Figulus

Nochtans erg saai als ze steeds weer op hetzelfde uitkomen. Ik sla af.

Heb toch een aantal wegen bewandeld, doet me vermoeden dat er sprake is van lusvorming.

Tja, het is in ieder geval filosofisch consequent geredeneerd. Of het waarheid is valt te bezien.

Wat jij mooi noemt, ontstaat pas op het moment van waarnemen. Niet in de dingen zelf, maar in de relatie tussen wat is en wie kijkt. Daarom mag ik het evengoed afschuwelijk vinden.

En wat is er mis met nat worden tijdens het wandelen? Zolang je maar niet verzuipt lijkt me.

Oceanen en stormen zijn altijd rechtvaardig. Er komt geen enkele intentie bij om de hoek kijken. De perfecte storm is perfect voor een ieder die hem ervaren kan, voor niemand een moreel oordeel. Onrecht is projectie, beloning voor de perfecte ervaring.

Mijn eerste hond kreeg op zijn donder voor iets wat hij niet wist en kan weten. Jij daarentegen kan de kanker krijgen.

Is met dubbel "r", iets wat ik jou wel kan kwalijk nemen.

De oceaan is veranderd door een golf die vertrokken is. Ik stuur nu anders, en de tweede hond voelt die nieuwe koers. Hij krijgt stukken minder op zijn donder voor iets wat hij niet heeft gedaan.

Het verdwijnen van mijn hond maakt meer impact. Is het echt verdwijnen? Mijn tweede hond heeft er immers baat bij!

Wat kan mij die verrekte sterren schelen? Welke impact hebben ze op mij leven?

Tot de man met de hamer langskomt. Was het maar anders... Omdat de wereld, de ideeën, en zelfs wijzelf niet ontworpen zijn om alles te behouden of direct te begrijpen. We hebben onze beperkingen. maar willen die niet accepteren. We zijn als zeilen op een oceaan van ideeën. De zeilen bijstellen is alles wat we kunnen doen.

Het ritme van de dingen. Zien, wegen, en verder gaan. Het is een pauze waarin slechts wie stil en geduldig is, het gewicht behoudt.

Het is maar welke wedstrijd je speelt. Wat razendsnel verspreidt, brandt vaak ook razendsnel uit.

Wachten totdat iemand luistert dan maar.