Figulus

Zou kunnen, ik kijk geen tv. Ik ben benieuwd waar jij op af gaat. Blijft dus mijn vraag: wordt een mens eerst gered door het werk van Jezus Christus en volgt daaruit verandering, of is die verandering (deels) voorwaarde voor die redding?

Dat verlangen om het goede te doen herken ik, evenals het falen daarin. Mijn vraag is echter of het hier wel om een evenwicht tussen twee gelijkwaardige factoren gaat. Als verlossing werkelijk genade is, dan kan zij niet tegelijk afhankelijk zijn van onze ontwikkeling of inzet. Dan volgt het nieuwe leven uit wat Jezus Christus heeft gedaan, maar vormt het geen voorwaarde ervoor. Voor mij gaat het dus niet om óf niets doen óf zelf alles doen, maar om de volgorde: wordt de mens eerst gered en verandert hij daarna, of moet hij eerst veranderen om gered te worden?

Jezus stierf omdat de mens zonder Hem faalt. Perfectie op eigen kracht bestaat niet; redding is volledig genade. Wie denkt dat zelfontwikkeling genoeg is, ontkent feitelijk de noodzaak van Christus’ offer en plaatst zichzelf opnieuw aan het kruis van oordeel, met alle gevolgen van dien. Want allen hebben gezondigd en derven de heerlijkheid van God. (Rom.3:23) Iedereen faalt, niemand is van zichzelf volmaakt. Zonder Christus blijft de mens zondig. Ik ben de weg, de waarheid en het leven; niemand komt tot de Vader dan door Mij. (Joh.14:6) Verlossing is exclusief door Jezus. Zelf prober

Het verschil in onze benadering doet mij denken aan een schip. Of de bemanning vertrouwt de kapitein (Jezus) en volgt zijn koers, ook als zij zelf niet alles overzien. Of de bemanning gaat zelf bepalen hoe er gevaren moet worden en gebruikt de kapitein hooguit als inspiratiebron. Als de uiteindelijke koers niet meer bepaald wordt door de kapitein, maar door de bemanning zelf, verandert zijn rol wezenlijk. Dan is hij geen kapitein meer die het schip op koers houdt en veilig door gevaarlijke wateren leidt, maar een instructeur die de bemanning helpt om zelf te leren varen.

Dan sta je altijd midden in de belangstelling.

Bron?

Ik merk dat je vaak teksten uit boeken of van andere auteurs aanhaalt. Natuurlijk kan dat helpen om een gedachte toe te lichten. Tegelijk ben ik vooral benieuwd naar jouw eigen overtuiging. Ik probeer te voorkomen dat onze discussie verzandt in het over en weer aanhalen van citaten. Tegelijk moet ik eerlijk zijn: mijn overtuiging is uiteindelijk wel gegrond in de Bijbel als normatief getuigenis over God en verlossing. Hoe zie jij zelf de verhouding tussen genade, verlossing en menselijke ontwikkeling? Waar sta jij persoonlijk, los van wat anderen hierover geschreven hebben? Voor wat

Een blokkade van de Straat van Hormuz zou de wereldolieprijs flink beïnvloeden, maar Amerika en Israël zouden relatief minder geraakt worden doordat de VS overproductie heeft en strategische reserves kan inzetten, en Israël alternatieve importroutes gebruikt. Andere landen die sterk afhankelijk zijn van olie uit de Golfregio zijn kwetsbaarder. Tegelijkertijd kan de VS olie aan zichzelf en bondgenoten zoals Israël leveren, mogelijk tegen gunstigere prijzen, terwijl landen zonder alternatieven duurder uit zijn. Dat wordt duur autorijden in Europa, en ik ben blij met mijn fietsje. In grot

Genade is per definitie een onverdiende gunst. Maar als verlossing uiteindelijk toch afhankelijk wordt van een langdurig proces van morele of geestelijke zelfontwikkeling, proberen we die gave dan niet alsnog te verdienen? Dan verschuift het zwaartepunt van het volbrachte werk van Jezus Christus naar wat de mens zelf wordt of presteert. Kunnen we dat nog genade noemen? Of komen we dan feitelijk uit bij een vorm van loon naar werken, waarin verlossing uiteindelijk afhangt van onze eigen ontwikkeling en inzet?

Cyclische decapitatie en de laserpod. Dit is geen sciencefiction — het is moderne oorlogsvoering in realtime, en een verdere evolutie van de geheimzinnige technologieën in de vorm van aliens en demonen die we vorig jaar zagen. Zeg maar bye bye tegen je raketten en mortieren, stop er maar miljarden in! Binnen luttele microseconden en voor een euro aan stroom helpen ze je daar graag vanaf. Het is bijna absurd efficiënt: voor een euro per schot (oké, we hebben het even niet over afschrijfkosten, onderhoud enz) kan een laser een relatief duur object (conventionele raket: €500.000–€2.000.000 per st

Als het zo moet, kunnen ze de kebab echter in hun reet stoppen, worden de kamelen gebruikt om te vierendelen, en geniet ik evengoed verder van de stamppot.

De kansen stijgen behoorlijk als ze met een beste pan Chelo kebab voor de deur staan!

Ik sta daar twijfelachtig tegenover. Die mensen mogen het dan niet eens zijn met het huidige bewind, maar dat betekent lang niet altijd dat ze extremisme en terrorisme afwijzen als middelen om de islam mee te verspreiden. Vaak is het enige wat ze vervelend vinden dat de zienswijze van hun eigen factie niet de boventoon voert. Dus wat mij betreft blijven ze daar, als dappere strijders voor hun eigen factie, in plaats van hier de zogenaamde held te komen uithangen. En als ze het goed doen, weten ze zich gesteund door een monster waar ze tegelijkertijd tegen aan het vechten zijn. Hoe pa

Wat je beschrijft lijkt mij geen christelijk geloof meer, maar eerder een religieuze synthese waarin christelijke begrippen worden verbonden met een esoterische kosmologie van reïncarnatie en geestelijke ontwikkeling. In het klassieke christendom staat de verlossing door Jezus Christus centraal als een eenmalig en beslissend handelen van God in de geschiedenis. In een ontwikkelingsmodel waarin de mens over vele levens groeit en uiteindelijk boven externe normen uitstijgt, krijgt dat gebeuren een heel andere betekenis. Wat mij in deze benadering moeite geeft, is dat de rol van Jezus C

Het punt is dat Jezus Christus stierf voor zondaren, voor ons die van nature tekortschieten en geen vanzelfsprekende moraliteit of volwassenheid bezitten. Als volledige morele volwassenheid en waarheid door mentale gezondheid al gegarandeerd zouden zijn, wat is dan de betekenis van Zijn offer? Het sterven van Christus wijst juist op het feit dat goedheid en volwassenheid er niet zijn en ook niet vanzelf komen, en dat wij een objectieve maatstaf buiten onszelf nodig hebben.