijk komt, is gelegen in de ervaring dat alles in het heden met zekerheid een resultante is van iets in het verleden, maar waarvan wij oorsprong en richting en uitkomst niet samenhangend kunnen vatten.

De fabels van Aesopus genoten in de oudheid al faam en vormden een inspiratiebron voor veel latere auteurs. Over zijn levensverhaal circuleerde in de oudheid ook een roman.

[TTC 1.564]

Op 9-1-2026 om 19:12 zei Figulus:

Aandacht TTC, aandacht. Een kind van 6 zou inmiddels moeten snappen dat aandacht cruciaal is. Laat je niet afleiden door economie. Economie, cijfers en randzaken mogen even wachten, de echte wereld vereist dat je ogen open blijven. Ik wil het e.e.a. ook wel uitleggen op het niveau van een kind van drie, wellicht dat het je dan beter afgaat.

Na verloop begin je misschien aan zowat alles te twijfelen, of je durft niets meer zeggen omdat het wellicht wel verkeerd zal zijn. Voorbeelden in overvloed, zo is de gouden gans van de gebroeders Grimm niet te verwarren met de gans met de gouden eieren van Aisopos. Misschien daarom dat men er een kip van gemaakt heeft, ik weet het niet.

[Tomega 321]

20 uur geleden zei TTC:

De fabels van Aesopus genoten in de oudheid al faam en vormden een inspiratiebron voor veel latere auteurs. Over zijn levensverhaal circuleerde in de oudheid ook een roman

https://archive.org/details/EsopetTeWinkel1881

[TTC 1.564]

55 minuten geleden zei Tomega:

https://archive.org/details/EsopetTeWinkel1881

Lineair B, een in hoofdzaak syllabisch schrift, is opgebouwd uit 88 tekens en elk symbool staat voor een open lettergreep of een klinker. Naast de syllabische tekens zijn er ook meer dan 100 ideogrammen die onder andere fysieke objecten, maten en gewichten voorstellen. Keep it simple, keep it realistic, keep it human, ahum.

Op 10-7-2023 om 22:23 zei Hopper:

In de eeuwigheid speelt tijd geen rol.

Van een simpele vraag over logica naar een onbevattelijk complex mythologisch verhaal over gouden appels, het kan allemaal. Dankbaarheid jegens zorg- en hulpverleners die ons hier in alle rust en sereniteit doorheen trachten te leiden gepast. Wat eenvoud en kleine dingen vermag, met vallen en opstaan, klimmen en dalen, vreedzaam, bedachtzaam.

9 uur geleden bewerkt door TTC

[TTC 1.564]

Op 15-1-2026 om 10:15 zei Figulus:

Hij verwacht centralisatie, maar vertrouwt het niet.

Het zal je toch maar overkomen dat je, zoals Theseus, vergeet om witte zeilen te hijsen, en je vader zich onnodig van de rotsen stort.

[Figulus 151]

17 minuten geleden zei TTC:

Het zal je toch maar overkomen dat je, zoals Theseus, vergeet om witte zeilen te hijsen, en je vader zich onnodig van de rotsen stort.

Een tragisch verhaal met een hele banale fout, niks kosmisch gewoon slordigheid. De roes van de overwinning en de geur van een nieuwe kut deed hem de das om. De grote prutser had waakzaam moeten blijven ipv de slappe lul uithangen.

Het grootste gevaar zit niet altijd in het gevecht, maar in wat je doet als je denkt dat het voorbij is.

[Figulus 151]

Het wrange van het verhaal is dat vader en zoon uiteindelijk een vergelijkbaar lot ondergaan. Aegeus stort zich in zee uit wanhoop wanneer hij de zwarte zeilen ziet en denkt dat zijn zoon gestorven is. Jaren later eindigt ook Theseus niet in glorie, maar in eenzaamheid: op Skyros wordt hij door Lycomedes van een rots geduwd en te pletter gestort.

Beiden sterven door een val, beiden door menselijke motieven — misverstand, wantrouwen, machtsdrang — niet door goddelijke tussenkomst of een heroïsch gevecht. Dat geeft het verhaal een sombere symmetrie. De held die het monster versloeg, ontkomt niet aan een banaal en gewelddadig einde.

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei Figulus:

Een tragisch verhaal met een hele banale fout, niks kosmisch gewoon slordigheid. De roes van de overwinning en de geur van een nieuwe kut deed hem de das om. De grote prutser had waakzaam moeten blijven ipv de slappe lul uithangen. Het grootste gevaar zit niet altijd in het gevecht, maar in wat je doet als je denkt dat het voorbij is.

Ja, verzachtend woordgebruik kan de pijn misschien wat milderen, tegelijk ook de moraal van het verhaal in het niets laten verdwijnen.

1 uur geleden zei Figulus:

Het wrange van het verhaal is dat vader en zoon uiteindelijk een vergelijkbaar lot ondergaan. Aegeus stort zich in zee uit wanhoop wanneer hij de zwarte zeilen ziet en denkt dat zijn zoon gestorven is. Jaren later eindigt ook Theseus niet in glorie, maar in eenzaamheid: op Skyros wordt hij door Lycomedes van een rots geduwd en te pletter gestort. Beiden sterven door een val, beiden door menselijke motieven — misverstand, wantrouwen, machtsdrang — niet door goddelijke tussenkomst of een heroïsch gevecht. Dat geeft het verhaal een sombere symmetrie. De held die het monster versloeg, ontkomt niet aan een banaal en gewelddadig einde.

De moraal verdwijnt niet als je nuanceert, maar ze vervaagt wel als je haar volledig neutraliseert. En dat spanningsveld, tussen begrip en verantwoordelijkheid, is misschien precies waarom zulke verhalen blijven nazinderen.

[TTC 1.564]

1 uur geleden zei Figulus:

Jaren later eindigt ook Theseus niet in glorie, maar in eenzaamheid: op Skyros wordt hij door Lycomedes van een rots geduwd en te pletter gestort.

Ja, het lijkt een patroon, herinner nog Daidalos die ook iemand de afgrond induwde. En al deze verhalen lopen door elkaar heen, wat op zich op een labyrint begint te lijken. 

[Figulus 151]

21 minuten geleden zei TTC:

Ja, verzachtend woordgebruik kan de pijn misschien wat milderen, tegelijk ook de moraal van het verhaal in het niets laten verdwijnen.

De moraal verdwijnt niet als je nuanceert, maar ze vervaagt wel als je haar volledig neutraliseert. En dat spanningsveld, tussen begrip en verantwoordelijkheid, is misschien precies waarom zulke verhalen blijven nazinderen.

Als je weet dat iemand op het randje van wanhoop balanceert, dan is zorgvuldigheid extra belangrijk. Verantwoordelijkheid door nalatigheid is een pijnlijke aangelegenheid. Beter werd hij werkelijk gespietst op de hoorns van de minotaur. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet opgelet en is zelf verantwoordelijk voor de smeerzooi.

Wie weet dat er stront ligt, moet kijken waar hij loopt.

[TTC 1.564]

36 minuten geleden zei Figulus:

Als je weet dat iemand op het randje van wanhoop balanceert, dan is zorgvuldigheid extra belangrijk. Verantwoordelijkheid door nalatigheid is een pijnlijke aangelegenheid. Beter werd hij werkelijk gespietst op de hoorns van de minotaur. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet opgelet en is zelf verantwoordelijk voor de smeerzooi. Wie weet dat er stront ligt, moet kijken waar hij loopt.

Ja, dat kan wel eindeloos doorgaan, en de zon blijft schijnen. 

[Figulus 151]

1 minuut geleden zei TTC:

Ja, dat kan wel eindeloos doorgaan, en de zon blijft schijnen. 

Bij jou misschien, maar de zon kan schijnen achter wolken en zodoende weinig warmte bieden. De held is machtig, maar niet immuun voor stront aan de schoenen. En zolang die stront blijft, blijft het leven zwaar en troebel, ook al is de held dapper en de situatie overwonnen. De zon schijnt niet totdat er schuld wordt beleden. Zelfs helden als Theseus kunnen struikelen; moed en kracht beschermen niet tegen nalatigheid of onoplettendheid. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet per ongeluk gefaald, maar is zelf verantwoordelijk voor de stront die hij meedraagt. Zo blijft de zon verborgen zolang de fout onopgemerkt of onbegrepen blijft. Pas wanneer schuld wordt erkend en beleden, wanneer men verantwoordelijkheid neemt voor de eigen daden, kan het licht weer doorbreken en wordt het pad door het labyrint helder en begaanbaar.

[TTC 1.564]

9 minuten geleden zei Figulus:

Bij jou misschien, maar de zon kan schijnen achter wolken en zodoende weinig warmte bieden. De held is machtig, maar niet immuun voor stront aan de schoenen. En zolang die stront blijft, blijft het leven zwaar en troebel, ook al is de held dapper en de situatie overwonnen. De zon schijnt niet totdat er schuld wordt beleden. Zelfs helden als Theseus kunnen struikelen; moed en kracht beschermen niet tegen nalatigheid of onoplettendheid. Wie stront aan de schoenen heeft, heeft niet per ongeluk gefaald, maar is zelf verantwoordelijk voor de stront die hij meedraagt. Zo blijft de zon verborgen zolang de fout onopgemerkt of onbegrepen blijft. Pas wanneer schuld wordt erkend en beleden, wanneer men verantwoordelijkheid neemt voor de eigen daden, kan het licht weer doorbreken en wordt het pad door het labyrint helder en begaanbaar.

Dat is natuurkunde, of naargelang binnen welke context geplaatst procesfilosofie. Om dezelfde reden kan een stimulus ook tijdloos meegaan, an sich van onpersooonlijke signature.

[Figulus 151]

5 minuten geleden zei TTC:

Dat is natuurkunde, of naargelang binnen welke context geplaatst procesfilosofie. Om dezelfde reden kan een stimulus ook tijdloos meegaan, an sich van onpersooonlijke signature.

In het labyrint van het leven volgen emoties altijd het verstand. Ze ontstaan pas wanneer we rationeel zien wat er is gebeurd en wat onze rol daarin is. Wie stront aan de schoenen heeft, voelt pas frustratie, schaamte of verdriet zodra hij inziet dat hij zelf verantwoordelijk is voor de stront op zijn pad. Evenzo blijft de zon verborgen totdat schuld wordt erkend en verantwoordelijkheid wordt genomen; pas dan breekt het licht door en wordt het pad helder. Emotie is geen vijand van de logica, maar een gevolg ervan: een signaal dat het verstand zijn werk doet.

Het zesde zintuig is niets meer dan een vrouw die vertikt ratio serieus te nemen.