Alle activiteit

Hehehe

Het nu is tegenwoordigheid van geest. Het geestzelf kan noch in het verleden noch in de toekomst aanwezig zijn. Het is de natuurlijke mens welke in de Tijd aanwezig is. Het correspondeert met Christus' uitspraak dat iedereen die uit de Geest is geboren niet weet waar hij vandaan komt noch waar hij naar toe gaat. (Johannes 3:8)

Dan moet ik even voelen. En als ik nu voel, dan is het beter voor mij om nog even een rondje hard te gaan lopen, buiten.

Nu nog even zeker weten dat je het goede doet.

Ja, in die lijn van wat je nu ter tafel brengt denk ik tegenwoordig ook.

Misschien is dat juist het mooie van het nu: het is nooit statisch, maar wel het enige moment waarin je daadwerkelijk kunt handelen. Het verleden kun je niet meer veranderen en de toekomst kun je niet rechtstreeks beleven, maar wat je nu doet kan wel invloed hebben op wat er komt. Misschien is ‘het goede doen’ daarom niet zozeer een manier om eventjes in het nu te leven, maar juist de manier waarop je het nu betekenis geeft.

Het nu heeft geen vorm. Alleen dingen in de Tijd hebben vorm.

De mens wordt heen en weer geslingerd – of laat hij zich slingeren? – tussen moeten en willen. Gelukkig ligt voor mij daartussen inmiddels ‘het goede doen’. Dát geeft aan mijn leven betekenis, dáár heb ik invloed op de toekomst en dáár leef ik ook – al is het maar voor even – in het hier-en-nu. Als ik ‘het goede’ wil (leren) doen, dan moet ik voelen. Vaker ‘het goede doen’ is meer in het nu leven.

Het nu is nooit statisch. Het is voortdurend in beweging, gevormd door wat geweest is, wat er nu gebeurt en wat we verwachten. Je bent niet alleen het resultaat van je verleden; je bent ook degene die er in het nu betekenis aan geeft en daardoor mede vorm geeft aan wat volgt

Is dit voor het gevoel zelf belangrijk of is het (uitsluitend) belangrijk voor de denker/wij? Of zijn wij niet ons denken (ons brein)? Wat dan wel? Je schrijft ‘[De vicieuze cirkel van gevoelens die gedachten voortbrengen en vice versa is een] zichzelf versterkend proces waarbij heden en verleden voortdurend op elkaar inwerken, en jij daar in het nu het resultaat van bent.’ Ben ik alleen het resultaat van wat ik in het verleden heb gedacht, gevoeld en heb meegemaakt of ben ik niet van dit alles of nog iets meer dan dat? Wat is eigenlijk het nu? Is het echt zo ongrijpbaar? En waar

Heb je paddo's gehad ofzo? Als je nu ergens tegenop ziet, is het gevoel inderdaad nu aanwezig, maar waar het gevoel betrekking op heeft ligt in de toekomst. Het “nu” en datgene waarop je ervaring gericht is, zijn dus niet hetzelfde. Ze kunnen een kettingreactie veroorzaken. Een gedachte kan een gevoel oproepen, dat gevoel kan weer nieuwe gedachten oproepen, en die nieuwe gedachten kunnen het gevoel versterken. Een zichzelf versterkend proces waarbij heden en verleden voortdurend op elkaar inwerken, en jij daar in het nu het resultaat van bent.

Is het mijn denken dat ergens tegen opziet, aangespoord door een gebeurtenis, emoties en/of gevoelens of zijn het mijn emoties/gevoelens die zich bezighouden met wat nog komt? Als ik bij mijn gevoelens blijf, en ze aandacht geef door en er de juiste woorden voor te vinden, dan nemen ze andere vormen aan. Het nu lijkt beweeglijk, kneedbaar; maar met mijn gedachten krijg ik er geen vat op. Is de toekomst te sturen of stuurt ze ons? De laatste vraag past wel goed bij het interview met Peter Toonen als het gaat om de in dit geval voorspellingen van de Maya's en het bijbelboek Apocalyps.

Zijn er nog zaken waar je tegen op ziet in de toekomst?

Bij focussen (E. Gendlin) stellen we eerst een vraag. Dan zijn we stil en laten we opkomen wat zich aandient. Maar dit is wel een mooie: wat is het verschil tussen emoties (e-moties, e-motions, energy-motions) en gevoelens? Zij die de oefening van het focussen hebben eigen gemaakt weten dat gevoelens niet zo heftig zijn als emoties, maar dat gevoelens als angst ook heel veel meer kunnen omvatten dan alleen maar angst: vernauwing, beklemming, verstikking en dat er soms ook sprake kan zijn van een landschap dat uit gevoelens bestaat: de kloof, wijdsheid, ruimte, de afgrond enz. Zou het emotionel

En wat zouden we dan voelen wanneer we niet nadenken?

Dit citaat is afkomstig van Peter Toonen. Hij liet deze twee zinnetjes in één zin vallen in het volgende interview. Hoe wel de titel van het interview doet vermoeden dat het over de Maya’s gaat (en daar gaat het ook wel een klein beetje over) vertelt hij meer over “wat ze ons niet vertellen en ‘we zijn voor de gek gehouden’”. Ook over angst zegt hij een paar mooie dingen.

Geen idee, hoe zou ik dat kunnen voelen?

Ik voel ik voel wat jij niet voelt … en het is …

Wat voel je nu?

Als je nadenkt kan dat alleen in het nu plaatsvinden. Als je voelt kun je alleen gevoelens voelen welke zich nu afspelen. (Maar het nu kun je niet voelen) Als je denkt dan kunnen je gedachten alleen over iets toekomstigs of iets uit het verleden gaan. Het moment nu -het actuele moment- kan op geen enkele wijze gedacht worden.........

Als je nadenkt ben je nooit in het nu Als je voelt ben je altijd in het nu.

Ik loop zelf al lang genoeg mee om te weten dat ik hier niets zinnigs aan kan toevoegen, is het dan wel/niet helder?

Ter aanvullinhg: Als iemand denkt: „Zondag of zaterdag is de dag van de Heer, dus op dag moet ik mij als christen gedragen”, bestaat het gevaar dat geloof een soort wekelijkse buitenkant wordt. Dan kan iemand op zondag vroom, vriendelijk en devoot zijn, terwijl dat gedrag maandag weer verdwijnt. Dat is precies het soort uiterlijke godsdienstigheid waar Jezus nogal scherp over was. De nieuwtestamentische gedachte is juist veel breder: niet één dag is van God; je hele leven is van God. Paulus zegt bijvoorbeeld: „En alles wat u doet met woorden of met daden, doe dat alles in de Naa

Dag Aristarkos, Ik moet u iets bekennen dat wellicht ongeloofwaardig klinkt na de toon van mijn vorige bijdragen: ik ben, met de jaren, zelf een vrij nuchtere islamcriticus geworden. Het zal u misschien verbazen dat ik dat hier neerschrijf, in een topic waarin ik ogenschijnlijk de tegenpartij verdedig …. maar schijn bedriegt, en soms is het juist de schijn die het hardste bedriegt. Wat mij hier de forumkuil in duwde, was niet een verlangen om voor de islam in de bres te springen. Het was de bewering dat moslims niet in God geloven, zomaar, kaal, zonder nadere toelichting … een uitspr

Volgens mij hoeven we hier helemaal geen strijd te maken van zaterdag tegenover zondag. Voor een christen is in principe iedere dag een dag waarop hij de Heer kan dienen, danken, aanbidden en gedenken. Paulus zegt immers: „De een acht de ene dag boven de andere dag, maar de ander acht alle dagen gelijk” (Rom. 14:5). En in Kolossenzen 2:16-17 waarschuwt hij er juist voor elkaar te beoordelen met betrekking tot een feestdag, nieuwe maan of sabbat. Daarom zou ik de vraag niet zozeer stellen: „Waarom is de sabbat vervangen door de zondag?”, maar eerder: „Waarom zou een bepaalde dag voor chris