Alle activiteit

Voor Danny is de biecht de voorwaarde. Da's interessant. Voor veel mensen loopt het niet zo. Bij mij liep het niet zo en bij Edit Stein bv. ook niet.

Het begrip 'christen' zegt niks. Het is meer de vraag of iemand gelooft in God als een object van zijn denken. Geen enkel personage in de Bijbel twijfelt aan het bestaan van God. Geen enkele gelovige gelooft in God als in een vrije keuze. In dat discours is God onbetwijfelbaar en treedt God binnen als object van het denken. Dan is God niet meer dan de planeet Neptunus, die kun je ook niet zien, maar je gelooft dat Hij ergens in de ruimte zweeft. Zo lees ik hier van een forumdeelnemer dat je alleen christen bent als je erkent dat Jezus de Verlosser is van je zonden. Dat heeft

Je kunt je niet verschuilen achter een slachtofferrol. Ook wie onrecht is aangedaan staat niet automatisch rechtvaardig voor God. Redding hangt niet af van iemands positie als dader of slachtoffer, maar van het erkennen van je eigen zonde en de noodzaak van Jezus als Redder.

Juist niemand is rechtvaardig voor God en dat erkennen stuurt je richting Jezus die voor onze zonden stierf. Erkennen hiervan is de grootste stap. Zeker in de huidige wereld waarin bepaalde zonde of zondig leven niet meer als zonde wordt gezien. En dan heb je ( volgens deze mensen) ook geen verlosser nodig als je niet erkent dat iets zonde is!

Ja, dat heb je met bronkennis, an sich verandert er niets aan.

Het is niet zo dat iedereen die zich zo noemt, automatisch een christen is. Voor mij bestaat er maar één echte definitie van een christen, namelijk iemand die Jezus erkent als Verlosser van zijn zonden. Het onderscheid slachtoffer/dader lijkt menselijk gezien relevant, maar voor God niet beslissend als het gaat om rechtvaardigheid. Niemand staat uit zichzelf rechtvaardig tegenover God, ongeacht zijn rol in een specifieke situatie.

Het ene lijk na het andere.

Dan kan de Atrox thuisblijven. Als ze me daarmee pakken beland ik waarschijnlijk gelijk op de guillotine. Dan leg ik die wel onder me kussen, en wens ik hem en de hond op het voeteneinde een goede nacht. De bijl neemt het werk over. Hehehe... Op naar de Tormek T8!

De bijl is binnen... In mijn hand ligt geen stuk staal, maar een belofte van richting. De steel, ooit levend hout, ademt nog na in elke nerf, donkerder nu, gevoed door olie en door aandacht. De kop zwijgt, maar draagt het gewicht van slagen die nog moeten komen. Geen haast, geen lawaai, alleen de stille zekerheid dat kracht pas iets betekent als ze beheerst wordt. Ik hef haar niet lichtvaardig. Niet alles vraagt om een klap. Maar wat wijkt, wijkt schoon, en wat splijt, splijt eerlijk. Er zit iets ouds in dit gereedschap, iets dat niets uitlegt

Ja, kunnen we misschien beter terug vooraan beginnen, dat heeft met het alledaagse leven te maken.

Eerst erkennen dat je een zondaar bent en vergeving nodig hebt( zonder dat eerste inzicht wordt het al lastig denk ik). En dan geloven dat Jezus gestorven is voor jouw zonden en ook is opgestaan uit de dood. Vervolgens kun je in gebed vragen of Jezus je zonde mag vergeven en belijden dat dat Hij je Heer en Heiland is en Hij je leven en je oude zondige ik wil vernieuwen en je nu met Hem wil leven en alles in Zijn handen legt. Dat is dat “opnieuw geboren worden” waarJezus met Nicodemus over sprak. Je oude zondige ik afleggen en een nieuw leven in Christus beginnen.

Dat hoeft ook niet, want de vraag die in deze discussie centraal staat is: ‘Wanneer ben je/mag je jezelf een christen noemen? / Wanneer ben je in de ogen van de ander een christen’. Ik heb mijn antwoord/beleving geschetst, jij de jouwe. Nu ben ik benieuwd naar hoe de rest van de mensen hier tegen aan kijkt. Is mijn veronderstelling overigens juist als ik zeg dat er er hier maar een paar koppen actief zijn?

Naturalisme (ca. 1850-1900) is een literaire stroming die het leven beschouwt als een uitzichtloze strijd, bepaald door determinisme: erfelijkheid, milieu en opvoeding. Fatalisme is hierbij het pessimistische geloof dat de mens geen vrije wil heeft en onvermijdelijk afstevent op een noodlottige ondergang, vaak beschreven in een sombere, objectieve stijl. Ook wel eens eindigent met dat touw om de nek ergens op een zolderkamertje.

Gendlin heeft het naar zijn mening op zich natuurlijke focusproces verdeeld in zes stappen, waardoor het makkelijker geleerd kan worden. Die stappen kunnen ook een houvast zijn als je vast komt te zitten of de draad kwijtraakt. Gendlin noemt dit 'een touw om je aan vast te houden'.

Evengoed kan men psychosomatiek aanvoeren om het tegenovergestelde te beweren.

Volgens Eugene Gendlin is een 'gevoeld gevoel' heel anders dan 'voelen' in de zin van emoties, het is iemands lichamelijk bewustzijn van een voortdurend levensproces.

Daarmee wordt het lastig om er inhoudelijk over door te praten. Want jouw argumenten lijken sterk voort te komen uit persoonlijke ervaring (die je niet wil delen), terwijl ik het probeer te begrijpen en toetsen op begripsniveau. Voor mij zijn gevoelens of ervaringen op zichzelf geen argument, maar eerder iets wat je daarna probeert te duiden. Volgens mij wordt hier een beetje het paard achter de wagen gespannen. De ervaring wordt als uitgangspunt genomen, en van daaruit worden begrippen ingevuld. Terwijl ik het eerder andersom zie: eerst moet je helder hebben wat iets betekent, en van daa

Ik praat hier niet over, dat doe jij.

De ervaring is mij dermate heilig/dierbaar dat ik deze graag voor mijzelf houd. Ze heeft mij mijn leven lang vergezeld, als een soort na-galm/na-werking. Weet dat het woord ‘zonde’ niet de aanleiding was en dat het wood ‘zieligheid’ niet is gepast in deze.

Het enige wat ik zie is iemand die slechts een kunstmatig onderscheid maakt. Je beschrijft twee vormen die in de praktijk grotendeels overlappen, en maakt het verschil vervolgens afhankelijk van intensiteit of wil. Daarmee wordt het geen wezenlijk ander begrip, maar een andere benaming voor iets dat al onder compassie of empathie valt.

En waar heeft Hij jou van gered? Zoals ik het nu lees van je lijden en onvrede. Wat mij opvalt in je verhaal, is dat het vooral gaat over gevoelens (invoelen, meevoelen, lijden) maar dat het woord zonde eigenlijk ontbreekt. Daardoor verschuift voor mijn gevoel ook het beeld van Jezus. Dan wordt Hij vooral iemand die met je meeleeft omdat je het moeilijk hebt, alsof Hij je zielig vindt vanwege je situatie. Maar die situatie is men niet per ongeluk in terecht gekomen...

Daar kan ik mij wel in vinden. Ik ervaar het zo: omdat ik inzie/erken wat Christus voor mij/ons heeft gedaan wil ik vanuit dat besef ook een persoonlijke relatie met Hem aangaan (aan de andere kant is het bij mij wel allemaal begonnen met onvrede/lijden -> lezen/bidden -> ervaring van geestelijke warmte/licht). En uit het gedrag dat hier vervolgens weer uit voortvloeit - dus door dit mengelmoesje - is he gepast om mij een christen te noemen. Ik moet er wel bij zeggen dat ik wél moeite heb om mijzelf een christen te noemen. Dit omdat ik niet voor een van de gangbare christelijke kerkgenoo

Zo had ik er nog niet tegen aan gekeken. Wat dat betreft dank voor de invalshoek. En toch gaat ze voor mij niet op. Je weet nu waar ik het onderscheid maak – en ik heb dat onderscheid ook alleen maar kunnen maken door het vraag-antwoord-spel dat we samen hebben doorlopen en waarvoor ik je overigens uitdrukkelijk wil bedanken -: begrijpen + invoelen = compassie. Meevoelen = meelijden. Invoelen wekt in mijn beleving ook daadwerkelijk gevoelens op die ontstaan n.a.v.het invoelen/willen begrijpen. Meevoelen wekt gevoelens op n.a.v. een gebeurtenis die we meemaken/waar we deel aan hebben. Dat we he

Voor mij zit er een volgorde in. Het begint niet bij een persoonlijke relatie, maar bij het besef en de overtuiging dat Jezus mij gered heeft. Dat is het fundament. Niet iets wat ik opbouw, maar iets wat ik erken. En juist vanuit dat besef ontstaat die persoonlijke relatie. Niet omdat ik die krampachtig probeer te onderhouden, maar omdat er al iets gebeurd is wat mij met Hem verbindt. Dus voor mij is het niet: “ik heb een relatie met Hem, dus ben ik christen”, maar eerder: “Hij heeft mij gered, en daarom leef ik in relatie tot Hem.” Dat is voor mij het verschil tussen iets wat vooral van

Duidelijker wordt het zo zeker, maar je introduceert daarmee wel een paar stevige aannames. Je maakt nu het onderscheid dat compassie vooral begrijpen en inleven is, terwijl mede-lijden neerkomt op daadwerkelijk meevoelen, afhankelijk van de wil. Als mede-lijden afhankelijk is van hoe sterk jouw wil is, dan wordt het geen wezenlijk andere categorie, maar een verschil in intensiteit. Dan gaat het niet om een ander soort betrokkenheid, maar om hoe sterk je die betrokkenheid ervaart. Ook je voorbeeld van het kruis laat dat zien. In het Evangelie volgens Johannes staan Maria en Johannes bij J