Alle activiteit

Dit is geen neo-advaita meer, maar neo-neoadvaita.

Een stille geest is niet per definitie een lege geest. Een stille geest is een geest welke zichzelf als object heeft opgeheven zodat het denkproces wel plaats vindt, maar zonder prikkels en allerlei gemoedstoestanden. Niet minder prikkels, maar de radicale afwezigheid er van. De gedachten worden niet meer geïnitieerd door de -voorheen aanwezige- conditioneringen. De mens verlaat zijn gevangenis.

Net zoals jij er vanuit gaat dat de Bijbel toen dezelfde is als de Bijbel nu en dat daarom dat de huidige Bijbel gezaghebbend is. En waarop baseer je dat? En waarop baseer je de idee dat alleen de protestantse canon gezaghebbend zou zijn en niet de veel oudere canons gebaseerd op de Septuagint, dus met de deuterocanonieke boeken erin? Precies, je baseert dat op oude kopiën van de Bijbel én op het leergezag van jouw kerk of geloofstraditie, die bepaalt wat in de Bijbel hoort en wat niet. Maar waarop is dat gezag om eigenhandig te canoniseren dan gestoeld? Waarom kan men het huidige leergez

Mooi betoog, dit, in hoeverre de interesse al genietend, snel even verteren lijkt me quasi onmogelijk. Echter niet te ontkennen valt dat er gapende kloof bestaat tussen wetenschap en onze alledaagse beslommeringen, onwetendheid des levens.

Jij bent het universum dat zichzelf ervaart. Jouw leven is niets meer dan een voorbijgaande droom. Vóór jouw naam, vóór jouw herinneringen, vóór de illusie van "jij", was er alleen bewustzijn en tepelinstinct. De identiteit die je een leven lang hebt opgebouwd, is de sluier die de waarheid verborgen houdt. Hoe krampachtiger je vasthoudt aan jouw verhaal of aan verhalen over goden, hoe verder je afdwaalt van wat je altijd al bent geweest. Na je dood neem je niets van dit leven met je mee, omdat dat hele verhaal alleen is opgeslagen in dat vleespak waar je zo vaak aan loopt te rukken. Wat e

Precies. En mijn stelling ging over welke God je zou kiezen, niet over welke filosoof er mooie boeken over heeft geschreven. Je hebt dus een omweg van drie alinea's genomen om uiteindelijk alsnog bij de God van Abraham uit te komen. Dat is een indrukwekkende hoeveelheid zijwegen voor een vraag met één afslag.

Ik schreef: Dan zou ik gaan voor iets, dat bestaat omdat bepaalde mensen zoals Nicolaus van Cusa (Cusanus) die door hun ervaring(en) met deze God een indrukwekkend werk hebben kunnen schrijven ….

Iets of wat overdreven abstrahering is alles wat ooit gezegd en geschreven is geweest omzetten naar een enkele stapelwaarde, maar misschien heeft het wel een nutswaarde die we niet eens kunnen vermoeden.

Stilte is de afwezigheid van prikkels. Hoe minder prikkels hoe stiller.

Drie Maria’s, een naamloze moeder en een familieboom die zichzelf opeet. Ik trek de cirkel dicht, leg Johannes onder het zegel en neem de troon terwijl de schriftgeleerden nog zoeken welke Maria bij welke Maria hoort.

Dus zelfs wanneer je God moet kiezen, eindig je bij een boekbespreking over Cusanus. Begrijpelijk ook: Jahweh zelf komt in zijn eigen bronmateriaal vooral over als een kosmische huisbaas met woedeproblemen, erfstraffen en een nogal creatieve definitie van liefde. Dan vlucht je vanzelf de universiteitsbibliotheek in. Er is maar één troon. Ik doof het altaarlicht, strooi Jahwehs naam als as over de vloer en neem plaats terwijl Hopper buiten de cirkel “maar één God” blijft mompelen als een kapotte bezwering.

Wijlen George Box zei dat alle modellen verkeerd zijn, sommigen zijn echter wel handig.

Stilte is niet alleen de afwezigheid van iets, maar ook aanwezigheid.

Afhankelijk van het kijkkader bestaat een gegeven probleem misschien niet, vanuit een ander lijkt het onoplosbaar. En wat niet te vangen is, kan je nog altijd proberen weg te moffelen.

Er is maar één God, er valt dus niets te kiezen.

Brahmagupta begreep iets wat anderen niet zagen. Hij introduceerde negatieve getallen en noemde ze schulden, terwijl positieve getallen fortuinen waren. Toen begon het gelazer, de schulden zijn nu groter dan de fortuinen.

Ik neem aan dat je wilt dat we Christus hier even buiten beschouwing laten? Dan zou ik gaan voor iets, dat bestaat omdat bepaalde mensen zoals Nicolaus van Cusa (Cusanus) die door hun ervaring(en) met deze God een indrukwekkend werk hebben kunnen schrijven, zoals de Docta Ignorantia. Dit werk werd op uitstekende wijze vertaald door Gert den Hartogh en uitgebracht onder de titel Over de wetende onwetendheid.

In de ecologie kreeg panarchie later een heel andere betekenis door C. S. Holling. Daar beschrijft het de dynamiek van complexe systemen die zich op verschillende schalen ontwikkelen, instorten en opnieuw organiseren.

Atheïsten geloven niet in God. Maar als ze er één zouden moeten kiezen die het meest logisch is, dan zouden de meesten kiezen voor de God van Abraham, Isaak en Jakob. Jahweh.

Niet alleen de orchis militaris bestaat, de orchis simia toont veel gelijkenissen.

Ik hoorde zojuist voor het eerst over panarchisme en toch werd de term werd reeds in 1860 geïntroduceerd door de Belgische botanicus en econoom Paul Émile de Puydt. Kun je nagaan hoe weinig ik eigenlijk weet van kennisvormen!

Wat precies aan de basis heeft gelegen om een filosofie zoals het panarchisme in het leven te roepen, is me allerminst helder.

Over begrotingsoverschotten hoor je dan doorgaans weer minder.

Een fractaal meer of minder doet niet plots begrotingstekorten in het niets oplossen.

Serendipiteit is het talent om waardevolle ontdekkingen te doen terwijl je eigenlijk op zoek was naar iets heel anders. Het is de gave om open te staan voor toevalligheden en daar de juiste conclusies aan te verbinden. Op een dag toen de wind goed stond ging ik op pad. Ik was nergens naar op zoek, ik kwam iets brengen. Zonder dat ik het wist ontdekte ik de gave van het 'schenken'. Wist ik veel?